مُـردآبــ»

هرکی نخوابه، مورچه‌ست.

نمی‌دونم اسمِ این شخصیت و چی باید گذاشت! اما نمی‌دونم، چجور آدمیم که: بود نبود بودگار بود یک آدم بیکار بود د خوردنک تیار بود د کار کدن بیمار بود بقیه شو یادم رفته...

حیف حیف. حیفِ جوهرم که برای اون هدر شد.

و تاریخ این‌بار روح را می‌دمد به زندگی. تاریخ، اثبات می کند گاهی جز انسان، روح نیز متولد می‌شود.  روح؛ ما را به یغما می‌برد اما راه بازگشت؟ هرگز! روز تولدت؛ نبضِ تپیدنِ رگ‌هاییست که در جان می‌دود تا روحی آزاد شود. این‌بار رهایی، در قفسی به نام جان است. این‌بار روح، در بند، رها می‌شود. شب و روزت را نمی‌دانم، اما جلایشِ روحِ تو مرا به دامِ خود گرفتار کرده. البته دام چه کارِ چه. تو جوری رفته و به دل نشسته‌ای که تنها روح، چنین کاری می‌تواند. روحِ در جان رفته‌ی ما تولدت مبارک❤️

-سَمی آ

میتونید چنلاتونو بدین. منم بیام پیشتون و دوستتون داشته باشم.

خوشبحال اون دسته از آدمایی که منو دارن، واقعا می‌خوام بدونم زندگی با شاهکار بشریت چطوریه؟؟

مگه نه دوستان؟ بله خودم می‌دونم نیاز به تایید نیست.

دوست داشتن وصله‌ای نیست که به هرکی بچسبه. مثلااا آدمایی مثل من خیلی کم‌ان که اینقدر دوست داشتنی باشن:)))

یادش بخیر برای یه روحی یه نامه تبریک تولد نوشته بودم که به جرات میتونم بگم جزو مشتی ترینام بود اما خب آدم نبود وفا‌نداشت. البته رفیق بود نه چیزی بیش از آن.

شاید ارواح در چالشم شرکت کنند

مثلا نصفه شب چالش بزارم چند نفر فور میکنن؟

فیوزمو وصل کردن به کلماتی در پستوی ذهنِ آلوده.

تو نیز خواهی رفت، همانگونه که پیش از تو رفتند.

-سَمی آ

انگار یکی فیوز و کشیده باشه برق رفته باشه، خواب منم رفته.

پیِ چیزی می‌گردی که از آنِ تو نیست. و چیزی که از توست را نمی‌خواهی؟ چه آدمِ لجبازِ زبان‌نفهمی.

بقول اون، چه سرماخوردگیه عجیبی. اصلا چه منِ عجیبی. شاید دیگه منِ عزیزم نیست بجاش منِ عجیبم اومده:/ کسی چه میداند.

چرا وقتی دپ نیستم سعی بر دپ بودن دارم

شاید نور ببارد بر قبرمان.

خواهیم دید که چه خواهد شد.

امشب رو فاز نوشتن بودم