ارتباطات و رسانه Society, Communication & Media

اصاله نصری، خوانندهٔ سرشناس سوری، پس از ۱۵ سال دوری از کشورش به‌دلیل مخالفت با حکومت بشار اسد، با برگزاری کنسرتی در دمشق به سوریه بازگشت. هزاران نفر شامگاه پنج‌شنبه‌ ۲۶ شهریور در کنسرت این خوانندهٔ ۵۷ ساله شرکت کردند. اصاله در آغاز این کنسرت که بلیت‌های آن به‌طور کامل فروخته شده بود و با تدابیر شدید امنیتی برگزار شد، خطاب به تماشاگران گفت تا همین لحظه هم باورش نمی‌شده دوباره در میان مردم سوریه باشد. او از نخستین هنرمندانی بود که در سال ۲۰۱۱ از اعتراض‌های مسالمت‌آمیز علیه بشار اسد حمایت کرد و از شرکت در برنامه‌های حامی حکومت خودداری کرد. به‌دنبال این موضع، از اتحادیهٔ هنرمندان سوریه اخراج شد و پس از آن همراه خانواده‌اش به قاهره رفت.

سرت را بالا بگیر تو یک سوری آزاده‌ای! ارفع راسک فوق انت سوری حر!

radiofarda 📝 مدیر زندان عدرا در سوریه به ۶۰ سال حبس محکوم شد @mamlekate

مروری بر خیانت های سلسله پهلوی در ایران: https://x.com/Ebne_noah/status/2098860588881391871

📝 پوریا بختیاری، کارشناس اقتصادی: در دولت آقای رئیسی به من زنگ زدند و گفتند بیا به آقای رئیسی اقتصاد یاد بده چون چیزی از اقتصاد نمی‌دانند. [به من گفتند] فقط تئوری نباشد و متن برایشان آماده کنم که تیم ایشان به صورت انیمیشن و کارتنی درست کنند تا متوجه شوند‌. تأکید داشتند که از سه دقیقه هم بیشتر نباشد چون ذهن شهید رئیسی فرّار است. Avash ▫️ خدا بیامرز اگه خرس نمی‌خوردتش الان می‌رفت اول دبیرستان Crazy ▫️ دلار در در پایان دوره‌ی ریاست جمهوری اونی که میگفتن شش کلاسه‌س: ۳۰ هزار تومان. دلار در دوره‌ی ریاست جمهوری باسوادترین رئیس‌جمهوری ایران و جهان: فعلا ۲۲۰ هزار تومن Shahab @mamlekate

👆🏼کاری به این ندارم که حوثی‌های یمن امروز با دمپایی تنگه‌ی باب المندب را گرفتند… ولی تا الان هرچه فیلم از «شیعیان یمن» بیرون اومده، نشون میده کلأ این کشور و مردمش وسط خاک و خُل هستند. 🔸تصاویر تاریخی از دوران قاجار (منبع) (منبع) (منبع) نشون میده اگر پهلوی، ایران را به این شکل امروزی نمی‌کرد، احتمالأ الان فیلم مبارزه «شیعیان ایران» هم مثل یمنی‌ها بود. که البته به نظر من اصلأ چیز بدی نیست. چون شیعیان هیچ وقت قول «سازندگی» و «اقتصاد» به مردم ندادند. از اول هم قرار بود در آن دنیا آن‌ها را خوش‌بخت کنند و سر قول‌شان به مردمی که برای رهبران شیعه انقلاب کردند و خون دادند، هستند. @hoghough_khososi

🦁🇺🇸دشمنی ژئوپلیتیک یا ایدئولوژیک حاکمیت ولایی؟ روایتی از دوستی دیروز تا دشمنی امروز ✍🏻پشت نام ایران مخفی می‌شوند و ادعا می‌کنند دشمنی آمریکا و اسرائیل نه با جمهوری‌اسلامی که با ایران است. سوالی که پیش می‌آید این است که این دشمنی چرا در زمان شاه وجود نداشت؟! اگر این دشمنی ریشه‌های ژئوپلیتیک دارد چرا آمریکا در دهه ۵۰ پیشرفته‌ترین تسلیحات‌اش را به ایران می‌فروخت؟! چرا پس از خروج انگلستان از منطقه در انتهای دهه ۴۰، آمریکا پذیرفت ایران قدرت فائقه در منطقه خلیج‌فارس و دریای عمان باشد؟! اگر دشمنی اسرائیل با ایران است و نه فقط با جمهوری‌اسلامی، چرا در دهه ۵۰ نهادهای اطلاعاتی اسرائیل در بالاترین سطوح با نهادهای امنیتی ایران همکاری می‌کردند؟! واقعیت این است که دشمنی جمهوری‌اسلامی با آمریکا و اسرائیل یک دشمنی ایدئولوژیک است، ریشه‌های ژئوپلیتیک ندارد. به همین خاطر هم حتی پس از انقلاب‌‌‌اسلامی و در دهه ۶۰ خورشیدی، امثال اسحاق رابین و شیمون پرز به دولت آمریکا فشار می‌آوردند تا مشکلاتش را با جمهوری‌اسلامی حل و فصل کند. چرا؟ چون تصور می‌کردند حتی دیوانه‌ای چون خمینی هم بالاخره وسط جنگ با عراق متوجه می‌شود که ایران و اسرائیل، تنها دو کشورِ غیر سنی مذهب در این منطقه هستند که در دریایی از ملت‌های عرب‌زبان محاصره شده‌اند. تصور می‌کردند این واقعیات جایی خودش را به آن ایدئولوژی مسموم تحمیل می‌کند. اگر آمریکا و اسرائیل با ایران دشمنی ژئوپلتیک داشتند باید این دشمنی پیش از انقلاب هم دیده می‌شد. بالاخره باید در آن عصری که ایران به پیشرفته‌ترین تسلیحات روز جهان دسترسی داشت، و مردمش از بالاترین درآمد در طول تاریخ ایران بهره‌مند می‌شدند، جایی این دشمنی ظهور و بروز پیدا می‌کرد. اما اینگونه نبود. هزاران اسرائیلی در آن عصر به ایران آمدند تا بخشی از نیروی انسانی مورد نیاز ایران برای توسعه را تامین کنند. ۵۰ هزار آمریکایی در ایران کار می‌کردند تا کشوری که نیم‌قرن قبل، احمد شاهش حتی نمی‌توانست از تهران به مشهد سفر کند را به بزرگترین قدرت منطقه بدل نمایند. این چه دشمنی ژئوپلتیکی است که نیم قرن قبل آمریکا هم به ما هواپیما اف‌-۱۴ می‌داد، هم به ما کمک می‌کرد برای آن هواپیماها پایگاه بسازیم، و هم خلبانهای ما را آموزش می‌داد تا بتوانند با آن هواپیماها پرواز کنند؟ تا به حال دیده‌اید که آمریکا برای یک دشمنی ژئوپلتیکش چنین کارهایی بکند؟ این اوج بی‌مسئولیتی یک حکومت است، که با شعار «مرگ بر آمریکا» به قدرت برسد، ۴۷سال بر طبل دشمنی بکوبد و وقتی جنگ آغاز شد و در فاصله‌ای کوتاه شکستی خفت‌بار تحمیل گشت، نقش خویش در تبدیل آن دوستی به این دشمنی را انکار کند، و ریشه مشکل را به دشمنی آمریکا و اسرائیل با ایران نسبت دهد. از خودمان بپرسیم؛ چه چیز این حکومت تا بحال عادی بوده که تعریفش از منافع ملی عادی باشد؟ رابطه‌اش با ما عادی‌ست؟ شبیه رابطه سایر حکومتها با مردمشان است؟ در کجای این ۴۷سال جمهوری‌اسلامی از منافع ما ایرانیان دفاع کرده که حالا در مورد آمریکا و اسرائیل در حال دفاع از منافع ما باشد؟! ✍بامداد اعتماد #تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane

🔴وقتی اینترنت در #ایران با اختلال مواجه می‌شود یا سایت‌های خبری مسدود می‌شوند، داشتن یک راهکار جایگزین برای دریافت اخبار موثق حیاتی است. رسانه بین‌المللی دویچه‌وله (DW) ابزاری امن و کاربردی برای دور زدن سانسور ارائه داده تا در هر شرایطی متصل بمانید. 🛡️برای کاربران اندروید، اپلیکیشن «DW Access» یک گزینه فوق‌العاده سبک و بهینه‌سازی‌شده است. این برنامه #فیلترینگ را به‌طور خودکار دور می‌زند، دیتای بسیار کمی مصرف می‌کند و امکان مطالعه آفلاین اخبار و خروجی گرفتن از مطالب به‌صورت فایل پی‌دی‌اف را فراهم می‌سازد. 🔻اپلیکیشن خبرخوان دویچه‌وله حتی در شرایط #قطع_اینترنت بین‌المللی و زمانی که فقط #اینترنت_ملی متصل باشد، کار می‌کند. 🔗 برای دریافت سریع این ابزار می‌توانید یک ایمیل خالی به آدرس dwaccess-android@paskoocheh.com بفرستید یا مستقیماً به وب‌سایت پس‌کوچه سر بزنید. 🔗دانلود از بات‌ پس‌کوچه @PaskoochehBot @Paskoocheh

عبدالعلی بازرگان : وقتی پدرم مهندس مهدی بازرگان در زمان شاه به ۵ سال زندان محکوم شد پدرش عباسقلی آقا تجارتی در دومین ماه زندانی فوت کرد... من صرفاً برای اینکه پدرم از مرگ پدرش باخبر باشد به زندان رفتم و به افسرنگهبان گفتم ، می خواهم این خبر را به پدرم بدهم... سروان خیلی متاثر شد و گفت اجازه بده بروم و برای دفن پدرش از سرهنگ مرخصی بگیرم پس از کمی معطلی ، عصبانی بودم که دیدم افسر نگهبان یک چای برایم آورد و گفت صبر کن سرهنگ در تلاش است برای مهندس جهت شرکت در مراسم پدرش مرخصی بگیرد... بالاخره پدر را به مرخصی فرستادند سوم گذشت هفتم گذشت حتی تا چهلم از ماموران شهربانی خبری نشد و کسی را برای بازگشت مهندس بازرگان به زندان نفرستادند پدر گفت آنها بزرگواری کردند ، بگذار من خودم بروم و خودم را معرفی کنم ما باتفاق به زندان رفتیم همان افسر نگهبان بود مجدداً به من و پدر تسلیت گفت آنگاه ادامه داد مقامات بالا گفته اند چون آقای مهندس بازرگان متالم است ، فعلاً نیاز نیست به زندان برگردد و ما هم بیرون آمدیم و دیگر پدر به زندان برنگشت و آنها هم به دنبالش نیامدند به آن حکومت میگفتند دیکتاتور ، اما این حکومت چه نام دارد...؟ #تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane

‏درست چند روز پس از کشتار دی ماه رژیم اشغالگر جمهوری اسلامی، با محاسبه آماری ثابت کردیم که آمار کشته شدگان ۱۸ و ۱۹ دی بالای ۱۰۰ هزار نفر از فرزندان ایران است. ‏حالا پرزیدنت ترامپ همینو داره میگه…

زمان به چند؟ اگر نگذرد به گام محمد! زمین اگر نبود صحن بار عام محمد؟ مرا اگرچه درود خدا موافق طبع است دهان پر از عربی می‌شود به نام محمد! عجب مدار اگر گویمت به سینه جبریل که دست رد زده باشم به احترام محمد! مرا ادامه پیغمبریست شاعری امروز که در ازل زده‌ام جام خود به جام محمد! خیال خال وی از خاطرم گذشت و به ناگه فتاد مرغ دل دانه جو به دام محمد! همین ز ملک جهان یک وجب دل است به نامم وگر که مفت خرد می‌زنم به نام محمد! اگر که اهل حسابی بخر! خریدم و بردم… که سر به عرش زند شاخص سهام محمد! چه پرسی این نمک از چیست در مذاق کلامم؟ زلقمه‌ایست که دزدیدم از طعام محمد! . .

وقتی پنهان‌کردن، بدن را مرئی‌تر می‌کند. یکی از تفاوت‌هایی که بعد از مهاجرت برای من به‌شدت محسوس شد، نوع مواجهه با بدن زن در فضای عمومی در کشور آمریکا بود. سال‌ها زندگی در ایران برایم با نوعی آگاهی دائمی از «دیده‌شدن» همراه بود؛ نگاه به بدن، لباس، مو و ظاهر زن، بخشی از تجربه روزمره زن بودن است. در آمریکا آنچه توجهم را جلب کرد یک تفاوت مهم بود. تفاوتی که من تجربه کردم بیشتر در تفکیک حوزه‌های زندگی بود: رابطه، سکس و پیدا کردن پارتنر جای خود را دارند و خیابان، محل کار، فروشگاه و دیگر فضاهای عادی زندگی جای خود را. در بسیاری از این موقعیت‌ها آدم‌ها مشغول زندگی خودشان‌اند و بدن زن الزاماً به موضوع آن لحظه تبدیل نمی‌شود. همین تجربه برای من پرسشی ایجاد کرد: آیا ممکن است جامعه‌ای که بیش از همه می‌کوشد بدن زن را بپوشاند و کنترل کند، ناخواسته همان بدن را برجسته‌تر کند؟ در روان‌شناسی، مفهوم Salience یا برجستگی ذهنی می‌تواند بخشی از این تناقض را توضیح دهد. هرچه یک موضوع بیشتر با ممنوعیت، خطر، مراقبت یا اهمیت همراه شود، امکان برجسته‌شدن آن در ادراک بیشتر می‌شود. وقتی فرهنگی از کودکی بارها یادآوری می‌کند که بدن زن باید پوشیده باشد، تماس دختر و پسر محدود شود و حضور دو جنس در کنار یکدیگر نیازمند مراقبت است، درواقع دائماً بر اهمیت تفاوت جنسی تأکید می‌کند. بدن زن قرار است کمتر دیده شود، اما برای اجرای همین قاعده باید مرتب دیده، سنجیده و ارزیابی شود. تفکیک جنسیتی نیز می‌تواند به این فرایند کمک کند. وقتی دختر و پسر از کودکی در مدرسه و بسیاری از تعاملات روزمره از یکدیگر جدا می‌شوند، فرصت تجربه‌کردن جنس مخالف در نقش‌های معمول انسانی کمتر می‌شود. کسی که می‌توانست صرفاً همکلاسی، دوست، همکار یا شریک یک فعالیت باشد، فقط در قالب «جنس مخالف» باقی می‌ماند. پژوهش‌های نازنین شاه‌رکنی درباره سیاست تفکیک جنسیتی در ایران نیز نشان می‌دهد که چگونه مدیریت حضور زنان در فضاهای عمومی، جنسیت را به یکی از اصول سازمان‌دهنده زندگی اجتماعی تبدیل کرده است. مفهوم Male Gaze یا نگاه مردانه لورا مالوی (Laura Mulvey) نیز در همین نقطه معنا پیدا می‌کند. مالوی این مفهوم را در نقد سینما مطرح کرد، اما ایده او یادآور این نکته است که «نگاه» صرفاً رفتاری فردی نیست؛ فرهنگ نیز به ما می‌آموزد چه چیزی را ببینیم و چه چیزی را مهم تلقی کنیم. وقتی بدن زن دائماً با مفاهیمی مانند تحریک، عفت، خطر و کنترل معناگذاری می‌شود، نگاه به آن نیز می‌تواند در همان چارچوب فرهنگی شکل بگیرد. پژوهش‌های دانیل وگنر (Daniel Wegner) درباره Thought Suppression یا سرکوب فکر نیز پرسش جالبی پیش می‌کشد. وگنر نشان داد تلاش مداوم برای «فکر نکردن» به یک موضوع، می‌تواند همان موضوع را در ذهن فعال نگه دارد. نمی‌توان این یافته را مستقیماً به یک جامعه تعمیم داد، اما می‌توان پرسید: اگر فرهنگی دائماً بگوید «این بدن را نبین»، آیا برای اجرای همین دستور مجبور نیست آن بدن را دائماً در مرکز توجه نگه دارد؟ مسئله این است که یک فرهنگ می‌تواند جنسیت را بیش از حد به موضوع زندگی روزمره تبدیل کند. وقتی از مدرسه تا خیابان، از پوشش تا روابط اجتماعی، مرتب مرز میان زن و مرد یادآوری می‌شود، فرد مقابل نیز پیش از آنکه یک «انسان» باشد، یک «زن» یا یک «مرد» دیده می‌شود. این همان چیزی است که تجربه مهاجرت برای من برجسته کرد. مسئله این نیست که در آمریکا میل جنسی کمتر است یا آدم‌ها به رابطه، جذابیت و پیدا کردن پارتنر فکر نمی‌کنند؛ بلکه این بخش از زندگی الزاماً بر همه فضاهای دیگر سایه نمی‌اندازد. ممکن است کسی به دنبال رابطه باشد یا کشش جنسی را تجربه کند، اما در خیابان، فروشگاه یا محیط کار بتواند از کنار زنی عبور کند بی‌آنکه بدن او به موضوع اصلی آن لحظه تبدیل شود. میل جنسی وجود دارد، اما لازم نیست همه فضای اجتماعی را اشغال کند. جامعه‌ای که می‌خواهد بدن زن را نامرئی کند، ممکن است با مراقبت دائمی از آن، بیش از هر چیز به اعضایش یاد بدهد که آن را ببینند؛ و جامعه‌ای که حضور بدن را عادی‌تر کرده است، شاید امکان بیشتری فراهم کند که گاهی اصلاً لازم نباشد آن بدن را ببینیم. #دکتر_بهارک_اعظمی https://t.me/Kherad_o_binesh

۱. وضع بازار تهران ۲. کویر اسکله بندرعباس ۳. جمع‌بندی جمهوری اسلامی: به خدا، به صدوبیست‌وچهار هزار پیغمبر، به همه اهل بیت باور کنیم که ما در جنگ پیروز شدیم. @mamlekate

فایده اصلاح‌طلب اینه که خودش دشمنان ملت رو لیست میکنه لازم نیست خودت بری سرچ کنی همه رو.

نگاه هویدا

🚩لَختی تفکر | 🔖 علی اصغر کرباسچیان، از موسسان مدرسه علوی، خطاب به خمینی: ما خر بودیم، شما درست می‌گفتید...

✅ ‏من شهروند ایرانی: ۱-چه کسی گفته من ایرانی باید ماشین با کیفیت جهانی رو در ایران به سه برابر قیمت جهانی بخرم؟! ۲-چه کسی گفته دسترسی من ایرانی به پلتفرم‌های خارجی فیلتر باشه؟! ۳-چه کسی گفته من ایرانی باید لوازم خانگی چینی آشغال به نام تولید داخلی رو به چند برابر قیمت برندهای با کیفیت جهانی خریداری کنم؟! ۴-چه کسی گفته من ایرانی باید لوازم الکترونیکی رو دو و چند برابر قیمت جهانی خریداری کنم؟! ۵-چه کسی گفته من کارگر ایرانی باید حقوقم زیر ۲۰۰ دلار باشه؟! ۶-چه کسی گفته من ایرانی همیشه باید چرخ دنده‌ی کاسبان تحریم و جنگ باشم؟! ۷-چه کسی گفته من ایرانی باید برده‌ی مافیای عنترزاده‌ها باشم؟! ۸-چه کسی گفته من ایرانی باید با این همه ذخایر خدا دادی و سرزمین با این وسعت و سرمایه طبیعی و انسانی ‎#فقیر باشم که تو منت بنزین رو سرم بذاری؟! و کلی چه کسی دیگه که باید کسی پاسخگو باشه که نیست… اینستاگرام #پایگاه_خبری_جانبازان_جنگ_تحمیلی @janbazanesabz

✅ استوری نورا هاشمی راجع به همین موضوع صحبت منطقی

«مردی هم‌سن جمهوری اسلامی» کسی که جهانِ قبل از جمهوری اسلامی را اصلاً ندیده است مردی را که کارگری باربر است و ۴۱ سال دارد، برای اعتراف تلویزیونی نشانده‌اند روبه‌روی دوربین. مردی که تقریباً هم‌سن جمهوری اسلامی است. او اساساً هیچ خاطره‌ای از هیچ حکومتی جز جمهوری اسلامی ندارد. وقتی به دنیا آمده، جمهوری اسلامی چند سالی بوده که مستقر شده بود. وقتی به مدرسه رفته، کتاب تاریخش را جمهوری اسلامی برایش نوشته بود. آنچه را که باید درباره‌ی پهلوی می‌دانست، جمهوری اسلامی تمام و کمال به او آموخته بود. ویدئو در اسلاید آخر تنها جشنی که در مدرسه برایش جشن گرفتند، ایام دهه فجر و ۲۲ بهمن بوده. تلویزیونی که دیده، خیابانی که در آن راه رفته، نام‌هایی که حذف شده، نام‌هایی که جای آنها نشسته، قهرمانانی که برایش ساخته‌اند و ضدقهرمانانی که به او معرفی کرده‌اند، همه و همه متعلق به جهانی بوده که جمهوری اسلامی برایش معماری کرده است. این مرد در تمام کودکی، یعنی وقتی جهان انسان شکل می‌گیرد، جلوی تلویزیون جمهوری اسلامی نشسته که یک مهندسِ تمام‌عیار اذهان در تاریخ ایران است. و حالا همین حکومت، پس از نزدیک به نیم قرن، همین مرد را که در معرفی خود می‌گوید کارگر باربر هستم، مقابل دوربین نشانده به عنوان مجرمی با جرم تشویش اذهان عمومی و جرمش: چرا زیر پست رضا پهلوی نوشته‌ای «جاوید شاه»؟ هر چقدر از حقارت ماجرا بگوییم، کم گفتیم. در این بازجویی، این مرد نیست که باید توضیح بدهد. این جمهوری اسلامی است که باید توضیح بدهد. باید توضیح بدهد چگونه ممکن است انسانی را تقریباً از گهواره تا چهل‌سالگی در جهان خودت بزرگ کنی، تاریخ را به او تزریق وریدی کنی، یگانه رسانه‌اش باشی، کتاب‌های درسی‌اش را واژه به واژه مهندسی روایت کنی، نام یک خاندان را دهه‌ها با تحقیر و نفرت همراه کنی، هر امکان دفاع از آن دوره را در هر رسانه‌ی رسمی ببندی و سرانجام محصول همین دستگاه آموزشی و تبلیغاتی را مقابل دوربین بنشانی و از او بپرسی: چرا «جاوید شاه»؟ و او با نهایت معصومیت بگوید: «گوشی دست بچه بود.» در این صحنه باید به حال بازجوخبرنگار زار زار گریست که چه می‌خواست و چه از آب درآمد. این مرد خاطره‌ای از شاه ندارد که بتوان نامش را «نوستالژی» گذاشت و دقیقاً همین‌جاست که ماجرا از یک بازداشت سیاسی فراتر می‌رود. نسلی که دوران پیش از انقلاب را دیده، می‌توانست جمهوری اسلامی را با خاطره‌ی خودش مقایسه کند. اما این مرد چنین امکانی نداشته است. هر داوری او درباره‌ی گذشته، داوری کسی است که آن گذشته را ندیده و در زمانه‌ای بزرگ شده که حاکمانش نزدیک به نیم قرن کوشیده‌اند معنای آن گذشته را نیز تعیین کنند. بنابراین آن دو کلمه اتفاقاً درباره‌ی پهلوی چیزی نمی‌گویند. بلکه درباره‌ی جمهوری اسلامی بسیار بیشتر می‌گویند. درباره‌ی شکست یکی از بلندپروازانه‌ترین پروژه‌هایش: ساختن انسان مطلوب خودش. انسانی که قرار بود تاریخ را آن‌گونه به یاد بیاورد که حکومت می‌خواهد؛ قهرمانان و دشمنانش را از همان فهرستی انتخاب کند که حکومت مقابلش گذاشته و حتی نسبت عاطفی‌اش با گذشته‌ی کشورش از پیش تعیین شده باشد. جمهوری اسلامی و آن بازجو-خبرنگار نگون‌بختش یک حقیقت را دست‌کم گرفته‌اند: حافظه‌ی تاریخی، ملک شخصی هیچ حکومتی نیست. حالا بیا نیم قرن کتاب عوض کن، کتاب‌سازی کن، نام خیابان‌ها را عوض کن، تصاویر را پاک کن، روایت را زورچپان کن در مدرسه، دانشگاه…، دو واحد وصیت‌نامه رهبر آفتابه‌های جهان را در تمام رشته‌های دانشگاهی سراسر کشور بگنجان و در نهایت کارت به جایی برسد که کارگر باربر را جلوی دوربین بنشانی. عجیب‌ترین شخصیت این ویدئو آن مرد ۴۱ ساله نیست، بلکه خودِ شخصیت جمهوری اسلامیِ ۴۷ ساله است که پس از نزدیک به نیم قرن آموزش و تبلیغ، روبه‌روی یکی از فرزندان عصر خودش نشسته و از او می‌پرسد چرا چیزی شده‌ای که من نمی‌خواستم بشوی؟ چرا من که تمام طبقات شعارهایم را روی کلمه‌ی «مستضعف» بنا کردم، بدترین شکستم را در همین طبقه، خوردم. این بازجویی فقط یک متهم دارد؛ ملت شریف ایران، تاریخ به زودی جای دوربین را عوض می‌کند و همه می‌بینیم که متهم اصلی آن سوی میز نشسته است و اگرچه دوربین از کمر به بالایش را نشان می‌دهد اما همه می‌دانیم که تنبانش وضعیت بسیار اسفناکی دارد.. https://t.me/Abdinovelist #زهرا_عبدی ویدئو بازجویی ضمیمه این پست👇 است.