literature

«هر بامداد، با نومیدی از خواب برمی‌خیزم؛ و اشک‌های تلخ از دیدگانم جاری می‌شود، وقتی می‌بینم خورشید طلوع می‌کند و روزی دیگر آغاز می‌شود؛ روزی که در گردش بی‌پایانش حتی یکی از آرزوهای کوچک مرا برآورده نخواهد کرد. روز، با لجاجتی بی‌رحمانه، اندک شادی‌هایی را هم که در رؤیاهایم پرورانده‌ام، از من دریغ می‌کند؛ و هزاران دل‌مشغولی حقیر زندگی، بال‌های خیال مرا در هم می‌شکند. و آنگاه، در پایان روز، با قلبی آکنده از اندوه به بستر می‌روم؛ اما آنجا نیز آرامشی در انتظارم نیست، چرا که کابوس‌های هولناک حتی خواب را نیز از من ربوده‌اند.» — یوهان ولفگانگ فون گوته، فاوست