یافته‌های نوین روانشناختی

چند مورد از عجیب ترین طلاق‌ها در ایران.

مورد دومی برای بعضی مردا آرزوه.

https://t.me/Hrman11

. استفاده کودکان از هوش مصنوعی عملکرد تحصیلی آن‌ها را تضعیف می‌کند! گاردین: یک مطالعه جدید نشان می‌دهد دانش‌آموزانی که از سن ۱۱ تا ۱۲ سالگی در شبکه‌های اجتماعی عضو می‌شوند، در برخی دروس، نمرات پایین‌تری نسبت به دانش‌آموزانی که در شبکه‌های اجتماعی عضو نیستند، کسب می‌کنند. https://t.me/Hrman11

. حسادت احساس وحشتناکی است. به هیچ یک از رنج ها شبیه نیست زیرا در آن هیچ گونه شادی یا حتی غم واقعی وجود ندارد. فقط رنج می دهد و بس. نفرت انگیز است! جرج اورول https://t.me/Hrman11

. آیا وجود تعارض و دعوا در یک رابطه، لزوماً نشانه ناسالم بودن اون رابطه است؟ خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم یک رابطه‌ی سالم، رابطه‌ایه که توش هیچ اختلاف، ناراحتی یا دعوایی وجود نداره؛ انگار اگه دو نفر واقعاً همدیگه رو دوست داشته باشن، نباید با هم به اختلاف بخورن، یا حتی اگه اختلاف هم پیش بیاد، نباید هیچ دعوایی وجود داشته باشه. اما در هر رابطه‌ی نزدیکی، دو نفر با نیازها، خواسته‌ها، مرزها و تجربه‌های متفاوت کنار هم قرار می‌گیرن. بنابراین اختلاف‌نظر و تعارض، لزوماً نشونه‌ی ناسالم بودن رابطه نیست. چیزی که اهمیت داره، شیوه‌ی مواجهه با تعارضه. اینکه وقتی عصبانی می‌شیم، هنوز می‌تونیم به طرف مقابلمون احترام بذاریم؟ می‌تونیم بدون توهین، تحقیر، تهدید یا ترساندن حرف بزنیم؟ می‌تونیم حرف همدیگه رو بشنویم و بعد از بحث، برای ترمیم رابطه قدمی برداریم؟ در مقابل، اگه هر اختلافی به تحقیر، سرزنش، سکوت تنبیهی، تهدید به جدایی یا آسیب زدن به طرف مقابل ختم بشه، دیگه نمی‌شه صرفاً اسمش رو دعوا گذاشت و از کنارش گذشت. پس چیزی که درباره‌ی دعوا مهمه، فقط این نیست که اتفاق می‌افته یا نه؛ مهم اینه که آدم‌ها وقتی با هم به مشکل می‌خورن، چطور رفتار می‌کنن. رابطه‌ی سالم لزوماً رابطه‌ی بدون تعارض نیست؛ رابطه‌ایه که در اون تعارض، امنیت و احترام دو نفر رو از بین نمی‌بره. https://t.me/Hrman11

🔺 سخنگوی دولت: از من خواسته شد که چادر بپوشم، گفتم که حاضر نیستم و چادر سر نمی‌کنم! اجبار چادر و حجاب دورانش تموم شد. اما به قیمت از دست رفتن سلامت روان بسیاری از بانوان https://t.me/Hrman11

《تو از من تشکر نکردی》 یک انتقاده، ولی《تو حتی بلد نیستی ازم تشکر کنی》یک سرزنشه. سرزنش توی رابطه، احساس شرم گناه بخشیدن با پارتنرته،‌ بخاطر انجام یا ندادن کاری. |برشی از کتاب خلاف طبیعت| دکتر محمد گراوندنیا https://t.me/Hrman11

. چند راه ساده و علمی برای اینکه مغز و بدنت حال بهتری داشته باشن: اگه بی‌حوصله‌ای، انگیزه نداری و دنبال یه تلنگر برای شروع کردنی، سیستم پاداش مغزت رو دست‌کم نگیر. ورزش، خواب کافی و منظم، نور طبیعی صبح، گوش دادن به موسیقی موردعلاقه و مخصوصاً انجام دادن و تموم کردن کارهای کوچیک می‌تونن روی انگیزه و سیستم دوپامین مغز اثر مثبت بذارن. مواد غذایی پروتئینی مثل تخم‌مرغ، ماهی، لبنیات و مغزها هم «تیروزین» دارن؛ آمینواسیدی که بدن برای ساخت دوپامین ازش استفاده می‌کنه. اگه دلت صمیمیت، آرامش و احساس نزدیکی به آدم‌ها رو می‌خواد، ارتباط واقعی خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم روی مغز اثر داره. بغل کردن و لمس محبت‌آمیز، وقت گذروندن با آدم‌های مورداعتماد، حرف زدن با دوست صمیمی، محبت به شریک عاطفی، قدردانی، کمک کردن به دیگران و حتی نوازش حیوان خونگی می‌تونن با سیستم اکسی‌توسین و احساس امنیت و پیوند اجتماعی ارتباط داشته باشن. اگه ذهنت خسته‌ست یا می‌خوای تحمل درد و فشار روانی برات راحت‌تر بشه، حرکت کردن یکی از بهترین گزینه‌هاست. ورزش و فعالیت بدنی، خندیدن، رقصیدن و بعضی تجربه‌های لذت‌بخش می‌تونن سیستم طبیعی تسکین درد بدن، از جمله اندورفین‌ها، رو فعال کنن. مدیتیشن، حمام گرم، موسیقی و رایحه‌ای که دوستش داری هم ممکنه به آرام‌تر شدن بدن و ذهن کمک کنن؛ حتی اگر اثرشون فقط مربوط به اندورفین نباشه. و اگه مدتیه احساس می‌کنی بدنت همیشه روی حالت «هشدار» مونده، به جای اینکه فقط دنبال پایین آوردن کورتیزول باشی، به کل سیستم استرست رسیدگی کن. خواب منظم، فعالیت بدنی، چند دقیقه بودن در طبیعت، نوشتن افکار، تنفس آهسته، وقت گذروندن با آدمی که کنارش احساس امنیت داری، رسیدگی به گل و گیاه، آواز خوندن، انجام سرگرمی‌های موردعلاقه و یاد گرفتن مهارت‌های مدیریت استرس می‌تونن به بدن کمک کنن از حالت آماده‌باش بیرون بیاد. اینو بدون ،مغز یه دستگاه با چهار تا دکمه «دوپامین، اکسی‌توسین، اندورفین و کورتیزول» نیست! حال خوب معمولاً نتیجه‌ی ترکیب خواب خوب، حرکت، تغذیه مناسب، ارتباط امن، نور روز، استراحت و داشتن تجربه‌های لذت‌بخش و معناداره. https://t.me/Hrman11

⭐️ این پست به‌زودی حذف خواهد شد〰 ⏳ از این فرصت ویژه جا نمانید... [ همین حالا اقدام کنید. ]

🔔 بارها شده در کانال‌هایی عضو شده باشید که محتوای تازه و ارزشمندی ندارند؛ وقتشه به فولدر باارزش ما ملحق شوید .🤩⬇️ { تمامی منابع با دقت و وسواس انتخاب شده‌اند } ⭕️ برای ورود، متن را لمس کنید یا از طریق کلید های زیر وارد شوید.⬇️

توییت یکی از اعضای کادر درمان: هزینه دارو و درمان انقدر زیاد شده که هرگونه بیماری و آسیب دیدگی منجر به ورشکستگی میشه. طبق برخی شنیده‌ها؛ داروهای پرمصرف در سطح جامعه بطور میانگین ۷۰ درصد گرون شدن و برخی از داروها حتی تا ۷۰۰ درصد هم افزایش قیمت داشتن. پس خیلی مراقب سلامتی‌تون باشید. https://t.me/Hrman11

🔺وقتی از مردم پرسیدیم: چرا مجرد مانده‌اید؟ 🔸پاسخ‌ها متفاوت بود؛ یکی از شرایط اقتصادی گفت، یکی از تغییر سبک زندگی، دیگری از تجربه‌های شخصی و برخی هم از انتخابی که برای زندگی خود داشته‌اند. https://t.me/Hrman11

من وقتی دست از جنگیدن برداشتم و متوجه شدم بیشتر از این ارزششو نداره: https://t.me/Hrman11

🔺️چگونه از گرانی روزافزون دیوانه نشویم؟ . روزنامه خراسان نوشت: 🔹️چرخه مداوم نگاه به قیمت‌ها، پاسخ ناخودآگاه به هراس از آینده و تلاشی وسواس‌گونه برای کنترل است، اما خروجی آن فرسایش روان و مرور بی‌پایان تصمیم‌های گذشته است. 🔹️نگرانی تمرکز را کم می‌کند، خواب را می‌زند و توان انجام کارهای روزمره را کاهش می‌دهد. 🔹️برای مراقبت از سلامت روان، زمان مشخصی برای اخبار اقتصادی تعیین کنید و باقی ساعات اعلان‌ها را ببندید. از چند منبع معتبر استفاده کنید، نه ده‌ها کانال تأییدنشده. 🔹️پیش از هر تصمیم مالی بپرسید: نیاز و توان واقعی من چیست یا ترس از گرانی؟ تصمیم‌های بزرگ را به گام‌های کوچک تقسیم کنید. 🔹️گفت‌وگوی صادقانه درباره محدودیت مالی بهتر از پنهان‌کاری است. هر خبری ارزش فوروارد ندارد. 🔹️نگرانی را از اثرگذاری جدا کنید؛ مطالبه‌گری ممکن است، اما چک کردن لحظه‌ای قیمت‌ها بدون اقدام مشخص، فقط ذهن را فرسوده می‌کند. https://t.me/Hrman11

برای سلامتی راه درست را انتخاب کنید ناتوانی جنسی https://t.me/Hrman11

. مردها به مردها احتیاج دارند... چندی پیش یکی از اقوام با من تماس گرفت و گفت: «بیا همدیگر را ببینیم.» در یک رستوران قرار گذاشتیم. او در ذهن من همیشه مردی مقتدر بود. تکیه‌گاه خانواده. خانه، ماشین، شغل، اعتبار... تقریباً همه نشانه‌هایی را داشت که ما معمولاً از یک مرد موفق در ذهنمان می‌سازیم. هنوز چند دقیقه از دیدارمان نگذشته بود که شروع کرد از خودش گفتن. از کتک‌های گاه‌وبیگاه پدرش. از این‌که هیچ‌وقت نزد مادر جدی گرفته نشد. از احساس حقارتی که سال‌ها به خاطر پیشینه خانوادگی با خودش حمل کرده بود. بعد آرام‌آرام رسید به زندگی مشترکش. گفت هر کاری می‌کند، باز هم احساس می‌کند برای همسرش کافی نیست. از توقع بچه‌ها گفت. از خستگی کار. از این‌که دیگر صبح‌ها با شوق از خواب بیدار نمی‌شود. ساعت‌ها فقط حرف زد. من هم گوش می‌دادم. اما در درونم اتفاق دیگری می‌افتاد. هرچه بیشتر از خودش می‌گفت، تصویر آن مرد قدرتمند در ذهنم آرام‌آرام فرو می‌ریخت. با خودم می‌گفتم: «چه‌قدر درمانده...» بعد، بی‌آنکه از من چیزی خواسته باشد، شروع کردم از تجربه‌ها و آموخته‌هایم گفتن. او فقط گوش می‌داد. نه سؤال می‌پرسید، نه مخالفت می‌کرد، فقط گوش می‌داد. نزدیک ساعت یک شب از هم جدا شدیم. وقتی سوار ماشین شدم، ناگهان تمام گفت‌وگوی آن شب از جلوی چشمم گذشت. از خودم پرسیدم: او چرا همه اقتدارش را پیش من فرو ریخت؟ چه چیزی می‌خواست؟ همان‌جا بود که انگار آیینه‌ای مقابلم قرار گرفت. دیدم خود من هم سال‌هاست نقش آدم مقتدر را بازی می‌کنم. بی‌وقفه کار می‌کنم، استراحت را عقب‌ماندن می‌دانم، به دستاوردهایم افتخار نمی‌کنم و آن‌ها را به شانس نسبت می‌دهم، و خیلی وقت‌ها جرئت نمی‌کنم ضعف‌هایم را به زبان بیاورم. بعد فهمیدم... او اصلاً دنبال راه‌حل نیامده بود. او آمده بود کسی فقط دردش را ببیند. ابراز ضعف یک مرد، در بسیاری از مواقع، درخواست کمک نیست. اعلام امنیت است. یعنی: «آن‌قدر به تو اعتماد دارم که دیگر مجبور نیستم نقش مرد شکست‌ناپذیر را بازی کنم.» همان لحظه به او زنگ زدم. گفتم: «اگر فرصت داری، فردا دوباره همدیگر را ببینیم.» روز بعد، قبل از هر حرفی، او را در آغوش گرفتم. اشکم بی‌اختیار جاری شد. این بار دیگر از او چیزی نپرسیدم. از ترس‌های خودم گفتم. از ضعف‌های خودم. از این‌که دیشب چطور در ذهنم او را قضاوت کرده بودم. وقتی از هم جدا شدیم، فقط یک جمله گفت: «سبک شدم... باز هم همدیگر را ببینیم.» آن روز فهمیدم مردها بیش از آنکه به راه‌حل احتیاج داشته باشند، به حضور احتیاج دارند. به مرد دیگری که بتوانند بی‌ترس از قضاوت، کنار او فروبریزند. شاید یکی از بزرگ‌ترین فقرهای مردان امروز همین باشد؛ این‌که جایی ندارند تا بدون بازی کردن نقش «مردِ قوی»، فقط خودشان باشند. شاید مردان، بیش از هر چیز، به مردانی نیاز دارند که در حضورشان مجبور نباشند مرد باشند. یاسر رضایی https://t.me/Hrman11

🌸🌸🌸 💎برترین کانال‌های تلگرام:   ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ 🎁 کافه شعر و ادبیات @Hamidrezaabravan 🔹هماهنگی جهت تبادل: @mrsmafd

🔻هشدار پژوهشگران: کاربران اینترنت نشانه‌های رنج گربه‌ها را با بامزه‌بودن اشتباه می‌گیرند ▫️پژوهشگران دانشگاه آدلاید استرالیا در مطالعه‌ای جدید هشدار می‌دهند که بسیاری از ویدئوهای پربازدید گربه‌ها در شبکه‌های اجتماعی، نشانه‌های آشکاری از ناراحتی و استرس این حیوانات را پنهان می‌کنند. بررسی ۱۱ ویدئوی منتخب از پلتفرم‌های یوتیوب، تیکتاک، اینستاگرام و فیسبوک نشان داد که در اکثر موارد، گربه‌ها با رفتاری مانند هیس کردن یا تلاش برای فرار، مخالفت خود را اعلام می‌کنند. ▫️نتایج بررسی ۱٬۱۰۰ نظر کاربران نشان می‌دهد که بین ۷۵ تا ۹۳ درصد از مخاطبان، این تعاملات را مثبت و بامزه می‌بینند. نادیده گرفتن نشانه‌های مخالفت حیوان می‌تواند منجر به استرس مزمن، افزایش فشار خون و ضربان قلب شود. الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی نیز با نمایش محتواهای پربازدید، ممکن است این برداشت اشتباه از بازی‌های خشن را در میان کاربران تقویت کنند. https://t.me/Hrman11

قوی ترین مسکن هارو بشناسید..... تو این ویدیو قویترین مسکن های ضد درد و ضد التهاب رو براتون توضیح دادم امیدوارم مفید بوده باشه براتون دکتر پیمان جمشیدوند تبریز | گلگشت https://t.me/Hrman11

🔻بی‌شعورها عاشق حرف زدن هستند به خصوص درباره خودشان. ضمناً آنها در حرف زدن به صورت مغشوش‌ترین و مبهم‌ترین حالتهای ممکن استاد هستند. با این روش براحتی می‌توانند از زیر بار هر مسئولیتی برای ادعاهای خود شانه خالی کنند و هر چیزی را بعداً انکار کنند. مثلاً یک بی‌شعور سیاستمدار هیچ باکی ندارد که معنی چیزی را که گفته چند بار تغییر دهد تا به مذاق مردم خوش آید. خاویر کرمنت https://t.me/Hrman11

قدرت را به دیگران منتقل کنیم دیروز دختر یازده‌ساله‌ام گفت: «هماهنگ کرده‌ام که بتوانی مسابقه والیبالم را ببینی.» مسابقه که شروع شد، در بهت ماندم. تقریباً بهترین بازیکن زمین بود. قدرت، اعتمادبه‌نفس و تسلطش، مرا غافلگیر کرده بود. در راه بازگشت از او پرسیدم: «تو که فقط یک سال است والیبال را شروع کرده‌ای و این‌قدر خوب بازی می‌کنی، چرا وقتی با من بازی می‌کنی، در همان سطح ابتدایی می‌مانی؟» لبخندی زد و گفت: «چون تو پدرمی.» گفتم: «چه ربطی دارد؟» گفت: «من می‌خواهم با هم بازی کنیم، نه اینکه ببرمت. می‌دانم پایت آسیب دیده؛ نمی‌خواهم مجبور شوی بدوی.» سکوت کردم. ناگهان یاد سال‌هایی افتادم که خودش کودک بود. آن روزها، عمداً به او می‌باختم تا لذت بردن را تجربه کند. تا بداند پیروزی چه مزه‌ای دارد. و امروز... بی‌آنکه با او درباره‌اش حرفی زده باشم، همان کار را برای من می‌کرد. آن لحظه فهمیدم که سال‌هاست مرا می‌بیند. توانایی‌هایم را... محدودیت‌هایم را... و حتی ضعف‌هایم را... و در سکوت، مراقب آن‌هاست. همان‌طور که من روزی مراقب او بودم. چه قدر مضحک است که منبعد بخواهم برای او نقش همه چیز دان را بازی کنم و مجوز عبور از خود را به او ندهم و او را در حین عبور بدرقه و حمایت نکنم. آن روز، معنای دیگری از پدر بودن را فهمیدم. پدر بودن، فقط دست فرزند را گرفتن نیست. روزی هم باید دستت را آرام‌آرام از دوچرخه رها کنی... از کنار زمین کنار بروی... و با لبخند تماشا کنی که او، بی‌نیاز از تو، محکم‌تر و زیباتر از تو بازی می‌کند. اگر هنوز اصرار داشته باشی همیشه قوی‌ترین آدم میدان باشی، رشد عزیزانت دیر یا زود متوقف خواهد شد. اما اگر بتوانی از قدرتت عبور کنی، قدرت در وجود آنان ادامه پیدا می‌کند. قدرت، وقتی در ما متوقف بماند، به سلطه تبدیل می‌شود؛ اما وقتی به دیگری منتقل شود، به میراث. سهیل رضایی https://t.me/Hrman11