چاوکَم🖤

داشتم فکر می‌کردم اونچه ادبیات رو از سایر رشته‌ها و علم‌ها جدا می‌کنه اهمیتیه که به آدم‌ها می‌ده. در جنگ ریاضی و آمار به کشته‌شده‌ها به چشم عدد نگاه می‌کنند، علم پزشکی روی علت مرگشون تمرکز می‌کنه، سیاست به کشته‌شده‌ها به چشم تلفات، ضرر یا برد نگاه می‌کنه، فقط ادبیاته که به داستان آدم‌ها اهمیت می‌ده. فقط ادبیاته که می‌گه فلان آدم که به دست ظالم کشته شد معشوق کسی بود و چه ارزوهایی داشت و بعد از مرگش چه بلایی سر معشوقه‌ش اومد. دوستش دارم. عاشقشم و تا ابد هر کاری کنم باز هم به کتاب‌ها، به نوشته‌ها، به ادبیات برمی‌گردم.

عزیزانم یه وقتایی لازمه حستونو فراموش کنین و لیاقتتون رو به یاد بیارین.

آنها از زن بیدار می ترسند از زنی که می خندد می رقصد انتخاب می کند و اجازه نمی گیرد چون زن آگاه فقط زندگی نمی کند مرز های کهنه را می شکند و جهان را از نو معنا می کند.

اجازه بده چیزی که تموم شده، تموم‌شده باقی بمونه.

بعضی آدما استاد نقش بازی کردنن. تا وقتی بهشون نیاز داری، مهربونن. تا وقتی ازت چیزی میخوان، هوات رو دارن. تا وقتی منفعتشون وسطه، کنارت میمونن. اما همین که ورق برگرده، طوری عوض میشن که انگار هیچوقت نمیشناختنت. من از عوض شدن آدم‌ها ناراحت نشدم، فقط فهمیدم بعضیا از همون اول خودشون نبودن. و بزرگترین اشتباه من این بود که شخصیتشون رو از حرفاشون شناختم، نه از رفتارشون.

حالم مثلِ سکانسِ آخرِ خاتونه؛ انگار همه رفتن، همه مردن، فقط من موندم، تنها، زخمی، با وطنی که وطن نشده.

زندگی تو ایران اینجوریه که یا درگیر غم های شخصی ای،یا درگیر غم های جمعی،یا درگیر ترکیبی از غم های شخصی و جمعی.

زندگی تو ایران اینجوریه که یا درگیر غم های شخصی ای،یا درگیر غم های جمعی،یا درگیر ترکیبی از غم های شخصی و جمعی.

🤍

‏اون دختری که باهات لاس میزنه دوستت نداره, اونی دوستت داشت که گریه کرد رفتاراتو درست کنی ولی تو نکردی.

آدم میاد ببخشه، ‏می‌بینه کصکشااا حتی پشیمونم نیستن.

من حریر بی تحمل بودم ولی زندگی داره باهام مثل پالاز موکت رفتار می‌کنه.

«اندوه ما آن‌قدر شدید شد که رخنه کرد به عمیق‌ترین لایه‌های وجودمان. عزیزم، ما حالا از ریشه غمگین و خسته هستیم.» شبتون اروم.✨