فلسفه و جامعه‌شناسی

لیبرالیسم پیامدهای مهمی برای جامعه دارد. از آنجایی که افراد فقط زمانی می‌توانند واقعاً فرد باشند که خودشان تصمیم بگیرند، دولت ملزم است که رویکردی آزاد نسبت به جامعه (که از افراد تشکیل شده است) اتخاذ کند. افراد نباید کنترل شوند؛ نه به نفع دولت و نه حتی به نفع خودشان. پیامد دیگر این است که دولت نباید مردم را مجبور به رسیدن به پتانسیل خود کند، زیرا هرگونه تلاشی از سوی دولت احتمالاً مانع از رسیدن به پتانسیل کلی خواهد شد. برای مثال، توزیع مجدد کالاها برای کمک به فقرا برای رسیدن به پتانسیل خود، نیازمند مالیات است و این مالیات محدودیت‌هایی را بر افراد موفق اعمال می‌کند تا پتانسیل خود را بیشتر تقویت کنند. اگرچه آزادی بهترین راه برای افراد برای رسیدن به پتانسیل خود است، اما باید اذعان کرد که آزادی به خودی خود ارزشمند است - بنابراین اگر افراد می‌خواهند گوشه‌نشین باشند، باید به آنها اجازه داده شود که این کار را انجام دهند. علاوه بر این، این رویکرد عدم مداخله در امور فردی در مورد افراد نیز صدق می‌کند، زیرا افراد نباید باورهای خود را به افراد دیگر تحمیل کنند. فردی که مجبور است اما متقاعد نشده است، همچنان بر همان عقیده است و هرگونه اقدامی از این دست نتیجه ترس و نه اعتقاد خواهد بود - از نظر اخلاقی اشتباه خواهد بود. لیبرالیسم نه تنها از نظر اخلاقی خوب است، بلکه بیشترین ثروت مادی را به عنوان محصول جانبی رسیدن افراد به پتانسیل کامل خود، برای جامعه فراهم می‌کند. در نهایت، حوزه دیگری که مداخله دولت ممکن است مشروع باشد، در مورد افرادی است که قادر به قضاوت و انتخاب‌های خود نیستند. به عنوان مثال، معتادان به مواد مخدر ظرفیت خودمختاری ندارند و بنابراین از دولت می‌خواهند که به آنها در دستیابی به این ظرفیت کمک کند. بنابراین، لیبرالیسم می‌تواند جامعه را به طرق مختلف شکل دهد، اما همیشه در جهت پیشرفت آزادی فردی.

مقاله: لیبرالیسم- رونالد چاو

@Philosophy_files

▪️سندرم کودک نور چشمی (طلایی) ▫️زیرنویس پارسی @Philosophy_files

ور‌شکستگی فکری اندیشه سوسیالیستی را دیگر نمی‌توان پنهان کرد. کار سوسیالیسم، با وجود محبوبیت بی‌سابقه‌اش، ساخته است. هیچ اقتصاد‌دانی دیگر نمی‌تواند عملی نبودن آن را به چالش کشد. امروز سر‌سپردگی به اندیشه‌های سوسیالیستی، دلیلی بر غفلت کامل از مسائل بنیادین اقتصاد است. ادعا‌های سوسیالیست‌ها به اندازه‌ی ادعا‌های طالع‌بین‌ها و جادو‌گران بی‌پایه است.

آشفتگی برنامه‌ریزی‌شده- لودویگ فون میزس

@NazariyehAdabi

بسیار ساده؛ بازیگرها و کارگردان‌ها چگونه اجرا کردن جهان پیرامون ◾️ دوره‌ای کاربردی برای بالا‌بردن قدرت شناخت، توانایی و عملکرد فردی و گروهی در کار بازیگر‌ها و کارگردان‌ها ۹۰ ساعت کارگاه (۳۰ جلسه ۳ ساعته) ۱۵ هفته در طول ۵ ماه با حضور: مونا احمدی یوسف باپیری آرمین جوان اشکان خیل‌نژاد سیاوش قائدی و فرهاد مهندس‌پور ... ◾️این دوره برای علاقمندان به بازیگری (رده سنی ۱۵ تا ۲۷ سال) و علاقمندان به کارگردانی طراحی شده است. ◾️سرفصل‌ها و طرح درس‌های این دوره توسط "فرهاد مهندس‌پور" طراحی شده است. ◾️نتایج به دست‌ آمده از این دوره در قالب رپرتواری از پروژه‌های پایانی آن در اسفندماه ۱۴۰۵ ارائه می‌شود. ◾️برای دیدن اهداف، روند پیش‌روی و طرح درس‌های کارگاه صفحات این پست را ورق بزنید. ... دبسطان تئاتر دِگره/بازیگری و کارگردانی/پاییز و زمستان ۱۴۰۵ ... برای آگاهی بیشتر در مورد این دوره به شماره ۰۹۳۳۵۰۳۷۷۳۰ (در تلگرام یا واتس‌اَپ) پیام دهید. آی‌دی شماره بالا در تلگرام: @khoonehkaredegareh . طراح گرافیک: علیرضا غفوری . دریافت فایل شرح کارگاه: https://t.me/khonehkaredegareh/987

منظور از «بازی‌های زبانی ویتگنشتاین» چیست؟ "آنجا که از گفتن چیزی عاجزی، باید سکوت کنی." "ارتباط وقتی شکست می‌خورد که نمی‌دانیم فرد وارد چه بازی زبانی شده است." #ویتگنشتاین @Philosophy_files

لیبرالیسم کلاسیک، لیبرالیسم اجتماعی یا نئولیبرالیسم را در نظر بگیرید: سه نسخه ای که امروزه همچنان برقرارند. لیبرالیسم کلاسیک حول آزادی فردی( رابطه ی ریشه شناختی نزدیک به مفهوم لیبرالیسم )، استقلال انسانی و حاکمیت قانون می چرخد و اساسا آنچه را که دولت ها و حکومت ها حق دارند برای افراد انجام دهند، محدود می کند. لیبرالیسم اجتماعی و نئولیبرالیسم که کمی بیش از یک قرن پیش در بریتانیا ظهور کرد، همراه برخی از رقبای سوسیال دمکرات اسکاندیناوی خود، شرایط توسعه و رشد فردی را که با شبکه هایی از مساعدت و وابستگی متقابل تقویت می شد، بررسی کردند. دولت رفاه مدرن زاده ی این شاخه از لیبرالیسم است. با این حال، به طرز گیج کننده ای، «نئو» و «جدید» به مسیرهای بسیار متفاوتی رهسپار شدند. نئولیبرالیسم که اساسا محصول نیمه دوم قرن بیستم است، بر پیامدهای سودمند بازارهای رقابتی و پیشرفت شخصی، بسیار بیشتر از تقویت عمومی رفاه انسانی تأکید دارد. اعتبار لیبرالِ نئولیبرالیسم در آن محل نزاع است. کسانی که فکر می کنند، لیبرالیسم عمدتا مربوط به فعالیت های خصوصی افسارگسیخته است با افرادی که معتقدند، لیبرالیسم در مورد توسعه ی منطقی افراد در جامعه ای با حمایت دو سویه و اشتراک برنامه هاست. نقطه ی اشتراک چندانی ندارند. نکته ی قابل توجه این است که اغلب بر سر اینکه کدام یک از ویژگی های لیبرالیسم مهم ترند، اختلاف نظر وجود دارد. آیا لیبرالیسم در مورد افزایش آزادیِ فردی است یا اینکه باید رفتار با همه به طور یکسان و محترمانه باشد؟ آیا راجع به جلوگیری از آسیب دیگران است یا در مورد امکانِ پیشرفت انسان؟ آیا به مسئله می پردازد که مهربان تر باشیم یا بهره وری بیشتری داشته باشیم؟ معنا بخشیدن به این درک های متفاوت، به جای انتخاب دگم اندیشانه ی یکی از آنها، چالشی است که پیش روی پژوهشگر حوزه ی لیبرالیسم قرار دارد.

لیبرالیسم؛ ص ۳-۲- مایکل فریدن

@Philosophy_files

چهره از منظر امانوئل لویناس

▪️فرمان «قتل مکن» اولین حکم چهره است. نگاه همواره آگاهی یا همان ادراک است. چیزی به‌غایت آشکار و در معرض تهدید در چهره وجود دارد؛ تو گویی ما را به دست‌زدن به خشونت دعوت می‌کند. همزمان، چهره همان چیزی است که مانع می‌شود دست به قتل بزنیم. وقتی بینی، چشم‌ها، پیشانی و چانه را می‌بینیم و می‌خواهیم آنها را تشریح کنیم، به‌سوی «دیگری» به‌منزلۀ یک ابژه رو می‌کنیم. بهترین راه و روش نگاه‌کردن به «دیگری» این است که حتی متوجه رنگ چشمان او نشویم. «شخص دیگر» در وهلۀ نخست بخشی از کُلیت است که مثل تمام ابژه‌های دیگر پیش روی من قرار داده شده است؛ به‌مانند کُل جهان یا همان «نمایش» جهان. «شخص دیگر» به‌نحوی در این کُل رخنه می‌کند؛ دقیقاً بواسطۀ نمود خود در قالب چهره که صرفاً یک «فُرم سطحی یا دروغین» نیست بلکه چهره بطرز بی‌واسطه «نوعی تعهد» [یا مسئولیت] برای من است: درخواست یا استینافی از من. چهره «نوعی دستور یا فرمان» است، دستوری به من دال بر اینکه در خدمت آن چهره باشم. من از همین امرکردن یا فرمان‌دادن چهره به «کلام خدا در چهره» یاد می‌کنم. -ترجمه و تنظیم: نشر نی‌ ‌ @Philosophy_files