Nargiza USANBOYEVA

УЙЛАНАМАН ДЕГАНИМДА ҚИЗ ВАФОТ ЭТДИ, ЛЕКИН... Меҳрибонлик уйида катта бўлганман. Ўша пайтларда ҳали уйланмагандим. Санъатга қизиқардим. Доирани яхши чалганим учун бир ака мени гуруҳига қўшиб олди. Биз тўйларга чиқа бошладик. Бир тўйда коса-товоқ ювувчи қизни учратиб, севиб қолдим. Ўз тенгимни топдим деганимда, тўсатдан қиз вафот этиб, ҳаммаси остин-устун бўлиб кетди. Лекин кунларнинг бирида почтачи бир хат олиб келди. Хатни очиб тахтадек қотиб қолдим...   Асарни тўлиқ ўқиш https://t.me/azamat_qorjovov77

#ёруғ_кунни_соғиниб   96-қисм   #муаллиф_Наргиза_Усанбоева   “Ёқмади! Ҳечам ёқмади! Тегмайман, унга. Аммо буни ўзининг, ота-онасининг олдида айта оламанми? Кимга очиқча менга ёқмадингиз, деб айтиб бўлардики, мен айтсам...” Қиз ортиқ ўтира олмади. Отилиб эшикдан чиққанини ўзи ҳам билмай қолди. Аммо бу ҳаракати ўзига қарши иш беришини билганидами? — Қиз бола-да, уялди. Сукут — аломати ризо! — Марҳабо опанинг гапи қулоқларига кирганидан у тахтадек қотди. Кўзларини юмиб, бўғзига тиқилган аччиқ аламни зўрға ютди. “Нега менинг тақдирим бунақа? Нима учун ҳаётимни ўзгалар ҳал қилади? Уларнинг нима ҳаққи бор? Нега бу қадар ожизман? Йиғлама, Муниса... Йиғлама! Ҳали кеч эмас! Кетишганидан кейин Марҳабо опага айтаман!” Ўзини овутди у. Меҳмонлар кетишгач, ҳаммани ҳал бўлганини билиб ўзини қўярга жой топа олмай қолди. Чунки Марҳабо опанинг қувончи чексиз, уни юзларидан ўпиб табриклаб қўйди: — Бахтли бўл! Уч кундан кейин фотиҳа тўйи. Бирдан қудаларни телефонда ойинг билан гаплаштирдим. Ойинг ҳам рози. Эртадан кейин келадиган бўлди. — Ойим келарканми? — Ҳа, қизининг тўйига келмасинми? Қизнинг кўксини нимадир куйдирди. Бу армоннинг ғалабасими, орзулар фарёдими ёки ожизлик ҳукмими билиб бўлмасди. “Унга тегмайман! Менга умуман ёқмади у. Ўзим ёқтирмаган одам билан қанақа яшайман? Нега бунақа қилишди? Нега мендан кўнгил сўрашмайди? Дарров ҳал қилишади? Ҳеч ким мени тушунмайди? Фақат менга Райҳон момо қулоқ соларди. Моможон...” Мунисанинг қалбини қоронғилик қоплаб олди. Негадир доим оғир аҳволга тушганида шу кампирни эслайди. Мана, яна шунақа. Момо доим шунга ривоятлар айтиб берарди. Аммо такрор-такрор айтадигани ҳам бор: “Бу Каъб ал-Аҳбордан ривоят қилинади, — дерди момо таъкидлаб. — Тўғриси, унинг кимлигини билмайман. Мендай кампир нимани ҳам билсин. Аммо менга ёққани учун ёдлаб олганман. Сенам эсда тут: “Луқмон ўғлига: “Эй ўғлим, ким ота-онасини рози қилса, Раҳмонни рози қилган бўлади. Ким ота-онасининг ғазабига учраган бўлса, Раҳмоннинг ғазабини чиқарган бўлади.   Реакция босиб, илҳом беринг!   Давоми бор   @usanboyeva

#ёруғ_кунни_соғиниб   95-қисм   #муаллиф_Наргиза_Усанбоева   — Мен... — тили тутилди яна Мунисанинг. — Уялма, энди ёш бола эмассан. Ўн еттига кирдинг. Бировнинг уйида хизматини қилиб юриш ёқадими, сенга? Ундан кўра ўз оиланг бўлгани минг бора афзал. Ўз уйинг, оиланг, болаларинг бўлади. Шу ерда, шаҳарда яшайсан. Ойинг ҳам доим хавотирда яшашдан қутулади. Қиз индамай хонаси сари кетди. У ўзидан кечаётган ҳисларни ўзи ҳам тушунмасди. Бу хўрликми, ўкинчми, қувончми, қўрқувми... “Наҳот, ойим рози бўлди? Кўрмаган, билмаган одамга узатиб юборишларига нега дарров кўна қолди? Ахир мен ёлғизгина қизиман-ку!” Эртасига ростдан ҳам меҳмонлар учун тайёргарлик кўрилди. Йигит ва ота-онаси ўтирган жойга Мунисани ҳам олиб киришди. Бўлажак куёвга кўзи тушган Муниса титраб кетди: “Тегмайман, асло тегмайман!” Муниса сезди, йигит ҳам унга тез-тез ўғринча қараб олаётганди. Унинг нигоҳини сезгани сари қизнинг жаҳли чиқяпти. Бўйчан, оқ-сариқдан келган, озғин бу йигит Мунисага зиғирча ҳам ёқмади. “Марҳабо опа шунга мени раво кўрдими? Ишқилиб унга ёқмай-да! Уйланмайман, десин. Мени тузукроқ кўрмагани яхши эди. Боя дарров чиқиб кетмабман...” Қиз ўрнидан туриб кетмоқчи бўлганди, Марҳабо опа қўлидан тортиб ўтқизди. — Ўтир, қаёққа кетяпсан? Бугун тақдирингни ҳал қиламиз-ку! Куёвга яхшилаб қараб ол. Сенга маъқул бўлдими? Йигитнинг кўзларидан маълум сен унга ёқдинг. Кўрмай туриб ҳам ўзи сени уйланишга рози эди, — кўзлари чақнаб, хушҳол деди уй бекаси. У яна жойига ўтиришга мажбур бўлди. — Синглингиз бизга маъқул, агар рози бўлса ҳаракатни бошлардик, — деди йигит ёнида ўтирган онаси. Мунисанинг юраги орқага тортиб кетди. — Мунис, бола сенга ёқдими? — Марҳабо опанинг саволи эса ҳаммасидан ошиб тушди. — Гапир, сен уялиб қарамадинг ҳам, а? Муниса ерга киргудек бўлди.   Реакция босиб, илҳом беринг!   Давоми бор   @usanboyeva

☘️☘️☘️ Юрагингиздан кечирим тиланг! Инсон бир умр кимлардандир кечирим сўрайди. Ота-онасидан... Фарзандидан... Дўстидан... Ҳатто умрида бир марта учратган бегона одамдан ҳам... Аммо ҳаётнинг энг оғир саволи шунда эмас. Энг оғир савол қачон охирги марта ўз юрагингиздан кечирим сўрадингиз? Ахир у сиз билан она қорнидан то қабр остонасигача бирга келадиган ягона ҳамроҳ эмасми? Нега инсон ўзгаларнинг кўнглини оғритишдан қўрқади-ю, ҳар куни ўз қалбини жароҳатлашдан қўрқмайди? Нега биз ҳар бир синган идишни ёпиштиришга уринамиз, аммо синган юракни "вақт ўзи даволайди" деган ёлғон билан алдаймиз? Ростдан ҳам вақт даволайдими? Ёки вақт фақат оғриқ устига чанг қўндириб, уни кўринмас қилиб қўядими? Юракнинг ҳам хотираси бор. У эсдан чиқармайди. Ақл унутади. Кўз бошқа манзарага чалғийди. Қулоқ бошқа овозни эшитади. Аммо юрак... У бир марта синса, ҳар бир зарбасида ўша синиқнинг акс-садоси янграйди. Шунинг учун баъзи инсонлар кулганида ҳам кўзларида ҳасрат туради. Чунки табассум лаблардадир. Дард эса юракда. Наҳотки энг оғир қамоқ темир панжаралар эмас, инсоннинг ўз виждони бўлса? Наҳотки энг даҳшатли сукут тилнинг эмас, қалбнинг сукути бўлса? Наҳотки энг катта йўқотиш инсоннинг бойлиги эмас, ўзини йўқотиши бўлса? Бу саволларга жавобни китоблардан топиб бўлмайди. Уларнинг жавоби ҳар кимнинг юрагида ёзилган. Фақат ўқишга журъат керак. Баъзан ўйлайман... Нега биз ўзимизни асрашни худбинлик деб ўйлаймиз? Нега ўз орзуларимизни қурбон қилишни эзгулик деб атаймиз? Нега ҳамманинг дардига малҳам бўлишга интиламиз-у, ўз ярамизга кўз юмамиз? Ахир қуриган булоқ бошқаларнинг чанқоғини қандай қондиради? Нурини йўқотган шам бошқаларга қандай ёруғлик беради? Юраги музлаган одам меҳрни қаердан топади? Ҳар бир сотқинлик аввал инсоннинг ўзидан бошланади. Орзусини сотган куни... Виждонини сукутга алмаштирган куни... Ҳақиқатни манфаатга қурбон қилган куни...... Юрак секингина шивирлайди: — Мен сенга бундай умр тиламагандим... Аммо биз эшитмаймиз. Чунки ташқи олқишлар ички нолани босиб кетади. Лавозим виждоннинг овозини ўғирлайди. Манфаат эса ҳақиқатнинг кўзларига парда тортади. Энг ачинарлиси, инсон бир куни ойнага қараб қариб қолганини эмас, қалби қариб қолганини кеч англайди. Соч оқариши фожиа эмас. Меҳр оқариши фожиадир. Юздаги ажин эмас, виждондаги ажин қўрқинчли. Чунки юзни вақт қаритади. Қалбни эса гуноҳ, бефарқлик ва кечиккан пушаймон қаритади. Балки ҳаётнинг мазмуни кўпроқ бойлик йиғишда эмасдир? Балки инсоннинг буюклиги баланд минбарларда эмасдир? Балки ҳақиқий ғалаба ўз нафсини енгишдадир? Чунки бутун дунёни забт этган одам ҳам ўз юрагини йўқотса мағлубдир. Ҳеч ким танимаган бир инсон эса виждонини асрай олса ғолибдир. Бугун уйқуга ётишдан аввал кўзингизни эмас, қалбингизни юминг. Унинг олдида тиз чўкинг. Шивирлаб денг: — Кечир... Сени кўп марта эшитмадим. Кўп марта сотдим. Кўп марта оғритдим. Сен йиғлаганингда кулиб юрдим. Сен чарчаганингда яна юк ортдим. Сен ҳақиқат сўраганингда баҳона топдим. Аммо бугун сенга қайтдим... Эҳтимол, Аллоҳ инсоннинг кўксини бежизга қиблага қаратиб яратмагандир. Чунки юрак фақат қон ҳайдайдиган аъзо эмас. У Раҳмоннинг раҳмати тушадиган маскандир. Унда адоват эмас, муҳаббат яшаши керак. Унда кибр эмас, тавозе унсин. Унда нафрат эмас, кечирим гулласин. Чунки юрагидан кечирим сўрай олган инсон Роббисидан ҳам чин тавба сўрай олади. Ва юрагини тирилтира олган одам...Балки бутун инсониятни ҳам тирилтира олар азизларим.....Яна билмадим.... Шоира Давлатова @usanboyeva

Бешикдан чиққан чинқириқ юракларни ларзага солди...😱 Четда эса кўзларида қўрқув қотиб қолган акаси жимгина ўтирарди. Она кўз ёши тўкиб, нима бўлганини англай олмасди. Шу пайт эшикдан қайнона кириб келди... 😔Бир лаҳзада ҳамма нарса ойдинлашди. Афсуски, болаларни бир зумга назоратсиз қолдириш оғир оқибатларга сабаб бўлиши мумкин. Бу воқеа кўпчилик учун сабоқ бўлсин...🥹

Кадрли адибам!! Мана асарни хам укиб булдик!! Тугрики хеч хайрлашгим келмади асар кахрамонлари бн , бирга укиб фикр билдирган китобхонлар бн ва албатта сиз бн!! Гузал хотима бошкача булиши мумкин эмасди! Укиш жараенида канча гумонлар нафратлар булди персонажларга канча йигладик , канча кувондик, энтикдик, хаяжонландик мана энди кунгил хотиржам!! Илохим шу кунгил хотиржамлик тарк этмасин сизу бизни зеро бунда хикмат куп!!Асар ни сиз махорат бн езгансиз бунда психология, педагогика , фалсафа ,юридик фикрларни жуда чиройли талкин килгансиз !! Хадислардан ажойиб изохлар берилган булар хаммаси инсонни Хар бир китобхонни манавияти юксак булишини нияти пок яхшилик килишни ва шу яхшиликлар ичида яшашни ургатади!! Ташаккур!! Яна да зур асарларизни кутиб коламиз!! Хурмат биланЗухра Бурановна!

"МЕН - КЕЛИНМАН! " асарини ёпиқ каналда БИР НАФАСДА мазза қилиб ўқинг. Асар ТЎЛИҚ жойланган! Танлов ихтиёрий. Уланмоқчи бўлганлар шу админлардан бирига ёзинг.👇👇 @adm_usanboyeva @admiinka_usanboyeva Асар ушбу катта каналга ҳам ҳар куни ўз вақтида жойлаб борилади.

#мен_келинман   196-қисм   #муаллиф_Наргиза_Усанбоева   -       Ака... илтимос, ундай деманг, - ваҳима ичида деди Нозигул. – Ўзингизни ўйламасангиз ҳам ота-онамизни ўйланг. Гуноҳни янгам қилди, нега унинг жабрини ота-онамиз чекиши керак. Сиз унга нимадир қилсангиз, қамаласиз, ойим ва дадам эзилади, ўзингиз ёш умрингизни қамоқда ўтказасиз. Яхшиси, ҳозир индаманг. Яхшилаб ўйланг. Ҳозир жаҳлингиз чиққанида қарор қабул қилманг. -       Ўзимни босишим қийин бўляпти, Нози... – уҳ тортди Жавоҳир. -       Жаҳлингизни босинг – деди Нозигул. - Иложи бўлса, янгам билан юзма-юз келманг. -       Жаҳлимни босишим қийин... -       Мен ҳозир шу ҳақда ўқиб ўтиргандим... Мана, сизга ҳам ўқиб бераман: “Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтдилар: «Кучлилик одамларни йиқитиш билан эмас. Балки ҳақиқий кучли (полвон) ғазаб келганида ўзини тута билган одамдир» (Имом Бухорий ва Имом Муслим ривояти)...”   Нозигул бошини кўтариб, акасига қаради. Жавоҳир жим ўтирарди. -       Ака, биламан, сиз кучлисиз. Жаҳлигизни енга оласиз. Мана бу ҳадисни ҳам эшитинг. “Ибн Умар розияллоҳу анҳудан ривоят қилинади, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтдилар: «Банда Аллоҳнинг розилигини истаб, ғазабини ютишидан кўра Аллоҳнинг ҳузурида ажри каттароқ бўлган ютумни ютмагандир» (Имом Ибн Можа ривояти). Мазкур ҳадислар Ислом динида ғазабни жиловлаш нафақат гўзал хулқ, балки Аллоҳ таолонинг ҳузурида улкан ажр-мукофотларга сабаб бўлувчи буюк ибодат эканига далолат қилади. Нозигул китоб саҳифаларидан никоҳини кўтариб, акасига тикди. Жавоҳир уҳ тортди. -       Жаҳлни жиловлаган учун ажр ҳам кўп экан, ака. Жаҳлда одам ҳеч қачон тўғри иш қилмайди. Сиз жаҳлингизни босиш учун янгамга рўбарў келманг. Бугун ҳам қаёққадир кетишингиз керак... – Нозигул жуда қўрқаётгани учун акасини узоқларга жўнатиб юборишни жуда-жуда истаётганди. Шу пайт худди уларнинг гапини пойлаб тургандек, хонага Малика кириб келди.   Давоми бор   Реакция босиб, илҳом беринг!   @usanboyeva

Ота-оналар, фарзандингизга ширинликни камроқ беринг Яқинларга ҳам юборинг! @usanboyeva

#Kulgutime😂 Икки Гаи ходими йўлда зерикиб туришган экан. Бир аравакаш бобой кўриниб қолибди. Гаи ҳодимлари ҳазиллашмоқчи бўлиб бобойни тўхтатишибди. — Отахон, ҳужжатларингизни кўриб қўяйликчи. Шунда отахон қамчисини олиб...🤣 Отахоннинг жавобини эшитиб думалаб қоласиз🤣👇

Оддий гуруч суви теримизга қандай фойдалари борлигини айтиб берибди Яқинларга ҳам юборинг! @usanboyeva

Asar oddiy asar emas murakkab insonni oylabtiruvchi kerak bolsa asabiylashtiruvchi chuqur muloxazali katta tarbiyaviy axamiyatga ega asar bolibdi

Nargiza opa katta rahmat oxirgi qismlarni ko'zda yosh bilan o'qidim, xuddi serial ko'rĝandek ko'z oldimda gavdalandi hikoyangiz, shunchalik mahorat bilan yozilgamki ta'riflasjga til ojiz. Judà cheksiz tashakkurlar, yana tezroq yangi asar boshlashizni kutib qolaman😘😘😘🥰🥰🥰🥰

Асарнинг якуни жуда гузал булди

Тасанго рахмат Сизга асар шунакаги зууур ёзилганки.Укиб мазза килдик.Ижодингизга ривож....

MashaAllah! Ofarin. Mazza qilib o'qidim, ketgan vaqtimga, pulimga mingdan ming roziman, oxiri men tasavvur qilgandek tugaganidan xursandman.