صندلی شماره ۳۲☁️

مورنینگ امروز بیشتر از اینکه بار مدیکال زیادی داشته باشه، دایره‌ی لغاتم رو به چالش کشید.

چقدر خوشرنگه😭 فقط نمی‌دونم چی شد که فکر کرد من با خودم بکمن حمل می‌کنم؟😭😭 تازه استتوسکوپشم خرابه😂

از صبح هربار یاد اون نینی گوگولوی ۳ ماهه که انگار با پرگار نقاشی کرده بودنش میفتم ذوق می‌کنم و ناراحتم از اینکه نمی‌تونم با لپاش بازی کنم😭 از شیرین‌ترین مریض‌هایی بود که باهاشون مواجهه داشتم😭💞

یعنی می‌شه تولدم بارونی باشه؟😭

اصلاً حالا که بچه‌ها دوستم ندارن می‌شینم گریه می‌کنم😭

در یک روز دوبار تقریباً این اتفاق افتاد. مریض کوچولوی خوشگل چشم‌رنگی حتی ما رو از دور هم می‌دید با گریه می‌رفت بغل مامانش تا ما بریم بیرون. مریض کوچولوی خودمم، گریه نکرد ولی تمام مدت ده بار مامانش رو صدا کرد و وقتی رفتم بیرون شنیدم مامانش گفت «دخترم خانوم دکتر رفت دیگه مامان دیدی کاریت نداشت؟»

اگه این کاره اوکی بشه قول می‌دم این‌دفعه پشت گوش نندازمش😭

مودم توی بخش اطفال، دائماً بین “🥹” و “😄” و “☹️” و “😭” متغیره! اندیکاسیون این‌رو دارم مستقیم از اینجا برم بیمارستان روان!

در کمال تعجب، از صبح هوس قهوه کردم و نسکافه، هوسم رو نمی‌خوابونه :(

شروع شد دوران به زور نسکافه بیدار موندن☕️

تا به کی باشی گرفتار امید؟ ناامیدی پیشه کن، آزاد باش.

شب‌ها موقع خداحافظی از همدیگه و برگشتن به خونه‌هامون: امشب می‌خوام کلی سریال ببینم می‌خوام یه فصل کامل تموم کنم می‌خوام ده تا کتاب بخونم.💪🏻 شب به محض رسیدنم به خونه:

خیلی روز خسته‌کننده‌ و طاقت‌فرسایی بود. حتی به عنوان روز اول اطفال، عکسی نگرفتم از هیچ‌چیز و هیچ‌جا یاد روز اول قلب و نورو میفتم که چقدر عکس‌های جالب داشتم، و امروز که همه‌چیز خورد توی ذوقم. ولی سه ماه قراره اطفال همراهم باشه پس امروز رو ندیده می‌گیرم و سعی می‌کنم حواسم جمعِ جمع باشه. هنوزم امیدارم اطفال برام بهتر بگذره👶🏻

کاملاً موافق بودم تا به خط آخر رسیدم😭

خیلی طوفانی شروع کردم :) از همین الان از این بخش بدم میاد :)

واقعا درود به زندگی آکادمیک که بهترین دوستامو بهم داد.

خیلی از انسان‌های آکادمیک، بهترین کسایی هستن که می‌تونستم توی زندگیم باهاشون آشنا شم. درود به زندگی آکادمیک🫱🏻‍🫲🏼