در راه.

با این‌یکی بسیار همذات‌پنداری کردم، لابد استعداد فوق درخشانم در برقراری ارتباط با غریبه‌ها همچین سرچشمه‌ای دارد!🍎

زنده.

پوستم،قفسه‌ی سینه‌م، دست و پام، درد می‌کنند. صبحی که بیدار شدم و برای شما گریستم. تا ابدیت وجودم.

این را دیدم یاد دوستم افتادم زمانی که غم دو دنیا روی‌شانه‌هایش بود، شجاعت زنده ماندن.

عاشق اون دسته از جملاتی هستم که من رو یاد چیزی می‌اندازن. وقتی مادر ناباکوف بهش می‌گفت که این لحظه رو به‌خاطر بسپار، تمام مدت یادم می‌آمد که دی ماه رو به‌خاطر بسپرم. با تمام وجودم.

https://t.me/windmillofyourmind/1559 من زیر جملاتی خط می‌کشم که من رو یاد چیزی می‌اندازن‌. اعم از؛ کسی، حسی، روزی، رفتاری... یا زیر جملاتی که باعث جرقه‌ای در وجودم شدن. لبخندی، تأملی،‌گریه‌ای... به‌کل، خطوط یکسان‌اند اما دلایل پشتش دنیاییه.

هنوز هم نخواندم.

از این دست‌جملات زیاد هست. من خیلی وقت‌ها چیزهای خیلی شخصی رو خط می‌کشم. مثلا توی کتاب شنل پاره چندجا یکی از شخصیت‌ها به دیگری می‌گفت: پوشکین بخوان! من دور تمام این "پوشکین بخوان"ها خط کشیدم چون مدتی بود می‌خواستم پوشکین بخوانم و نمی‌شد.

جمله‌هایی که انگار به درونم سنگ می‌اندازن و من رو از آب راکد بودن به لرزه می‌اندازن رو هایلایت میکنم ممکنه غمگین باشن یا شاد یا ممکنه که یاد چیزی بندازنم ولی پوینتش اینکه تکونم داده همون اول.

داستایفسکی یک‌انجیل داشت که تمام مدتی که زندان بود همراهش بود، حاشیه‌ی اون انجیل پراز دست‌نوشت‌های داستایفسکیه که خود اون انجیل حالا یکی از مهم‌ترین آثارشه

من خط میکشم هم میتونه جملات قصار باشه هم یک مکالمه رندوم بین دوتا شخصیت یا یک توصیف ساده دلم میخواد وسط افکار نویسنده افکار خودم رو جا بذارم پس بعضی جاها چیزی مینویسم و اضافه میکنم حس میکنم به کتابی که تو دستمه روح میبخشه

از وقتی جام‌جهانی شده هرروز ووکا ووکا کنان قر می‌دهم