+آگاهـــــی

‏گرایش ضد‌اجتماعی، نشانه‌ی امید است؛ تلاشی برای بازپس‌گیری چیزی باارزش که از دست رفته. به طور مثال، دزدی جست‌وجوی نمادین مادری است که روزی حضور داشت. این رفتار نه شرارت، بلکه تلاشی برای درمان خود و به چالش کشیدن محیط است تا شاید آنچه گم شده، دوباره در پناه امنیت یافت شود ‏#دونالد_وینیکات

🔴حکومت علی(ع)، تجربه تاریخی جامعه «منهای فقر» امام علی(ع)، کمتر از پنج سال خلافت کرد، و در این مدت کوتاه با وجود سه جنگ تحمیلی سخت و پر مشکل، و گرفتاری‌هایی بسیار که دشمنان مختلف و نفوذی‌های خطرناک معاویه می‌آفریدند، جامعه کوفه را به جامعه «منهای فقر» رسانید. علی در ماه‌های آخر حکومتش فرمود: امروز در شهر کوفه همه در رفاه زندگی می‌کنند، پایین‌ترین افراد نان گندم می‌خورند، خانه دارند و آب آشامیدنی سالم می‌نوشند. و در ادامه گفت: فقط کوفه در اختیار من است که می‌توانم در آن کار کنم... پس ملاک اسلامی بودن یک جامعه -بنابر آیات و روایات و سیره عملی امام علی(ع)- رسیدن به ‌«منهای فقر» است. و جز چنین جامعه‌ای را، اسلامی خواندن، تجوّز است؛ و اگر به ارزش‌های ابدی اسلامی زیان برساند، جایز نیست. پیامبر اکرم(ص) که می‌فرماید: فقر، دیوار به دیوار کفر است؛ چگونه راضی می‌شود که در جامعه مطلوب اسلامی، فقیر وجود داشته باشد!! تا چه رسد که فقر و نیازمندی از سویی بیداد کند، و فاصله‌های معیشتی جهنمی از سویی دیگر؟!! 📖محمدرضا حکیمی / حکومت اسلامی، صفحه ۴۵ @allamehhakimi

... یک ایراد دیگر، در مثال آب است: نخوردن آب یک اقدام منفعلانه است که ضرری محدود (تشنگی) دارد. زندگی اخلاقی یعنی "خوب" بودن (حتی با تعریفی که ارائه دادند) می‌تواند مستلزم تلاش‌های زیاد، مشقت، فداکاری‌ها و محدودیت‌های قابل توجهی در طول یک عمر باشد که نمی‌توان آن را "ضرر قابل‌توجهی نکردیم" قلمداد کرد ممکن است فرصت‌های زیادی را در زندگی دنیوی از دست بدهید که اگر آخرتی در کار نباشد، دیگر جبران‌پذیر نیستند. مثلا خانه ای داریم و آنرا به نیازمندی می‌بخشیم، سپس سالها بعد فرزندمان بخاطر نداشتن خانه، دچار مشقت می‌شود. یا مالی را میبخشیم و مدتی بعد عزیزمان دچار بیماری میشود، عدم پرداخت هزینه‌های درمان، خودش میشود سختی رساندن به شخصی دیگری

... در یادداشت بالا، دعوت به یک "باور" از روی مصلحت و ترس است، نه یک ایمان قلبی و واقعی. اما آیا یک نیروی برتر یا "حسابگر" اخروی، "باور"ی را که صرفاً از روی ترس از مجازات یا طمع پاداش باشد (یعنی از روی شرط‌بندی و نه از روی conviction واقعی) را معتبر و قابل قبول می‌داند؟ بسیاری از الهیدانان و فیلسوفان استدلال کرده‌اند که ایمان حقیقی باید از روی عشق، معرفت و آزادی انتخاب باشد، نه یک معامله مبتنی بر ریسک و پاداش. در توصیه جناب استادی، گفته شده: "اگر باور كنيم و خوب باشيم...". اما آیا می‌توان به زور یا از روی منطق ریسک، باور را در خود ایجاد کرد؟ باور معمولا نتیجه یک فرآیند فکری، تجربی، و درونی است #گاه‌نوشت

احتياط به "بود"ه يه نكنه مى‌خوام بگم، كه نتيجه و خلاصه ٣٠ سال تحصيلم هست و اون اينه كه: شرط احتياط در "بود" است، نه در "نبود" فرض كنيد شما تشنه هستيد و به جايى مى‌رسيد كه صد تا ليوان آب توش هست. كسى به شما ميگه كه يكى از صد تا ليوان، سمى هست، سمى كه كشنده شماست. چه كار مى‌كنيد؟ حرف اين آدم رو قبول مى‌كنيد يا اينكه از آب مى‌خوريد؟ اگر عاقل باشيد حرف طرف رو قبول مى‌كنيد، و صرف نظر مى‌كنيد و تشنگى رو تحمل مى‌كنيد تا به آب بدون شبهه برسيد؛ چون شرط احتياط در "بود"ه نه در نبود. يعنى اگر باشه، انسان ضرر مى‌كنه، ولى اگر حرف مخبر، دروغ باشه، ضررى قابل مقايسه با ضرر مرگ نداشتيم. جريان آخرت و وجودِ آخرت، همين قصه است. كسى خبر داده كه بعد از مرگ، حساب و كتاب وجود داره؛ اگر باور كنيم و خوب باشيم و درست زندگى كنيم و بعد از مرگ آخرتى در كار نباشه، كه خوب ضرر قابل‌توجهى نكرديم. اما اگه آخرت رو باور نكنيم و هر كار زشتى خواستيم تو دنيا بكنيم، اونوقت بعد از مرگ، بزنه و حساب و كتاب وجود داشته باشه؛ اونوقت، چى كار مى‌تونيم بكنيم؟ البته منظور فقیر از خوب بودن، مناسک فقهی و دینی نیست؛ بلکه «اخلاق، صداقت، امانت‌داری، حسن خلق، و چیزهایی از این دست» هست #کاظم_استادی

از بس که غبارِ غم، از سینه بشد رُفته تا زانوی دل گرد است، این خانه چنین باید #عرفی‌_شیرازی آنقدر غبار غم از سینه روفتم که تا زانو در گرد و غبار فرو رفته‌ام

‏پلید بود و نمی‌دانست. حتی نمی‌دانست پلیدی یعنی چه. یعنی پلیدِ ناب بود #آفتاب‌پرست‌ها #ژوزه_ادوآردو_آگوآلوسا

عمیق‌ترین کتاب‌ها، زمانی که در زندگی به کار گرفته شوند، چقدر نادرست از آب در می‌آیند ..! #ویلیام_فاکنر #روشنایی_ماه_اوت

اگر درون‌گرایان به شیوه برون‌گرایان تظاهر کنند ممکن است به خستگی، استرس و بیماری‌های قلبی-عروقی دچار شوند #جن_گرانمن #زندگی‌های_پنهان_درون‌گرایان

این زندگی بیمارستانی است که در آن هر بیماری اسیرِ آرزوی عوض کردن تخت‌هاست. این یکی می‌خواهد رو به رویِ بخاری رنج بکشد، و آن یکی گمان می‌برد سلامتی‌اش را کنارِ پنجره باز می‌یابد. همیشه به نظرم می‌رسد هر جایی که نیستم، همان جا احساسِ راحتی خواهم کرد، و این پرسشِ جابجا شدن همانی است که بی‌وقفه با جانم درمیان می‌نهم #شارل_بودلر #ملال_پاریس

زندگی دراماتیک نیست، حماسی است. جنگ‌های مرگبار، بیماری‌های مسری و انقلاب‌ها تغییری در آن نمی‌دهند، این‌ها در اصل بی‌اهمیت‌اند. مهم اختراعات فنی است که زندگی روزمره را تغییر می‌دهد و آن را در درازمدت آسان می‌کند. مهم است که برای کشیدن آب از چاه باید راه درازی را رفت یا در حیاط خانه تلمبه‌ای است یا در داخل خانه شیر آبی. موضوع موجودیت و نیازهای واقعی انسان که مطرح می‌شود، همه‌ی اندیشه‌های بلند و سراسر آثار هنری در برابر اختراع چرخ گاری پشیزی ارزش ندارد #قطره_اشکی_در_اقیانوس #مانس_اشپربر

🔴سه نقطه ضعف حوزه های علمیه ✍مصطفی ملکیان @mostafamalekian

غربتِ هستی گوارا بر امیدِ نیستی‌ست آه از آن روزی که آنجا هم نباشد بارِ ما #بیدل_دهلوی

سرنوشت خویش را دانسته‌ایم از ما مپرس خواب چون آشفته باشد صرفه درتعبیر نیست #سلیم_طهرانی

#گاه‌نوشت خدایا مارو گرفتار هیچ بنده‌ای نکن بزار اگه گرفتاری ام داریم، طرفمون خودت باشه

احساس ارزشمندی یک دستاورد است، یعنی چیزی است که باید برای آن زحمت کشید و به دستش آورد. به عبارتی، احساس ارزشمندی نه ظرف خالی ای در روان ماست که بتوان با تحسین های بیرونی آن را پر کرد و نه موقعیت خاصی است که بتوان آن را تا ابد از آن خود دانست. بلکه رشد و نگهداری آن، نیازمند تلاش مداوم است #شرم_کاوی #جوزف_برگو

انسان سرچشمه‌ی هستی و نیستی است. تنها در برابر مرگ زبون است، و از آن گزیری ندارد، با این همه شفای بسی از دردهای به‌ظاهر بی‌درمان را یافته است. صنعت دست‌ها، و گنجینه‌ی بی‌پایان موهبت‌هایش را گاه نثار خوبی می‌کند، و گاه نثار بدی #افسانه‌های_تبای #سوفوکلس

هر انسانی به اندازه‌ای که با دیگران پیوند پایدار دارد، از منابع بالقوه برخوردار است. دوستان، آشنایان، همکاران و هم‌سخنان، سرمایه‌ای نامرئی اما پربازده را تشکیل می‌دهند. بوردیو به ما می‌گوید: «بگو با کهانی، بگویم چه داری.» #پیر_بوردیو

طبقات اجتماعی فقط با پول از هم فاصله ندارند #پیر_بوردیو

شرم به عنوان راهی برای افزایش انسجام گروهی در نتیجه ی حفظ بقای شخص و گروه تکامل یافته است؛ بنابراین ظرفیت تجربه ی شرم برای بقای انسان ارزشمند است. شرم مانند درد جسمی است و از ما در برابر بی ارزشی اجتماعی محافظت میکند. بی ارزشی اجتماعی هم در نهابت منجر به انزوا و مرگ میشود #شرم_کاوی #جوزف_برگو