خونه‌ی روشن.

لطفاً یه عکس رندوم از گالریتون بیرون بندازید که آبی رنگ، آبی کمرنگ، آبی پررنگ، آبی بیرنگ، آبی غمرنگ، آبی آسمونِ ابری، آبی دریایی، خلاصه خیلی آبی باشه. :)

تو آبی بودی.

چشم‌هایم را می‌بندم‌ و تو را می‌بینم من به جای تو بیدار می‌مانم من به جای تو نمی‌خوابم به جای تو درد می‌کشم به جای تو  تمام شب گریه می‌کنم.

شب است که آدم را اندوهگین می‌کند، یا آدم است که برای اندوهگین شدن، شب را انتظار می‌کشد؟ شب است که فکرت را به سرم می‌اندازد، یا منم که برای فکر کردن به تو، شب را انتظار می‌کشم؟

اولین بارون پاییز🌧

'چنلی که قشنگترین تکست ها راجب زن میزاره"

حتی در جنگ هم کشتن یه زن جایز نیست شما چطور در عشق او را می‌کشید.

آنها از زن بيدار می‌ترسند. از زنى كه مى‌خندد، مى‌رقصد، انتخاب می‌كند و اجازه نمی‌گیرد. چون زن آگاه فقط زندگى نمی‌كند، مرزهاى كهنه را مى‌شكند و جهان را از نو معنا مى‌كند.

انسان موجود عجیبی است‌.می داند که حتی حوصله خودش را هم ندارد، اما مدام در پی کسی می‌گردد تا او را نیز به دغدغه‌های قلبش اضافه کند.

آه، چقدر امید، دریا دریا امید ولی نه برای ما... - فرانتس کافکا.

روشن ترین شنبه‌ای که می‌تونستم داشته باشم :)

موسیقی برای من چیزی است شبیه دریا بر من چیره می‌شود، مجذوبم می‌کند، شیفته‌ام می‌کند. حتی در عین حال ترس در دلم می‌نشاند. از بی‌حدی‌اش واهمه دارم.

آدم خوشبخت، طرف تاریک واقعیت را نمی‌بیند. هیاهوی زندگی‌اش، صدای موریانه مرگ را که وجودش را میجود، می‌پوشاند. خیال می‌کنیم ایستاده‌ایم، حال آنکه در حال سقوطیم. اینست که حال کسی را پرسیدن، یعنی به صراحت به او اهانت کردن. مثل اینست که سیبی از سیب دیگر بپرسد: حال کرم‌های وجود مبارکتان چطور است؟ و یا علفی از علف دیگر بپرسد: از پژمرده شدن راضی هستید؟ حال پوسیدگی مبارکتان چطور است؟ - گفتگو با کافکا؛ گوستاو یانوش.

؛

به خانه برگشتم و نوشتم؛ نیمه شب است. باران به پنجره می‌کوبد. نیمه شب نبود. باران نمی‌بارید.

؛