Deja Vu

و اگه هم به آثار نمدی علاقمندید؛ می‌تونید سفارش هم بدید.

اگه گذرتون به گیلان افتاد و دوست داشتید این هنر رو از نزدیک تجربه کنید، هر از گاهی کارگاه‌های نمدمالی برگزار می‌شه و می‌تونید حضوری شرکت کنید.

اینجوریه که با الیاف طبیعی پشم گوسفند و رنگ‌های طبیعی، طرح‌ها و نقش‌های مختلفی رو خلق می‌کنن. برای من تجربه‌ی جذابی بود؛ اینکه از چیزی که هیچه، کم‌کم یه اثر هنری خلق بشه.

یکی از چیزهایی که تو پنج شش ماه گذشته یاد گرفتم، هنر قدیمی و دوست‌داشتنی نمدمالی بود.

شاید یکی از نشونه‌های پختگی این باشه که یاد بگیریم لازم نیست همه‌چیز را برای همه تعریف کنی. یاد بگیری بیشتر از اینکه حرف بزنی، زندگی کنی؛ بیشتر از اینکه توضیح بدی، عمل کنی و بیشتر از اینکه خودت رو ثابت کنی، اجازه بدی گذر زمان حقیقت رو ثابت کنه.

خیلی برام قشنگه که با وجود این همه مدت که نبودم و فعالیتی نداشتم، هنوز اینجایید و همراهم موندید. ممنونم از حضورتون و از اینکه فراموشم نکردید.

هیچ‌کی قرار نیست بار غمت رو برداره؛ اما اینکه یکی بفهمه با چه باری داری راه می‌ری، خودش یه دنیا ارزش داره.

فهمیده شدن، یه حس عجیبه… وقتی یکی بدون اینکه بخوای از خودت دفاع کنی، می‌فهمه و می‌دونه چرا این‌قدر خسته‌ای.

گاهی فقط اینکه یکی واقعاً درکت کنه و بگه: «می‌فهمم چی کشیدی»، از هر حرف و توضیحی بیشتر آرومت می‌کنه.

سلام به همگی خیلی وقته می‌خوام بیام اینجا و بنویسم. ولی نمیدونم چرا حوصله‌ی سابق رو ندارم.

از دور به خودم نگاه کردم. و چقدر به خودم حق دادم. که خسته و بی‌طاقت و غمگین باشم. من چه خوب تا به امروز ادامه داده بودم. و چه خوب تا اینجای مسیر را دوام آورده بودم. و چه خوب حفظ ظاهر کرده بودم؛ مقابل آدم‌ها. و حالا حق داشتم. حتی اگر تمام مسیر را بازمی‌گشتم. با این امید که فقط به شانه‌های کسی تکیه کنم. و حس کنم که دیگر، هیچ چیزِ جهان و آدم‌ها به من مربوط نیست. من خسته بودم. از اینکه همیشه خودم حواسم به همه چیز بود. و همیشه خودم باید خودم را نجات می‌دادم. گاهی دلت می‌خواهد کسی از راه برسد و خستگی و تلاش‌های فراتر از تحمل تورا، درک کند و تورا نجات بدهد. کسی که نگوید روی پای خودت بایست، نگوید تحت هر شرایطی ادامه بده. بگوید من حواسم به همه چیز است، تو خسته‌ای. نگران هیچ چیز نباش و آرام بخواب. بخشی از انیمیشن؛ همسایه من پوکویو/

«دیر کن، اما بیا. فقط وقتی که آمدی مرا بردار و ببر؛ من از نرسیدن‌ها لبریزم.»

«باشد که همه‌ی چیزهای خوب دنبالت بیایند، پیدایت کنند و با تو بمانند.»

«آیا می‌توانم عاشقانه کسی را دوست بدارم و هنوز و همواره پرواز کنم؟»

آدم گاهی وقتا از هیچ کاری لذت نمی‌بره و فقط می‌خواد که زمان بگذره.

بهار دلکش داره از راه می‌رسه در حالی که ذوقش رو نداریم.