• لذت متن | ابراهیم سلطانی •

«لذت» (Pleasure)، تجربه‌ای خوشایند و تنش‌زداست، اما «ژوئیسانس» (Jouissance)، نوعی کام‌جویی‌ست که از مرزهای لذت می‌گذرد و در دلِ رنج و درد تداوم می‌یابد. گاهی «فراموش کردن» نوعی ژوئیسانس است: می‌ایستی و محو شدنِ «ابژه» را نظاره می‌کنی؛ از محو شدن‌اش رنج می‌بری، اما از تماشای این محوشدن دست نمی‌کشی. بعد با خودت فکر می‌کنی: فراموش کردن، آن کلاهی نیست که شعبده‌بازها روی خرگوش‌ها می‌گذارند و غیب‌شان می‌کنند. فراموشی، پیش‌رویِ آهسته‌ی تاریکی‌ست: «ابژه»ای را که روزگاری روشن و نزدیک بود، تار و دور می‌کند. فراموشی، پیش‌رویِ آهسته‌ی اقیانوس است: «جزیره»ای را که روزگاری امن و آرام بود، آرام آرام می‌بلعد. و بعد ار خودت می‌پرسی: فراموشی از کدام نقطه‌ی «حضور دیگری» آغاز شد؟ دقیقاً از کدام نقطه؟ از صورت‌؟ از صدا؟ از سکنات؟ از آدابِ حضور؟ نخست، کدام گوشه‌ی «حضور» در سایه‌های بلندِ غیبت فرورفت؟ و من کِی از فکر کردن به محو شدنِ «دیگری» دست کشیدم و، پدیدارشناسانه، فقط به «معنای محوشدن برای من» اندیشیدم؟ کِی پدیدارشناس شدم؟ کِی، دقیقاً کِی، اول فراموش‌اش کردم، بعد فراموش کردم که از کدام نقطه فراموش‌اش کردم؟ #ابراهیم_سلطانی @ThePleasureOftheText