عشاق به معشوق نرسیده💔

عاشقی گرچه پر از زمزمه ے شیرین است به خدا عاقبت عشق دلی خونین است آنچه امروز ز درد و غمت آوار شده برتن و جان نحیفِ دل من سنگین است آخر اے  مایه ے تسکین دلِ تنهایَم روز و شب غرق خیالِ تو دلِ مسکین است رفتی و رفت قرارم زکف از این دورے نیستی خواب و خوراکم همه زهرآگین است دوختم چشم به در تا که بیایی از راه چشم و دل خسته شده صبر چه بی تسکین است سوخت از آتش دوریت شبانه دل من بال پروانه ے قلبم  ز چه شمع آجین است؟ آخر غصه ے دلدادگی ام  مهجورے ست گله اے نیست که تقدیر سیاهم این است 🖤💔🖤 @roya5445

من خسته شدم اینقدر به خودم امید دادم، که اینقدر منِ خسته و به آخرِ خط رسیده‌ی درونم را کشیدم کناری، توی چشم‌هاش زل زدم و گفتم«غصه نخور، همه چیز درست می‌شود.» خسته شدم اینقدر به خودم وعده‌ی بهبود اوضاع را دادم و بی‌اعتبار شدم پیش خوش‌باوری‌های خودم. می‌خواهم داد بزنم: « اصلا به درک که درست نمی‌شود، بالاتر از سیاهی که رنگی نیست!» من سیاهی را عین کف دست‌هام بلدم و بلدم عبور کنم، حتی اگر هزار سیاهیِ دیگر، در کمین باشد. می‌خواهم سیاهی و اندوه را به رسمیت بشناسم و به عنوان دوره‌ی اجتناب‌ناپذیری از تکامل، بپذیرمش. می‌خواهم باور کنم که اجتناب از درد و آسیب، ممکن نیست، وقتی در حال عبوری و در تلاش برای در جا نزدن و رسیدن. می‌خواهم همزیستیِ مسالمت‌آمیز با رنج‌ها را یاد بگیرم و یاد بگیرم که در آغوش دردها هم لبخند بزنم و از ساده‌ترین اتفاقات پراکنده‌ی جهانم، لذت ببرم و از دلِ پیش‌ پا افتاده‌ترین جزئیاتِ در دسترس، دلایل محکمی برای زیستن بیرون بکشم. می‌خواهم منِ به آخر خط رسیده و بی‌پناه درونم را کنار بکشم، توی چشم‌هاش زل بزنم و به او قاطعانه بگویم: « ببین! هرچقدر هم که سخت و لاینحل و ناممکن باشد، تو ادامه خواهی‌داد و امیدوار خواهی‌بود و لبخند خواهی‌زد و لذت خواهی‌برد، حتی اگر هیچ چیز درست شدنی نباشد، حتی اگر هیچ پناهی نداشته‌باشی و حتی اگر هیچ امیدی نباشد. تو خودت برای خودت کفایت می‌کنی، فهمیدی؟» می‌خواهم صرف‌نظر کنم از تمام پناه‌ها و تکیه‌گاه‌ها و احتمالات بهبود و روی پای طاقت و جسارت خودم بایستم. ما زنده‌ایم به میزان جسارتی که برای مواجهه و زیستن و ادامه دادن داریم، امید کمک کننده است، ولی کافی نیست. رسیدن، همت و پذیرش و جسارت می‌خواهد. پذیرشِ این‌که باید تلاش کنی بهترینِ خودت باشی، حتی اگر به نتایج دلخواه نرسی.... 🖤💔🖤 @roya5445

دوست داشتنت را خوب بلدم ، خواستنت را خوب بلدم ، نوازشت گیسوانت را استادم ، اما نبودنت را باورم نمی شود ، نمی فهمم ، نمی دانم ، نمی‌توانم... باورت می شود صدایت هنوز در گوشم می پیچد ؟ هرکجا نگاه می کنم تو را می بینم؟ محتاج به حضورت هستم در کنارم ، دلم لمس دستانت را می خواهد ،دلم بودنت را می خواهد ، دلم می خواهد نگاهم در نگاهت گره بخورد و با در آغوش گرفتنت ، به تو بفهمانم که چقدر دلم برای تو تنگ شده است... می دانی در نبودت قلبم درد می گیرد ، نفس در سینه‌ام حبس می شود و تمام بغضهای عالم گریبان گیر گلویم می شوند... میبینی به همین سادگی چه به روزگارم آورده‌ایی ... خرابم کردی و رفتی، نمیدانستی چه بر من می‌ آید!؟ خبر داری که بعد از رفتنت پرواز یادم رفت..؟ غمِ سنگینِ رفتنت بال هایم را شکست... نگاه کن ، به این پیکرِ نیمه جانم نگاه کن ببین چگونه نفس کم می‌ آورم ! مرا مَگذار و مَگذر که بی تو مرگ فقد تسکین این درد می‌شود هرچند بعد از رفتنت مرگ هم در من مُرده است... پرنده‌ی قلبم برگرد به آشیان این عاشق بیچاره‌ات که بعد از تو آواره گشته است... برگرد که جز خیالت کسی در کنارم نیست جز آرزو تو را داشتن در دلم آرزویی دیگر نیست و چه شیرین است رویایت در این تنهاییِ مطلق... به یادت اشک می ریزم درکنجِ ذره‌ای از نور خاطراتت که مانده برایم... گلایه‌ای نیست از رفتنت چیزی نمی گویم ، درد دل دارم در سینه ولی جز تو کسی را محرم نمیدانم! 🖤💔🖤 @roya5445

مگذار درد دل کنم و دردسر شود! 🖤💔🖤 @roya5445

کاش من هم همچو یاران، عشق یاری داشتم خاطری می خواستم یا خواستاری داشتم تا کشد زیبا رخی بر چهره ام دستی ز مهر کاش چون آیینه، بر صورت غباری داشتم ای که گفتی انتظار از مرگ جانفرساتر است! کاش جان می دادم اما انتظاری داشتم شاخه ی عمرم نشد پر گل که چیند دوستی لاجرم از بهر دشمن کاش خاری داشتم خسته و آزرده ام، از خود گریزم نیست، کاش حالت از خود گریزِ چشمه ساری داشتم نغمه ی سر داده در کوهم، به خود برگشته ام که به سوی غیر خود راه فراری داشتم محنت و رنج خزان این گونه جانفرسا نبود گر نشاطی در دل از عیش بهاری داشتم تکیه کردم بر محبت، همچو نیلوفر بر آب اعتبار از پایه ی بی اعتباری داشتم پای بند کس نبودم، پای بندم کس نبود چون نسیم از گلشن گیتی گذاری داشتم آه «سیمین» حاصلم زین سوختن افسرده است همچو اخگر دولت ناپایداری داشتم... 🖤💔🖤 @roya5445

آه ای زندگی منم که هنوز با همه پوچی از تو لبریزم نه به فکرم که رشته پاره کنم نه بر آنم که از تو بگریزم همه ذرات جسم خاکی من از تو، ای شعر ِ گرم در سوزند آسمانهای صاف را مانند که لبالب ز بادهٔ روزند با هزاران جوانه می خواند بوتهٔ نسترن سرود تو را هر نسیمی که می وزد در باغ می رساند به او درود تو را من تو را در تو جستجو کردم نه در آن خوابهای رویایی در دو دست تو سخت کاویدم پر شدم، پر شدم ز زیبایی پر شدم از ترانه های سیاه پر شدم از ترانه های سپید از هزاران شراره های نیاز از هزاران جرقه های امید حیف از آن روزها که من با خشم به تو چون دشمنی نظر کردم پوچ پنداشتم فریب تو را ز تو ماندم، تو را هدر کردم غافل از آنکه تو به جایی و من همچو آبی روان که در گذرم گمشده در غبار شوم زوال ره تاریک مرگ می سپرم آه، ای زندگی من آینه ام از تو چشمم پر از نگاه شود ورنه گر مرگ بنگرد در من روی آیینه ام سیاه شود عاشقم، عاشق ستارهٔ صبح عاشق ابرهای سرگردان عاشق روزهای بارانی عاشق هر چه نام توست بر آن می مکم با وجود تشنهٔ خویش خون سوزان لحظه های تو را آنچنان از تو کام می گیرم تا به خشم آورم خدای تو را! 🖤💔🖤 @roya5445

یه روز از هفده سالگی من بود پخش فیلم علی سنتوری بازی بهرام رادان خواننده گی محسن چاوشی  من همزاد پنداری عجیبی با این فیلم داشتم ..عجییب. چون منو برد تو حالو‌هوای عشقو عاشقی خودم بزار براتون بگم من دیدمش ولی نمیدونست توی دلم چه بلوای به پا کرده از چشمام رفت تو قلبم مگه میشه !!!!!!  خدایا به عشق تو یه نگاه اعتقاد داری؟ چرا نگاهم گرفتارش کردی چرا چشام ،چشاشو دید گرفتارم کرد با چشام اب ریختم پشت سرش که برگرده ولی برنگشت یه نگاهی بهم کرد‌ یه نگاهی بهش کردم نقاشی خدا بود صاف رفت توی قلبم تا فهمید به دیدنش محتاجم خودشو دریغ کرد ازم من دیونه سیگارم شروع شد‌ اهنگ عاشقانه هرچی عشقه با نگینش سنگ صبور محسن چاوشی دیونه شدم بودم چشاش مگه از خاطرم میره چشام که چشاشو‌ دیگه  هیچ کسو مثل اون ندید حادثه بود دیدنت و نرسیدن بهت نمیدونی تورو چقدر دوست داشتم ودارم نمیدونی من کسی بودم اگه توی خیابان دستت توی دستم بود مغرور ترین فرد بود از داشتنت ثانیه به ثانیه لذت میبردم خیلی تو خیالم تو رو بغل کردم چقدر با خیالت زندگی کردم خیلی دلم میخواست توی جهانم یکبار تو را بغل کنم شد برام آرزو ونشد به تو برسم تو همین فکرا بودم دیدم  چی به من گذشت فهمیدم چهارده سال گذشت تو ازدواج کردی من  موندمو یه بغض همیشگی وحسرتو آتیش سیگارو صدای محسن چاووشی مخصوصا اونجا که می گفت  هیچکی نمی‌فهمه چه حالی دارم .. 🖤💔🖤 @roya5445

رو به روی آینه وایساده بود دستشو گذاشت روی صورتش و جای جوش هاش و زخم های کوچیک و با انگشت اشاره اش لمس کرد... یه پوزخند زد... زخم های دلم بیشتره غصه نخور.... می بینی داره میخنده... هنوز نیشش بازه... چقد زدن توسرت... چقد خارت کردن.... چقد بی حرمتت کردن... چقد درد کشیدی.... هنوز داری میخندی!!!!!؟؟؟ داغی اشکاش چشاشو سوزوند..... عمیق تر نگاه کرد به آیینه.... وگفت... بلا بزرگ شدی هاااا قد کشیدی هاااا وسط تموم له شدن هااا هنوز سرپایی هااا می بینم..... یهو بغضش ترکید... زار زد و جیغ کشید و بافریاد گفت...... خداااااااا این همون بنده ی توعه هاااااا همونی که عزیزترین هاش از آخر وعاقبت تک تک کارهاش ترسوندش همونی که بهش گفتن پاتو ازگلیم ات دراز تر نکن همونی که هیشکی قبولش نداره همونی که اگه از مهربونی خداش نمی دونست حتی دلیلی برای برای بیدارشدن بعد خواب  نداشت زار می زد و با فریاد می گفت.... می بینی..... می شنویش.... حالش خرابه... داغونه.... از همه و همه و همه بریده.... خدای خوب این دنیای بد بیا و دستش و بگیر.... امید و نشونش بده دیگه هرچی از امید براش قصه میسازم شبا خوابش نمیبره دلم بهونه گیر شده میگن جوونم هاا ولی دلم پیر شده.... بیا برام لالایی بخون... بیا کنارم... خداجون..... خسته ام..... یهو نشست کنار دیوار پاهای بی جونش..... از چشاشش بی رمق تر بود.... خدا نور مهتاب انداخت رو تن دختر.... چشاش بسته شد و آرووم خوابش برد.... میخواستم بگم شبت بخیر دختر قشنگِ دلشکسته اون نور مهتاب و می بینی پیله ی خوشبختیه خدا به دور تنت بسته پروانه میشی پر می کشی نترسی ها ازین حرفا از جنس همیم ماها فقط غم هامون پیرمون کرده.... وگرنه کودک لجباز درونمون... مهربونه... یه روز خوب میاد که روشنه خوشبختی تو زندگی هامون مثل خورشیدِ تو آسمونه خوب بخوابی غصه نخور خدا باهام تا ته قصه میمونه...... شب بخیر یکی یه دونه 🖤💔🖤 @roya5445

‍ دست هایت را بده تا آسمان پر مے کشم خنده ها و گریه هامان را برابر مے کشم نیستے اینجا ولے با یاد رویت زنده ام دورے ات را در گلو با بغض ها سر مے کشم زنگ بیدارے ندارد بے صدایت زندگے ! جسمِبیجانِ را به دست خود به بستر مے کشم رفتنت هر شب مرا هُل میدهد تا پاے مرگ این نفس هاے ضعیفم را به آخر مے کشم تا نیایے و نبینے بے قرارے هاے من ! هرشب اینجا یڪ غزل دفتر به دفتر مے کشم مے نویسم ،مے نویسم ،مے نویسم بے صدا از گلوے این قلم خون جاے جوهر مے کشم شادے و آرامش مطلق برایت مے خرم درد عشق کهنه را ساغر به ساغر مے کشم مدعیِ عشق بودن بے عمل بے ارزش است کوهے از ناباورے را خطِ باور مے کشم نا تمام است عاشقے و قصهٔ شب هاے ما چترِ آغوشت به روے قلبِ پرپر مے کشم سینه ام را جان پناهت مے کنم مثلِ صدف؛ در میانش من تو را یکدانه گوهر مے کشم کشتے امیدمان در گل نشسته غم چرا ! ترکنے لب با توانِ عشق لنگر مے کشم تا بماند پایه هاے عشقمان هم استوار! رویهر بیگانه اے بے وقفه خنجر میکشم از کنارت میزنم پس هر کسے که دشمن است من براے فتح آغوشِ تو لشکر مے کشم ...م را دیگر نباشد طاقتِ هجرانِ تو ؛ با سکوتم حرفِ دل از دیدهٔ تر مے کشم 🖤💔🖤 @roya5445

دکتر برایم نسخه کرده دیدنت را روزی سه وعده در بغل بوییدنت را در بین داروهای تجویزی ، به شدت تاکید کرده شب به شب بوسیدنت را 🖤💔🖤 @roya5445

انگارهمین دیروز بود من وتو غروب...کناررودخونه زیر یه درخت نشسته بودیم. تو منو بوسیدی. و من .... فقط  لبخندزدم. انگارهمین دیروز بود. کنار ساحل دست تودست هم، شونه به شونه‌ی هم. تو منو بوسیدی و من.... فقط لبخندزدم.   انگارهمین دیروز بود. تو سرمای پاییزیِ شب یلدا  از دیدن باران پاییزی به شوق اومدیم. تو منو بوسیدی. و من....  فقط لبخندزدم. انگارهمین دیروز بود.   تو بودی و من من بودم و تو وشب ونورمهتاب. زیرنور مهتاب منوبغل،‌کردی و بوسیدی. و من.... فقط لبخندزدم. انگار همین دیروز بود‌. شب‌های تابستون تو کوچه های شهر کنار هم قدیم میزدیم و تو منو بوسیدی. ومن... فقط لبخند زدم انگار همین دیروز بود.   تو کافه ی شهر تو منو بوسیدی ومن.... فقط لبخند زدم ... امروز بعداز سالها من به دنبال اون بوسه های عاشقانه به همه‌ی  جاهایی که تو منو بوسیدی قدم گذاشتم.  ای کاش زمان به عقب بر می‌گشت و من بجای لبخندزدن...هزاران بوسه رو باعشق نثار روی ماهت میکردم...ای کاش   ولی من امروز  ..... تنهای‌ تنها در حسرتم برای فقط ،یکباربوسیدن تو فقط یکبار 🖤💔🖤 @roya5445

این روزا بد دلم گرفته  خیلی زیاد خیلی می‌دونی چرا چون دیگه دورهمی های قدیما نیست. اونوروزا که  همه دور هم بودیم  رفاقتا قشنگ دوستیها واقعی حسادتاکم  دورونگی نبود. همه کمک هم بودیم تو کوچه همیشه ده بیست نفر بودیم یا الک دولک یا تیله بازی یا هفت سنگ  خرپلیس  و هزارتا بازی دیگه تا میگفتن  کارتن فلان شروع شد همه تو خونه باتلویزیون سیاه سفیدمون بودیم انگار دنیا رو به ما میدادن .حنا دختری در مزرعه .بل وسپاستین .پسرشجاع .توشیشان.دکترارنس.. هاکل بریفیل..چاقولاغر  لوک خوشانس..سفرهای کمان تسکوکه و داداش کاییکو اون سگاروهه زبلو سگ معروفش زمبه هییی.. چقدر اون موقع ها طلاق کم بود تا یکی طلاق می‌گرفت  انگار جونشونو میگرفتن  میگفتن با چادر سفید میری با کفن برمیگردی  طرف میسوختو می‌ساخت  چقدر عجبو حیا بود لاتای محل هم واقعا لات بودن ناموسمون ناموسشون بود لوتی گری تو وجودشون بود گفتم لاتی بزار از فیلمهای قدیم بگم از قیصر آخ آخ اونجا که بهروز می‌گفت این نظام روزگاره  خان دایی نزنی میزننت  اخ یاد بهمن مفید افتادم تو فیلم قیصر من بودم  حاجی نصرت رضا پونصدعلی فرصت  آره اینا خیلی بودیم کریم اقامونم بود  کریم کدوم کریم ؟کریم آق منگول میشناسیش  آره ن گازدنده دم هتل کوهپایه دربند اومدیم پایین یکی چپ یکی راست یکی بالا یکی پایین عرق آب جو جورشد روتخت نشستیم داشتیم میخوردیم  خلاصه خلاصش کنم آخره دیالوگ معروفش که می‌گفت حالا به همه گفتیم زدیم شومام بگین زدیم خوبیت نداره یا مرد هزار چهره سینمای ایران افتادم رضا بیک ایمانوردی با لهجه خاصش هانن هانن ممل فش فشه ممل فشه مادرتو دزدیدن آخه منکه تورو دوسه داشتم هانن گلپری جون بله اینجایی جون بله هانن مگه نمیگفنی عاشقتم پ چیه شد ذلیل مرده یاد نمکی افتادم  که مهدی فخیم زاده بازی میکرد می‌گفت  بادکنکه بادکنک  چیه میخوای اذیت کنی میزنم تو سرتا گمشو مشد حسین آقا مراد می‌گفت کدخدا سلیمون دیگه منو دوست نداره اخ اخ فیلم همسفر گوگوش می‌گفت علی : بهروز :هان.گوگوش:بیداری ؟بهروز:مثل اینکه آره.گوگوش: تو زن داری بهروز :نبابا زنمون کجا بود.. گوگوش: نامزد داری..بهروز :رفتم سربازی برگشتم حامله بود گوگوش:پ چی داری ؟بهروز :هیچی یه ننه و یه خونه گرویی گوگوش:تاحالا عاشقم نشدی ااااا نبابا ن قربونت انگولکمون نکن عشق کدومه نذار یاد چیزایی که نداریم بی افتیم  مصبتو شکر هرچی خورده بودیم پرید ما کجاییم تو کجایی اااه گوره پدرت دایی ببین چه آشی برامون پختی ..یا فیلم دشنه من بودمو داعاشای رحیم قورچه اونا پنج تا بودن من یه نفر همشونو خط خطی کردم .. می‌دونم کلی خاطره اومد تو دهنتون دلتون لک زد برا اون موقع ها اخ که چقدر دلم هوای زمستونه خونه مادربزرگ کرد با اون کرسی گرمو نرمش که همه زیرش می‌رفتیم  کیفف میکردیم تا بخودمون اومدیم دیدیم بابامون نیست مامان نیست پدربزرگ نیست مادربزرگ نیست عشقو علاقه نیست همه چی شد فیک همه چی شده مجازی ومصنوعی خداااا دینتو شکر  نمیخوایی نگامون کنی بریدیم به تموم مقدساتت قسم بریدیم نوکرتم ما بی معرفت شدیم تو که بامرامی از رگ گردن بهمون نزدیکتری کوشی خفه شدیم از درد بیا درمونمون کن یا الرحمراحمین 🖤💔🖤 @roya5445

‍ لیلی بی مجنون یک عمر از عاشقی مجنون گفتند از داغ غمش از دل پرخون گفتند دنیا ز وفاداری او ،  دم میزد حرف از دل لیلی بخدا کم میزد همراه دلش هم همگی خون خوردند تا عرشِ فلک قصه ی  او را  بردند یک عمر نماد عاشقی بود افسوس عشقش عاریه بود و کمی نا محسوس ظاهرا وفادار و همه عمر عاشق گفتند به لیلی فقط او شد لایق غمهای فراوان به دل لیلی داد شادی و امان به دیگران خیلی داد قلبی که برای لیلی اش می ارزید در جا و سرای دیگری هم ، لرزید یک عمر نصیب دل لیلی خون شد بیچاره و  دربند دل  مجنون شد بیهوده به حرف دل ایشان خوش بود اما  همه ی عمر دلش ناخوش بود خون دلش از لیلی ما رنگین بود سایه اش به روی سر او سنگین بود لیلی مگر از دوریِ  او کم  بارید لطفا به میان از او سخن کم آرید لابلای قصه ها فقط مجنون بود یک عمر به باده در دل هامون بود مجنون اگر عاشق و اگر شیدا بود از چه  ، پیِ ، آزارِ ،  دلِ ، لیلا بود ! از لیلی بیچاره کسی رنجی دید؟ درد دل او را احدی هم نشنید ! دل در گرو ظلم دلش لرزان شد با مرغ شباهنگ دلش نالان شد عشق اگر چنین است درافتد بهتر از عرش به خاکدان  ، بیفتد بهتر لیلی دگر از دست همه مُرد و شکست بر روی خرابه های  ، ویرانه نشست مجنون همه اش را به جفا آتش زد با لشگری از رقیب  بر دارش زد مجنون من از گوشه ی چشمم افتاد وقتی که نوای دلبری  را سرداد غم را به نشانه ی وفاداری داد دردی به دل من از ریاکاری داد اسمش به میان خائنین دل رفت همواره پی عشرت بی حاصل رفت با دیدن جان دادن من  خندید او دورِ  دشمنان جانِ من چرخید او نابودی من برای او  شادی بود او خسته ز من به فکر آبادی بود تازیانِ غم را به جهانم کوبید فریاد امان به آسمانم کوچید دلدادگی اش را همگی هم دیدیم از هر چه وفا و عشق هم ترسیدیم دیگر ندهم به خود امانِ ماندن ناگفته روم  بهتر از این جان کندن مجنون بدهد دل به هر آنکه دارد از روی سرم سایه ی خود بردارد بر غصه ی خود پناه بردن بهتر زخمش بشود عمیق و نیشش کمتر از  دولت عشق او پریشان رفتم زخمی شدم از او و گریزان رفتم بیچاره دلم ، خیر ندید از دنیا مرده است میان این همه واویلا سردی به جهانم زده قفلی محکم دنیام شده ،  پر از سوال مبهم 🖤💔🖤 @roya5445

زخم‌ها تا همیشه می‌مانند رد خون پاک می‌شود هرچند دو نفر بی گناه می‌میرند یک نفر خاک می‌شود هرچند 🖤💔🖤 @roya5445

پای پیاده، آخر این راه بن‌بست است چیزی به جز حسرت میان شهر پیدا نیست بوی جهنم از در و دیوار می‌آید انگار درهای بهشت اندازه ی ما نیست بی‌حرف د‌اری می‌روی، از حرف می‌مانم باید فراموش‌م كنی، این‌بار می‌فهمم اصلا تظاهر كن كه اسمم را نمی‌دانی یادم بیفتی از در و دیوار می‌فهمم داری مرا سر می‌كشی با آخرین بوسه دارم تو را حس می‌كنم با دست در مویت دارد تنت گم می‌شود مابِین دستانم دارد جنون می‌بارد از لوختی بازویت دارم تصور می‌كنم جای نگاهت را انگار كه هستی و از عطر تنت مستم دارم خودم را مو به مو هر لحظه می‌گردم انگار كه افتاده باشد دستی از دستم می‌بوسمت در لابه‌لای آرزوهایم از دورتر دست تو را انگار می‌گیرم من با صدای خنده‌هایت زنده می‌مانم بغضت بگیرد با همان یک بغض می‌میرم من ساختم، من باختم تا زنده‌تر باشی در شعرهایم سوختم تا شعله‌ور باشی من دوستت دارم به حد غیرممكن‌ها حالا كه باید از نگاه‌ت دست بردارم شانه به مویت می‌زنم این آخرین بار است باید تو را از هرچه بود و هست بردارم فردای بعد از من تنت از بوسه‌ام خالی بگذار تا این خنده‌های آخرم باشد وقتی نگاه‌ت می‌كنم از دور ، خوشبختم بعد از تو باید سایه‌ات هم‌بسترم باشد تركم كن از راهی كه سمتم آمدی برگرد برگرد! ما فردای‌مان روشن نخواهد بود تو با زبان بی‌زبانی تلخ فهماندی آینده‌ات هرگز كنار من نخواهد بود تركم كن از راهی كه اول آمدی برگرد بعد از تو تهران ردپای جای خالی‌هاست شاید شبی در خاطرات‌ت یادم افتادی روزی كسی در آرزوهایش تو را می‌خواست باید تو را از راه‌های رفته برگردم باید نفهمی قاب عکست را بغل کردم باید تو را از هرچه بود و هست بردارم باید نفهمی بعد از این هم دوستت دارم باید نفهمم خنده‌ات بی‌من برای کیست از دست دارم می‌روم، اصلا حواست نیست! احساس پوچی می‌كنم از بودنم وقتی چیزی به جز یك حس مبهم درتو پیدا نیست لعنت به این دنیای لاکردار بعد از تو لعنت به تنهاییِ بالاجبار " بعد از تو اینجا دلی تنگ است،انگاری که می بارد بارانی از غم از در و دیوار بعد از تو پشتم شده خالی و تنها همدمِ شب هام سیگار و هی سیگار و هی سیگار بعدازتو بغض تمامِ ابرها وا شد ،،، زمین لرزید هفت آسمان شد بر سرم آوار بعد از تو پس لرزه دارد رفتنت،در خانه پیچیده هرشب صدای ناله ی این تار بعد از تو هر روز من كابوس یك رویای پنهانی‌ست نفرین به دنیایی كه پایانش پشیمانی‌ست هرچه بر سر بزند عاقبتش وصلی نیست جز غم انگیزی پاییز دگر فصلی نیست آخرین فصل من از بودن تو فاصله داشت یک بغل خاطره،صد بغض، هزاران گله داشت گله یعنی نشود راه تو را سد بکنم حال با خاطره های تو چه باید بکنم؟ 🖤💔🖤 @roya5445

بگذار سر به سینه‌ی من در سکوت، دوست! گاهی همین قشنگ‌ترین شکل گفتگوست بگذار دست‌های تو با گیسوان من سربسته باز شرح دهند آنچه موبه‌موست دلواپس قضاوت مردم نباش، عشق چیزی که دیر می‌برد از آدم آبروست از تو جفا و قهر اگر، از من وفا و مهر از دوستان هر آنچه بهم می‌رسد نکوست من را مجال دلخوشی بیشتر نداد ابرم که آفتاب دمی در کنار اوست آغوش وا کن، ابرِ مرا در بغل بگیر بارانی‌ام، شبیه بهاری که پیش روست 🖤💔🖤 @roya5445

بی‌وفایی، گاه، از عهدم شکایت می‌کنم پیشِ معبود از غمِ عابد، حکایت می‌کنم هرچه می‌پرسم: «چرا این‌گونه بی‌تابم ز عشق؟» باز هم، از مصحف بختم، تلاوت می‌کنم آن قَدَر خوبیِ خدایت را به چالش می‌کِشم تا مگر در حقِّ این مجنون ریاضت می‌کنم بغض شعرم در گلوی دفترم وا گشته است دردِ هجرانِ تو را با دل ، لطافت می‌کنم خوف دارم عشق، آخر پرده از رازم دَرَد با همین دیوانگی، بر خویش جرأت می‌کنم چشم‌هایت فتنه‌خیز و لب، پر از شهدِ بهار من به وصفِ آن دو، صد باره حیرت می‌کنم هر کجا لبخند تو بر جانِ من سایه فکند با تمامِ جانم آن لحظه غنیمت می‌کنم تو مگر افسونگری اینگونه در دامت شدم روز و شب در وصفِ جادویت حکایت می‌کنم چون روایتگر شدم از عشق، از چشمِ نهان ذره‌ای از آنچه هستی را روایت می‌کنم آخرِ این قصه، «دیوانه» مرا نامیده‌اند من به جرمِ عاشقی، کی خود ملامت می‌کنم 🖤💔🖤 @roya5445