Behzad Mehrani- بهزاد مهرانی ✌️

‏اکثر آن «از دموکراسی بگو»ها فعلاً دموکراسی‌خواهی‌شان را تعطیل کرده‌اند و این روزها مشغول تبریک گفتن به قالیباف یا تمجید از او هستند. ‏برای این جماعت، سقف تحقق دموکراسی همین‌جاست؛ کافی است پهلوی در میان نباشد، آن‌وقت دموکراسی یا محقق شده است یا در آستانه تحقق قرار دارد. ‏«دموکراسی خلقی»، «دموکراسی حسینیه ارشادی» و یکی دو جین دیگر از این دست، همگی از همین جنس‌اند. ✅@behzadmehrani77

‏به نظر من، این بار باید اعتراضات سراسری ایرانیان در خارج از کشور علیه سیاست‌های ترامپ و پروژه‌ی رهبرتراشی و رهبربازی او شکل بگیرد. ‏خواست ملت ایران روشن است: ایران آزاد، انتخابات آزاد و استقرار یک نظام دموکراتیک که مردم خود سرنوشت‌شان را تعیین کنند. ‏ما تا پیروزی نهایی در کنار شاهزاده رضا پهلوی ایستاده‌ایم و باور داریم که پیروزی از آنِ ملتی است که با تمام توان برای آزادی مبارزه می‌کند. ✅@behzadmehrani77

پوستر بزن برای اینستاگرام @behzadmehrani به نظر من، این بار باید اعتراضات سراسری ایرانیان در خارج از کشور علیه سیاست‌های ترامپ و پروژه‌ی رهبرتراشی و رهبربازی او شکل بگیرد. خواست ملت ایران روشن است: ایران آزاد، انتخابات آزاد و استقرار یک نظام دموکراتیک که مردم خود سرنوشت‌شان را تعیین کنند. ما تا پیروزی نهایی در کنار شاهزاده رضا پهلوی ایستاده‌ایم و باور داریم که پیروزی از آنِ ملتی است که با تمام توان برای آزادی مبارزه می‌کند. ✅@behzadmehrani77

به یک سال پیش برگردیم. اگر آن روزها کسی وضعیت امروز رژیم اسلامی را برای ما توصیف و پیش‌بینی می‌کرد، احتمالاً پذیرش آن برای بسیاری از ما دشوار بود. امروز اما عده‌ای همه توان خود را به کار گرفته‌اند تا رژیم را در اوج قدرت نشان دهند؛ تا ملتی را از تغییر ناامید کنند و امید به آینده را از او بگیرند. رژیم اسلامی به دست ملت ایران فروخواهد افتاد. هیچ مانع جدی‌ای نمی‌تواند در برابر مردمانی بایستد که تصمیم گرفته‌اند از فلاکت عبور کنند و زندگی تازه‌ای برای خود و سرزمینشان بیافرینند. انقلاب‌ها برای پیروزی به امید نیاز دارند؛ و ضدانقلاب‌ها، بیش از هر چیز، امید ملت را نشانه گرفته‌اند. ✅@behzadmehrani77

‏امروز با امیلی تورن‌بری رئیس کمیته روابط خارجی مجلس عوام بریتانیا و شماری دیگر از اعضای این کمیته دیدار داشتم تا درباره وضعیت داخلی ایران، سرکوب مردم ایران توسط جمهوری اسلامی، و ضرورت فوری قرار دادن ملت ایران در مرکز سیاست بریتانیا گفت‌وگو کنیم. ‏به‌روشنی تأکید کردم که معامله با رژیمی که در دی ماه بیش از ۴۰ هزار ایرانی را به قتل رسانده، نه‌تنها از نظر اخلاقی غیرقابل‌قبول است، بلکه از نظر راهبردی نیز خطایی بزرگ خواهد بود. ‏هر توافقی که به حفظ این رژیم یا بقایای آن بینجامد، محکوم به شکست است. مردم ایران چنین توافقی را نخواهند پذیرفت. ‏با حمایت جامعه جهانی یا بدون آن، مردم ایران این رژیم را سرنگون خواهند کرد و آزادی به ایران بازخواهد گشت. This morning, I met with Emily Thornberry, Chair of the House of Commons Foreign Affairs Committee, and other members of the Committee to discuss the situation inside Iran, the Islamic Republic’s repression of the Iranian people, and the urgent need to place the people of Iran at the centre of UK policy. I made clear that dealing with a regime that murdered more than 40,000 Iranians in January is not only morally wrong, but strategically misguided. Any agreement that preserves this regime or its remnants will fail. The Iranian people will not accept it. With or without international support, the people of Iran will overthrow this regime. Freedom will come to Iran. @OfficialRezaPahlavi

اندوهِ هزارساله دارم در دل ای کاش نبینَدَم غمِ دیگر دل من پیرترم هزار سالی امروز با داغِ هزارها جوانم بر دل اسماعیل خویی #دیماه_خونین ✅@behzadmehrani77

‏برانداز و اپوزیسیون قلابی، آن کسی است که امروز از «تفاهم‌نامه» میان رژیم اسلامی و آمریکا خشنود است؛ چرا که به گمان او، این «توافق» راه شاهزاده رضا پهلوی برای به ثمر رساندن انقلاب ملی ایران را مسدود می‌کند. ‏چنان از این وضعیت به وجد آمده که حتی زحمت حفظ ظاهر را هم به خود نمی‌دهد و نمی‌تواند مانند گذشته نقش مخالف رژیم را بازی کند؛ تا دست‌کم وانمود کند که از بقای جمهوری اسلامی ــ آن هم به زعم خودــ ناخشنود است. ✅@behzadmehrani77

‏امروز با امیلی تورن‌بری رئیس کمیته روابط خارجی مجلس عوام بریتانیا و شماری دیگر از اعضای این کمیته دیدار داشتم تا درباره وضعیت داخلی ایران، سرکوب مردم ایران توسط جمهوری اسلامی، و ضرورت فوری قرار دادن ملت ایران در مرکز سیاست بریتانیا گفت‌وگو کنیم. ‏به‌روشنی تأکید کردم که معامله با رژیمی که در دی ماه بیش از ۴۰ هزار ایرانی را به قتل رسانده، نه‌تنها از نظر اخلاقی غیرقابل‌قبول است، بلکه از نظر راهبردی نیز خطایی بزرگ خواهد بود. ‏هر توافقی که به حفظ این رژیم یا بقایای آن بینجامد، محکوم به شکست است. مردم ایران چنین توافقی را نخواهند پذیرفت. ‏با حمایت جامعه جهانی یا بدون آن، مردم ایران این رژیم را سرنگون خواهند کرد و آزادی به ایران بازخواهد گشت. This morning, I met with Emily Thornberry, Chair of the House of Commons Foreign Affairs Committee, and other members of the Committee to discuss the situation inside Iran, the Islamic Republic’s repression of the Iranian people, and the urgent need to place the people of Iran at the centre of UK policy. I made clear that dealing with a regime that murdered more than 40,000 Iranians in January is not only morally wrong, but strategically misguided. Any agreement that preserves this regime or its remnants will fail. The Iranian people will not accept it. With or without international support, the people of Iran will overthrow this regime. Freedom will come to Iran. @OfficialRezaPahlavi

محمد محبی، فوتبالیست، پس از گل شادی دستش را به نشانه‌ی سلاح به سوی ملت گرفت. در همان ساعت‌ها دو جوان معترض ایرانی، ابوالفضل ساعدی و جوان زمانی به دست رژیم اسلامی اعدام شدند. تیم ملا است این تیم نه تیم ملی! ✅@behzadmehrani77

جمهوری اسلامی هم‌زمان با امضای تفاهم‌نامه‌ «صلح»، دو تن دیگر از معترضان ۱۸ و ۱۹ دی‌ به نام‌های جواد زمانی و ابوالفضل ساعدی را اعدام کرد. این نتیجه معامله و سازش با یک رژیم جنایتکار است. توافق با رژیمی که تنها در دو روز، بیش از ۴۰ هزار معترض را به قتل رساند، نه‌تنها از نظر اخلاقی نادرست است، بلکه از منظر راهبردی نیز خطایی فاجعه‌بار خواهد بود. تعامل با این رژیم محکوم به شکست است و همه ما بهای پیامدهای آن را خواهیم پرداخت. جنگ ۴۷ ساله جمهوری اسلامی علیه مردم ایران همچنان ادامه دارد. رژیمی که هرگز با شهروندان خود به صلح نرسیده، هرگز با جهان نیز به صلحی واقعی دست نخواهد یافت. جامعه جهانی باید از مبارزه ملت ایران برای آزادی حمایت کند و آنها را در کانون هر مذاکره و محور هر سیاستی درباره ایران قرار دهد. اما روشن بگویم: با حمایت جهان یا بدون آن، این رژیم سقوط خواهد کرد،ٰ و مردم ایران خود را از چنگ استبداد آزاد خواهند کرد. As it signs a Memorandum of Understanding for “peace”, the Islamic Republic just executed two more protesters from January 8th and 9th— Javad Zamani and Abolfazl Saedi. This is the consequence of making a deal with this criminal regime. To do a deal with a regime that murdered more than 40,000 protestors in two days in January is morally wrong and strategically misguided. Dealing with this regime will fail and we will all face the consequences. The regime’s 47-year war against the Iranian people continues. Just as it has never made peace with its own citizens, it will never truly make peace with the world. The international community should back the people of Iran’s fight for freedom. Put them center in any negotiations and in their Iran policy. But let me be clear - with or without international support - this regime will fall. The people of Iran will liberate themselves from tyranny. @OfficialRezaPahlavi

‏«آرمان فلسطین» زبان مشترک اسلام‌گرایی و چپِ ضدغربی است. ‏ملت ایران و مردم اسرائیل، هر دو از زخم‌های این دو ایدئولوژی ناکجاآبادی رنج برده‌اند. ‏از همین منظر، نزدیکی و دوستی امروز میان ایرانیان و اسرائیلی‌ها قابل فهم است. ‏مبارزه با «آرمان فلسطین» بخشی از مبارزه برای آزادی ایران از چنگال اشغالگران و حاکمان ایدئولوژیک آن است. ✅@behzadmehrani77

‏پیروزی رژیم اسلامی در این «تفاهم» با آمریکا می‌تواند تنها در یک چیز باشد: نابود کردن «امید» در ملت ایران و فروختن این گزاره به آنان که حتی آمریکا و اسرائیل نیز توان برانداختنش را ندارند، چه برسد به ملت یک‌لاقبای ایران. ‏جز این، هیچ پیروزی دیگری نمی‌تواند از این «تفاهم» نصیب رژیم شود؛ چرا که اساساً نه تنها پیروزی‌ای در آن برای رژیم مستتر نیست، بلکه یک شکست مفتضحانه است. ‏از این پس، پروپاگاندای رژیم همه تلاش خود را خواهد کرد که این شکست را پیروزی جلوه دهد. از چه راهی؟ بله؛ از مسیر ناامید کردن ملت ایران. ✅@behzadmehrani77

‏ورزش، به‌ ویژه فوتبال، در حکومت‌های توتالیتر هرگز صرفاً یک بازی نبوده است. استادیوم‌ها برای این حکومت‌ها همان نقشی را ایفا کرده‌اند که میدان‌های رژه، رسانه‌های حکومتی و جشن‌های ایدئولوژیک؛ فضایی برای نمایش قدرت، خلق هویت جمعی و منحرف کردن افکار عمومی. ‏شاید مشهورترین نمونه، آلمان نازی باشد. آدولف هیتلر و حکومت او به‌ خوبی دریافتند که ورزش می‌تواند تصویری مطلوب از رژیم در داخل و خارج از کشور بسازد. المپیک تابستانی ۱۹۳۶ برلین به یکی از بزرگ‌ترین نمایش‌های تبلیغاتی قرن بیستم تبدیل شد. حکومت نازی کوشید چهره‌ای متمدن، منظم و قدرتمند از رایش سوم به جهان عرضه کند و حتی برای مدتی بخشی از سیاست‌های ضد یهودی خود را از چشم گردشگران و خبرنگاران خارجی پنهان سازد. ‏وقتی هیتلر در سال ۱۹۳۳ به قدرت رسید، تنها سه سال تا برگزاری المپیک برلین باقی مانده بود. این رویداد برای «پیشوا» اهمیتی حیاتی داشت، زیرا در آمریکا و اروپا بحث تحریم بازی‌ها به دلیل سرکوب مخالفان سیاسی، فشار بر یهودیان و سیاست‌های تبعیض‌آمیز رژیم نازی مطرح شده بود. با تصویب و اجرای قوانین نورنبرگ، یهودیان عملاً از بخش مهمی از حقوق شهروندی خود محروم شده بودند و بسیاری از مخالفان حکومت نیز زندانی یا کشته می‌شدند. ‏حکومت نازی از بزرگ‌ترین رویداد ورزشی جهان نه فقط برای نمایش قدرت، بلکه برای پنهان کردن بخشی از واقعیت سیاسی خود و ساختن تصویری مطلوب در افکار عمومی بین‌المللی بهره گرفت. ‏در اتحاد جماهیر شوروی نیز ورزش بخشی از رقابت ایدئولوژیک با غرب بود. ژوزف استالین و جانشینان او موفقیت‌های ورزشی را نشانه برتری نظام کمونیستی می‌دانستند. از فوتبال و هاکی گرفته تا ژیمناستیک و دوومیدانی، ورزشکاران به سفیران ایدئولوژی شوروی تبدیل شده بودند و پیروزی‌های آنان به‌ عنوان شاهدی بر برتری نظام سیاسی تبلیغ می‌شد. ‏روایت‌های مشابهی از پیوند میان ورزش و تبلیغات سیاسی را می‌توان در ایتالیای بنیتو موسولینی، رومانی نیکلای چائوشسکو و حکومت نظامی خورخه رافائل ویدلا در آرژانتین نیز مشاهده کرد. هر یک از این نمونه‌ها نشان می‌دهد که چگونه حکومت‌های اقتدارگرا از ورزش برای تقویت مشروعیت خود و تأثیرگذاری بر افکار عمومی بهره برده‌اند. ‏وجه مشترک این حکومت‌ها آن است که ورزش را از یک رقابت سالم فراتر برده و به بخشی از دستگاه تبلیغات سیاسی تبدیل کرده‌اند. در چنین نظام‌هایی، ورزشکار تنها یک ورزشکار نیست؛ او نماینده ایدئولوژی حاکم است. پیروزی یک تیم، پیروزی حکومت تلقی می‌شود و استادیوم به صحنه‌ای برای نمایش اقتدار سیاسی بدل می‌گردد. ‏از این منظر، فوتبال را می‌توان یکی از مؤثرترین ابزارهای «قدرت نرم» حکومت‌های اقتدارگرا و توتالیتر دانست؛ ابزاری که قادر است احساسات جمعی را بسیج کند، توجه افکار عمومی را از بحران‌های سیاسی و اقتصادی منحرف سازد و تصویری مطلوب از حکومت در داخل و خارج از کشور بیافریند. ‏رژیم اسلامی ایران نیز پس از کشتار ده‌ها هزار تن از شهروندان ایرانی در دیماه، بیش از هر زمان دیگری به چنین ابزارهای تبلیغاتی و پروپاگاندایی نیاز دارد. در مقابل، بسیاری از ایرانیان بر این باورند که نباید اجازه داد موفقیت‌های ورزشی به ابزاری برای سفیدشویی و عادی‌سازی عملکرد این حکومت تبدیل شود و می‌کوشند با صدایی رسا در برابر این پروپاگاندا بایستند. ✅@behzadmehrani77

به باور من، بخش بزرگی از سیاستمداران غربی هنوز درک درست و شناخت دقیقی از «اسلامگرایی» و «بنیادگرایی اسلامی» ــ اعم از شیعی و سنی ــ ندارند. ریشه‌ی بسیاری از رنج‌هایی که امروز بر ملت ایران و نیز اسرائیل تحمیل می‌شود، در همین ناآگاهی و سوءفهم نهفته است. پیش‌تر نیز غرب در مواجهه با کمونیسم گرفتار همین خطای شناختی بود و به نظر می‌رسد که آثار آن خطا هنوز هم ادامه دارد. با اسلامگرایی و کمونیسم باید همان‌گونه برخورد شود که با نازیسم شد و همچنان می‌شود؛ نه عادی‌سازی، نه مماشات و نه توهم اصلاح‌پذیری. از جهل و حماقت سیاسی، جز تکرار همان نتایج فاجعه‌بار گذشته، چیزی زاده نخواهد شد. بسیاری از ایرانیانی که از دونالد ترامپ حمایت می‌کنند، بر این باور بوده و هستند که در ایالات متحده سیاستمداری بر سر کار است که «آخوند»، «اسلامگرایی» و «تروریسم اسلامی» را به‌خوبی می‌شناسد و می‌داند با چنین پدیده‌ای چگونه باید مواجه شد. ✅@behzadmehrani77

‏ایرانی که ایران‌گرایان و وطن‌دوستان می‌خواهند حفظ کنند و پاس بدارند، با آن «ایران»ی که اسلامگرایان تروریست حاکم از آن سخن می‌گویند، دو مفهوم متفاوت است و تنها اشتراکشان در لفظ «ایران» است. ‏ایرانِ ما، ایرانِ نظامی گنجوی است؛ همان که گفت: ‏«همه عالم تن است و ایران دل.» ‏اما ایرانِ این جماعت، «مَغانِمُ اللّه» است؛ غنیمتی الهی که باید در خدمت آرمان‌های ایدئولوژیک قرار گیرد: ‏«… فَعِندَ اللَّهِ مَغَانِمُ كَثِيرَةٌ …» ‏ما برای ایران هستیم؛ اما آنان ایران را برای پروژه‌ای می‌خواهند که مرز و ملیت نمی‌شناسد و قرار است از آن در جنگ با «کفار» و «صهیونیست‌ها» و تحقق آرمان‌های اسلامگرایانه بهره ببرند. ‏اگر کسی ترجیح می‌دهد در چرخ‌دنده‌های این دستگاهِ بلعنده‌ی ایران قرار گیرد و نام آن را ملی‌گرایی یا وطن‌پرستی بگذارد، دست‌کم باید بداند که آگاهانه یا ناآگاهانه پشت آن «ایران»ی ایستاده است که قرار است به سود اسلامگرایی و ایدئولوژی آخرالزمانی، ذبح شرعی شود. ‏خود دانی! ✅@behzadmehrani77

‏«ملی‌گرایی قاسم‌شهری» این روزها بیش از هر زمان دیگری نقاب از چهره برداشته و آشکارا به پشت و پناه «آرمان فلسطین»، اسرائیل‌ستیزی و آمریکاستیزی بدل شده است. ‏اسلامگرایی شیعی حاکم بر ایران ادامه‌ی همان جریانی است که از اخوان‌المسلمین، سید قطب و نواب صفوی تا خمینی و خامنه‌ای امتداد یافته است؛ جریانی که از آغاز، دشمنی با یهودیان، اسرائیل و جهان آزاد را به یکی از ارکان ایدئولوژی خود بدل کرده است. ‏اسلامگرایی، به تعبیر نولته، «سومین جنبش مقاومت رادیکال» پس از کمونیسم و نازیسم است؛ ایدئولوژی‌ای ناکجاآبادی که هر جا قدرت گرفته، آزادی، تکثر و مدنیت را آماج حمله قرار داده است. ‏قدرت این ایدئولوژی، قدرتی ویرانگر و نابودکننده‌ی جهان آزاد است و تجربه‌ی چند دهه‌ی اخیر ایران و خاورمیانه، گواهی بر این مدعاست. ‏آنان که امروز آگاهانه پشت چنین اسلامگرایی تروریستی می‌ایستند و در کنار آرمان‌ها و پروژه‌های آن صف می‌کشند، بی‌هیچ تعارفی باید رسوا شوند. این نبرد مدنیت و بدویت است؛ نبردی که در برابر آن نمی‌توان سکوت کرد. ✅@behzadmehrani77

ایران ما، امروز بیش از هر زمان دیگری به اتحاد نیروهای ملی نیاز دارد. چه با حمایت خارجی و چه بدون آن، سرنوشت ایران در دستان خود ماست. ما از این رژیم فرسوده و درمانده نیرومندتریم. ما از مزدورانی که برای نمایش‌های تبلیغاتی به خیابان فرستاده می‌شوند، مصمم‌تر و استوارتریم. @OfficialRezaPahlavi

«تیم ملی واقعی ایران، مردم ایران‌اند.» به گمان من، این مهم‌ترین جمله پیام اخیر شاهزاده رضا پهلوی است. ایشان می‌نویسد که رژیم، فوتبال را نیز به سلاحی علیه مردم ایران تبدیل کرده است و از ایرانیان می‌خواهد که پرچم ملی شیروخورشید را در ورزشگاه‌ها و هر جا که فوتبال‌دوستان گرد هم می‌آیند، برافرازند. شاید در نگاه نخست، این سخن صرفاً یک موضع‌گیری سیاسی به نظر برسد، اما تاریخ معاصر نمونه‌های فراوانی از چنین وضعیتی را پیش روی ما قرار می‌دهد. حکومت‌های ایدئولوژیک و توتالیتر همواره کوشیده‌اند نهادهای محبوب اجتماعی را به بخشی از ساختار قدرت خود تبدیل کنند. فوتبال یکی از مهم‌ترین آنها بوده است. در اتحاد شوروی، باشگاه زسکا مسکو به ارتش سرخ وابسته بود و باشگاه‌های دینامو، از جمله دینامو مسکو و دینامو کیف، ریشه در ساختارهای امنیتی و انتظامی حکومت داشتند. در آلمان شرقی، باشگاه BFC دینامو از حمایت مستقیم اشتازی برخوردار بود و سال‌ها نمادی از نفوذ دستگاه امنیتی در فوتبال به شمار می‌رفت. در رومانی کمونیستی نیز، استوا بخارست -Steaua București - باشگاه ارتش و دینامو بخارست باشگاه وزارت کشور بود.اینها صرفاً باشگاه‌های ورزشی نبودند. آنها بخشی از ساختار سیاسی حکومت‌های کمونیستی محسوب می‌شدند و موفقیت‌هایشان نیز در تبلیغات رسمی، موفقیت نظام سیاسی تلقی می‌شد. از این منظر، بخش دیگری از پیام شاهزاده نیز اهمیت پیدا می‌کند. ایشان از مردم می‌خواهد پرچم ملی شیروخورشید را برافرازند. یکی از ویژگی‌های حکومت‌های ایدئولوژیک، تلاش برای انحصار نمادهای ملی است؛ اینکه پرچم، تاریخ، هویت ملی و حتی احساسات میهن‌دوستانه مردم را به بخشی از روایت رسمی حکومت تبدیل کنند. پیام شاهزاده بر یک تمایز مهم تأکید دارد؛ تمایز میان ایران و رژیم اسلامی. اینکه ایران، تاریخ ایران و هویت ملی ایرانیان، بزرگ‌تر از هر نظام سیاسی است. اما شاید مهم‌ترین بخش این پیام، همان جمله پایانی باشد: «تیم ملی واقعی ایران، مردم ایران‌اند.» این جمله را می‌توان یک داوری تاریخی نیز دانست. زیرا تجربه قرن بیستم نشان داده است که حکومت‌ها، هر اندازه قدرتمند، ماندگار نیستند. اتحاد شوروی فروپاشید. آلمان شرقی از میان رفت. رژیم کمونیستی رومانی سقوط کرد. اما ملت‌ها باقی ماندند. باشگاه‌ها باقی ماندند. فوتبال باقی ماند. و آنچه از میان رفت، حکومت‌هایی بود که می‌خواستند خود را مالک هویت ملی و احساسات مردم بدانند. ✅@behzadmehrani77

در سالروز درگذشت خواهر عزیزم، لیلا، یاد و خاطره‌اش را گرامی می‌دارم. لیلا دختری از ایران بود؛ وفادار به میهن، عاشق پدر و خانواده، و دلبسته هم‌میهنانش. هرچند دور از سرزمین مادری زندگی کرد، اما عشق به ایران هرگز از قلب او رخت برنبست و امید به آزادی و سربلندی میهن را تا واپسین روزهای زندگی‌اش از دست نداد. امروز که ایرانیان با پرچم شیر و خورشید و با امید به آینده‌ای آزاد، ملی و سربلند، برای بازپس‌گیری کشورشان ایستاده‌اند، یاد لیلا بیش از هر زمان دیگری در کنار ما زنده است. یادش گرامی و نامش جاودان. @OfficialRezaPahlavi

‏با اینکه کاری ندارم انقلاب ملی را «انقلاب گرسنگان» بدانیم یا نه، و نیز کاری ندارم که آیا شوریدن علیه حکومتی که نان مردم را می‌رباید و خرج انگل‌های تروریست می‌کند موجه است یا نه، یک پرسش دارم. ‏شما انقلابیون پنجاه‌وهفتی، پیش از غائله‌ی ۵۷، این سخن منسوب به ابوذر غفاری را فریاد می‌زدید که: ‏«در شگفتم از کسی که در خانه‌اش نانی نمی‌یابد و با شمشیر آخته‌اش بر مردم نمی‌شورد.» ‏چه شد که امروز سخن گفتن از انقلاب به خاطر فقر، ناگهان مایه‌ی تحقیر و شرمساری شده است؟ چه شد که گرسنگی، که روزی فضیلت شورش بود، امروز بهانه‌ای ناپسند برای اعتراض تلقی می‌شود؟ ‏اگر خود را «چپ» می‌دانی، دست‌کم از مارکس و ابوذر خجالت بکش! ‏پی‌نوشت: ‏راستی، چه اندازه بی‌شرمی و بی‌شرف تو! ✅@behzadmehrani77