در راه.

خیلی خسته هستم و چندکار برای انجام دادن دارم، از چای و قهوه‌هاتون برام عکس بفرستید بلکه کم‌خوابی‌ام بترسد و فرار کند. t.me/HidenChat_Bot?start=6695538609

یکی از دوستان جدیدم که گاوهای چند روز پیشم را مسخره می‌کردند امروز این‌را برایم فرستادند. بسیار زیبا🐄

یک‌نفر در راه متلک بدی بهم انداخت. روزم رو خراب کرد صرفا چون گاهی مردها به‌خودشون اجازه‌ی همه‌ی حرفی رو می‌دن. شرم

در قطار یک‌داستان ۵۵ صفحه‌ای خواندم و واقعا ویرانم. جدا بشریت عجیب است! خیلی عجیب اسم کتاب بود گیرنده‌ی ناشناخته.در چهل دقیقه خوانده می‌شود.

زنده بودن در سایه‌ی این حکومت عجیب‌تر هم هست، هرروز بیدار می‌شی و می‌گی وای حکومت یک‌روز دیگه اجازه داد من زنده بمونم، پروردگارا!

زنده بودن چقدر به‌خودی خود شگفت‌انگیزه. یهو فکر می‌کنم انسان‌ها چندین‌سال زنده‌ان و مثلا سی‌سال هرروز از خواب پا می‌شی و قلبت هرروز می‌تپه، خیلی عجیبه.

دیوید هاکنی خیلی ناقلاست واقعا، همه‌ی تکنیک‌هارو هم امتحان کرده. کلا از هنرمندهای ناقلا، انسان‌های ناقلا خوشم میاد.

چاچایی که در اولین ساعات ۲۴ مارس ۱۹۶۱ رقصیده شد هاکنی، ۱۹۶۱

متوجه شدم خیلی‌هاتون می‌خواید بخونیدش و تو برنامه‌هاتون هست. توصیه‌م اینه که اولا ترجمه‌ی نبیلی رو بخونید و دوما در صفحات اول زیاد ناامید نشید چون به‌زودی متوجه داستان خواهید شد.

عزیزانم در این میان کسی هست که داستان دو شهر را خوانده باشد یا قصد داشته باشد بخواند؟☀️🍏 @freesahel

چند ماهیه که عکست روی صفحه‌ی گوشیم هست، دکتر بودی، دانشگاه تهرانی بودی، جوان بودی، زیبا بودی. کسی چه می‌دونه، در یک‌جبر جغرافیایی دیگر حتما پزشک موفقی می‌شدی، حتما زندگی می‌کردی، حتما بیشتر از بیست و یکی که بیست و دو نشد، عمر می‌کردی. حتما شمع تولد ۲۲ رو فوت می‌کردی، زندگی می‌کردی عزیزم. عزیزدلم، کاش بشنوی، کاش بفهمی که تا بی‌نهایت ابدیت انسانی‌م دوستت دارم. هرروز مرگ رو آرزو می‌کنم برای خون‌خوارهای تو، اما تو برنمی‌گردی عزیزم و ما نامعصومانه زندگی می‌کنیم و بزرگ می‌شیم. تولدت مبارک.☀️

تولدت مبارک عزیزم، بیست و دوساله می‌شدی.☀️🪴

نمی‌دونم. در یک‌ نیمه‌شب یادتان می‌افتم. همین.

پنج‌، شش، هفت قطره‌ی خون می‌چکد روی سرامیک سفید اطاق. آن روز که دست‌های دراز و باریکت برای کمک بلند شدند من نبودم، آن دستی که روی‌طناب کشیدی را من نگرفتم، دست‌های تو سردتر و سردتر شدند، به‌شمارش خون‌های روی سرامیک نشستم: پنج، شش، هفت قطره‌ی خون. رگ‌های لاجوردی دست‌هات خالی از خون می‌شد، همانطور که رگ‌های چشم‌های من دانه به دانه پاره می‌شدند. خون ‌می‌ریزد روی سرامیک سفید اطاق و من قرمزی خیابان فکر می‌کنم: پنج، شش، هفت، هزار قطره‌ی خون. پشت‌پلک‌هایت ابریشم است، پوست نازک پلک من اما، خراش بر می‌دارد، خونین می‌شود، پاره می‌شود تا تصویر دست‌های تو را از حدقه‌‌ی چشم‌هام بیرون آورد. تصویر هنوز باقی‌ست: پنج، شش، هفت قطره خون. دست‌های تو دراز شده‌اند، دست‌هایی که از حجم خون تهی می‌شود، ساق‌های بلند تو پوسیده می‌شوند، حشرات روی تنت می‌آیند، آن روز صبح کدام گنجشک‌ پر می‌زد، دست‌های تو را نگرفتم، گنجشک‌هارا هم، خیلی وقت‌است نمی‌شمارم. اما می‌دانم پنج، شش، هفت قطره خون.

نخوابیدم این قرص‌های کافئین اصلا تاثیری دارن؟

بازی در بازی، ۱۹۶۳

خیلی خوابم میاد. به دیوید هاکنی فکر می‌کنم و سعی می‌کنم یک‌ساعت بخوابم.🍎

بزرگترین لطمه رو به احساسات ما زدید، کاری کردید ماهم مثل شما جانی‌ها هرروز آرزوی مرگ و اعدامتون رو کنیم. ما مردم عادی که دلمون با دیدن هرنوع خشونتی به درد میومد، حالا با قساوت، با بی‌رحمی منتظر دیدن شنیع‌ترین بلایا برای شما هستیم. دیدن نابودی و مرگتون.