my soul...

جدی من نمی‌دونم باید با این همه خشمی که درونم رو پر کرده چیکار بکنم ؟؟!

تابوت جوان سنگین است، نه از وزن بدن، که از وزن آرزو.

نه که ‏ قبل این آدم‌های سالمی بودیم و زندگی عادی داشتیم، ولی حتی به اون نکبت قبل این هم‌ نمی‌تونیم برگردیم. ، شهر مرده. هر روز صبح بیدار می‌شی خیره می‌شی به جایی تو هوا و فکر می‌کنی چه احمقانه که باید بری سرکار که دیرت نشه، درس بخونی که امتحانتو نیوفتی. چه دغدغه‌های مضحک پوچی. و چه استرس هایی که سر اینا می کشیم

ولی نسل هفتاد و هشتاد خیلی سعی کرد زندگی کنه خیلی بیش از حد ..

اوضاع یجوریه که هر لحظه منتظرم یکی بیاد منو از خواب بیدار کنه و بگه :چیزی نیست ،داشتی کابوس می دیدی ..

❤️‍🩹❤️‍🩹❤️‍🩹

کاش این خبرا تموم شه، دیگه حس و حال خبر خوندنم ندارم، دلم میخاد یماه بعد بیدار شم و ببینم همه چیز تموم شده..

ما همگی نفرین شدیم وگرنه این همه عذاب عادی نیست.

برگردیم به روال قبلیمون ؟ کدوم زندگی ؟ با چه انگیزه ای ؟ ما که دیگه آدمای چند هفته قبل نیستیم ! قسمتی از ما واسه همیشه مُرد ...

این تازه بیست سال اول زندگی بود !!

سال تحویل امسال غروب جمعست. یه پایان غم انگیز شایسته سالی که گذشت

یه بار جوون بودیم نچسبید اونم.

برای ادامه‌ی زندگی به آلزایمر نیاز دارم.

آرى عزيز من ! دیگر هیچ قهوه ای ، تلخ تر از زندگی ما نیست ...

اما عزیزِ من، زندگی کردن در این سرزمین از شلیک به خود، شهامتِ بیشتری می‌طلبد…

کاش پروانه بودم زیبا و کم عمر🦋

ما دیگه اون آدم‌های سابق نمی‌شیم.

امید عجیب‌ترین چیزیه که تو دنیا وجود داره.