رد شبهات ملحدین

ممکن است اعتراض شود که در خودِ قرآن، غیرمسلمانان حرام‌زاده خوانده‌شده‌اند: ﴿عُتُلٍّ بَعْدَ ذَلِكَ ‌زَنِيمٍ﴾ [القلم: ۱۳]، و این نشان می‌دهد که ازدواج غیرمسلمانان در اسلام به‌رسمیت شناخته نمی‌شود! اما دو نکته در این اعتراض مشهور مورد غفلت قرار می‌گیرد: نخست. مسلّم نیست که معنای «زنیم» همین باشد؛ ابن جوزی در تفسیر این واژه چهار دیدگاه آورده است [۷] و دربارۀ معنایش اتفاق‌نظری وجود ندارد. دوم. سیاق این آیات دربارۀ هر غیرمسلمانی نیست؛ در این سیاق، نُه صفت یاد می‌شود که نزد برخی مفسران دربارۀ فرد مشخصی است -چنان‌که ولید بن مغیره را نام برده‌اند- و نزد برخی دیگر در مذمت کسانی است که این صفات را داشته باشند. [۸] شاهد این است که مثلاً «حَلّاف» (=کسی که بسیار سوگند می‌خورد) صفتی نیست که در تمام غیرمسلمانان باشد، لذا ﴿فَلا تُطِعِ الْمُكَذِّبِينَ﴾ [القلم: ٨] از فرمانبرداری تکذیب‌کنندگان قرآن نهی می‌کند، سپس در آیات دهم تا سیزدهم از فرمانبرداری دارندگان صفات نه‌گانۀ ذکرشده نهی می‌شود. [۹] بنابراین خطبۀ عقد -چه عربی و چه فارسی- یک ورد جادویی نیست؛ اعلام رسمی یک تعهد حقوقی است که دین آن را پشتوانۀ اخلاقی و شرعی روابط دو نفر قرار می‌دهد. ازدواج در ملت‌های دیگر نیز مرز نکاح و سِفاح بوده است، هرچند شروط ازدواج آن‌ها با شروط ازدواج اسلامی تفاوت دارد و اگرچه اسلام ازدواج‌های آنان را برای خودشان به رسمیت شناخته باشد، اما یک مسلمان باید بر اساس آدابی که خداوند اراده کرده و تشریع فرموده ازدواج کند. پیداست که شریعتِ خدایِ حکیم به سعادت انسان‌ها می‌انجامد و خود آنان از ترک ازدواج زیان می‌بینند، خصوصاً زنان که در روابط آسیب‌پذیرترند و ریسک بزرگ‌تری متحمل می‌شوند. محمد عمر خسرو ناشر: «رد شبهات ملحدین» پی‌نوشت‌ها: [1] Will Durant, The Story of Civilization, vol. 1 (New York: Simon and Schuster, 1942), 25. [۲] الموسوعة الفقهية الكويتية، ج٤١ (الكويت: وزارة الأوقاف والشؤون الإسلامية، ١٤١٢)، ٢٣٩. [۳] ابن عثيمين، الشرح الممتع على زاد المستقنع، ج١٢ (الرياض: دار ابن الجوزي، ١٤٢٢)، ٣٨. [۴] القدوري، التجريد، ج٩ (القاهرة: دار السلام، ١٤٢٧)، ٤٤٢٩. [۵] ابن قدامة المقدسي، المغني، ج١٠ (الرياض: دار عالم الكتب، ۱۴۱۷)، ٥. [۶] ابن تيمية، مجموع الفتاوى، ج٣٢ (المدينة المنورة: مجمع الملك فهد لطباعة المصحف الشريف، ١٤٢٥)، ١٧٥. [۷] ابن الجوزي، زاد المسير، ج٤ (بيروت: دار الكتاب العربي، ١٤٢٢)، ٣٢١-۲۲. [۸] ابن عطية، المحرر الوجيز في تفسير الكتاب العزيز، ج٥ (بيروت: دار الكتب العلمية، ١٤٢٢)، ٣٤٧. [۹] أبو عبد الله الرازي، التفسير الكبير، ج٣٠ (بيروت: دار إحياء التراث العربي، ١٤٢٠)، ٦٠٣. ✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾ 🇵🇸 @no_atheism | رد شبهات ملحدین