‎ Echoes I keep

من اینجوری‌ام که وقتی بارون میاد اگه بیرون نرم حس می‌کنم دارم یک رویداد مهمی رو از دست می‌دم.

«آدم‌ها به همان مقدار زیبایند که اندوه را از قلب دیگران می‌تکانند.»

بعضی وقت‌ها هم یه توده‌ی اضطرابم؛ با یه عالمه فکر که هنوز اتفاق نیفتادن، ولی انگار هزاربار زندگی‌شون کردم.

آدم‌هایی که توجه و حضورشون رو نشون می‌دن، همیشه برای من ارزش بیشتری دارن. بی‌تفاوتی هیچ‌وقت جذاب نبوده.

متنفرم از فلش‌بک‌های بی‌اختیار ذهنم.

My son and I, in another life.

درود بر این بارونی که می‌باره، درود بر پاییز و سرما و تاریکی، زنده باد فصل خنک و قشنگ و افسرده کننده.

کاش وسط این همه نمی‌شه، یه‌بارم بشه.

بخوام راستش رو بگم اینه که من هنوز شرمنده‌ام که زنده موندم و آدم‌هایی که دنیای رنگی رنگی داشتن نموندن.

So much on my mind but also nothing to say.

چه حس‌های قشنگی در این دنیا هست و من فقط دارم اضطراب رو حس می‌کنم.

به شدت فوبیای "نکنه به زور داره باهام حرف می‌زنه، نکنه دارم مزاحمش می‌شم" دارم.

حس میکنم بخشی از وجودم برای همیشه تبدیل به غروب جمعه شده ...

زندگیم می‌تونست خیلی متفاوت باشه اگه خجالتی، درونگرا، همیشه خسته، بیزار از بشریت و 24/7 چپیده تو خونه نبودم.