RadioLoo

گوشه‌‌ی دفتر مشق یک مملی - جاویدنام آبجی‌کبرایم (که دانشجو است و خیلی چیز بلد است) میگوید من یک روز نویسنده‌ میشوم. البته من خودم دوست دارم اول راننده تریلی بشوم. ولی خب هم میتوانم راننده تریلی بشوم و هم نویسنده بشوم. از وقتی بابایم دعوایم کرد که دفترهایم را هدر نکنم آبجی‌کبرایم این دفتر را خریده که در آن هرچقدر خواستم نویسنده باشم. امروز میخواهم درباره‌ی جاویدنام نویسنده باشم. جاویدنام یک آدم است که ما هم در کوچه‌مان یکی داشتیم و اینجوری است که از یک جای دوری آمده است و در نجاری عمویش کار میکند و همانجا میخوابد و قرار است هروقت توانست خانه اجاره کند با نامزدش ازدواج کند و او را بیاورد تهران. ولی علیرضا که در مدرسه و کوچه با من دوست است میگوید اینجوری نیست که همه‌ی جاویدنام‌ها مثل اصغر در نجاری کار کنند و ممکن است هرجایی کار کنند یا اصلا کار نکنند. این‌روزها آبجی‌کبرایم هروقت از دانشگاه می‌آید و میبیند ماهواره روشن است و من جلوی تلویزیون نشسته‌ام همه را دعوا میکند و من را می‌برد توی اتاق و بازی میکنیم. ولی یک روز که آبجی کبرایم نبود خودم دیدم در ماهواره داشت درباره‌ی جاویدنام‌ها حرف میزد و اسمشان اصغر نبود و کلی آدم توی کیسه‌های مشکی دراز کشیده بودند. شب موقع خواب وقتی برای آبجی کبرایم تعریف کردم لبخند زد و نازم کرد و گفت این یک جور بازی است و اینجوری است که آدمها باید توی کیسه دراز بکشند انگار که الکی مثلا خوابند و آخرش به هرکی اصلا تکان نخورد جایزه میدهند. فردایش که به علیرضا گفتم، گفت آبجی‌کبرایت احمق است و آنها مرده‌اند. من هم گفتم آبجی خودش احمق است و دعوا کردیم. عصر که با علیرضا آشتی کردیم به او گفتم آبجی کبرایم گفته بچه‌ها نمیمیرند. تازه من خودم دیده‌ام. مرده اینجوری است که خیلی پیر است و موهایش را حنا میگذارد و یک روز به آدم زنگ میزنند و بابای آدم گریه میکند و چند روز آدم را میفرستند پیش خاله‌اش و بعد یک روز میروی بهشت‌زهرا و اسم مادربزرگت را روی سنگ نوشته‌اند و خودش رفته است پیش خدا. بعد علیرضا گفت نخیر بچه‌ها هم میمیرند و خودش در ماهواره دیده که یک بچه هم جاویدنام شده. و بعد دوباره گفت به آبجی‌کبرایت در دانشگاه هیچی یاد نمیدهند و من با لگد به پایش زدم و دعوا کردیم. علیرضا یک داداش کوچک هم دارد که مدرسه نمیرود و خیلی بچه است و هروقت فوتبال بازی میکنیم وسطش ول میکند برود خانه‌ی مورچه‌ها را پیدا کند و غذا بدهد. واقعا بی‌سواد است. خانه‌ی آنها خیلی خوب است و همه میتوانند ماهواره نگاه کنند. چندروزپیش داداش کوچک علیرضا که دم در مینشیند چندبار با آهنگ خنده‌داری گفت مرگ بر دیکتاتور و خندید و بلند شد رقصید و مامانش از خانه درامد و به او پس‌گردنی زد و او را برد توی خانه و او گریه کرد. علیرضا قبلا گفته بود این را جاویدنام‌ها میگویند و "مرگ بر" یک چیزی است که از مرگ هم بدتر است. من خیلی نگران شدم که یک‌وقت مامان علیرضا، داداش کوچک علیرضا را جاویدنام نکند. پشت‌ تیربرق وایسادم و نگاه کردم. خیلی وایسادم و پایم درد گرفت. آخرش مامانش از در آمد بیرون و یک کیسه سیاه از آنهایی که در ماهواره بود دستش بود. من بدو بدو رفتم و کیسه سیاه را پاره کردم که به داداش کوچک علیرضا بگویم بیاید بیرون و جاویدنام نشود. ولی داداش کوچک علیرضا تویش نبود و تویش جوراب‌هایی بود که مامانش عصرها میبرد توی پارک میفروشد. به پنجره نگاه کردم. داداش کوچک علیرضا مثل همیشه شکلک‌های مسخره درمیاورد. من را ببین برای کی پایم درد گرفت و کتک خوردم. شبها قبل از خواب، آبجی‌کبرایم می‌آید و من را ناز میکند تا خوابم ببرد. دیشب از او پرسیدم جاویدنام‌ها چجوری توی کیسه‌های سیاه نفس میکشند. لبخند زد و بوسم کرد و گفت به اینچیزها فکر نکنم. بعد من گفتم علیرضا میگوید بچه‌ها هم جاویدنام میشوند و من اگر جاوید‌نام شدم من را توی کیسه‌ی آبی بگذارند و عکس اسپایدرمن رویش باشد. خندید گفت "قربونت برم انقدر به این‌چیزا فکر نکن". بعد به آبجی‌‌کبری گفتم که من از بچگی که خیلی از الان کوچکتر بودم دلم میخواست راننده تریلی بشوم ولی الان نمیدانم جاویدنام بشوم یا راننده تریلی. آبحی‌کبرایم چندلحظه سکوت کرد و بعد گفت "مملی تا اون‌موقع که تو بزرگ بشی این‌چیزا تموم شده و همه‌ی بچه‌ها میتونن راننده تریلی بشن یا هرچی که دلشون میخواد" بعد من با خودم فکر کردم اگر همه‌ی بچه‌ها راننده تریلی بشوند که اینهمه تریلی توی ایران جا نمیشود. بعد به آبجی‌کبرایم گفتم خب ایران که اینهمه تریلی لازم ندارد. و او آرام گفت "اینهمه جاویدنام هم لازم نداشت" و بعد سرش را برگرداند آن‌طرف. چنددقیقه‌بعد که برگشت چشمهایش را مالید و گفت باد رفته است توی چشمش. وقتی رفت من انگشتم را توی دهانم کردم و دراوردم ببینم باد از کجا می‌آید (و این را در کارتون دزدان دریایی دیده‌ام). ولی هیچی باد نمی‌آمد. با تشکر. @RadioLoo حمید باقرلو