Deja Vu

از دور به خودم نگاه کردم. و چقدر به خودم حق دادم. که خسته و بی‌طاقت و غمگین باشم. من چه خوب تا به امروز ادامه داده بودم. و چه خوب تا اینجای مسیر را دوام آورده بودم. و چه خوب حفظ ظاهر کرده بودم؛ مقابل آدم‌ها. و حالا حق داشتم. حتی اگر تمام مسیر را بازمی‌گشتم. با این امید که فقط به شانه‌های کسی تکیه کنم. و حس کنم که دیگر، هیچ چیزِ جهان و آدم‌ها به من مربوط نیست. من خسته بودم. از اینکه همیشه خودم حواسم به همه چیز بود. و همیشه خودم باید خودم را نجات می‌دادم. گاهی دلت می‌خواهد کسی از راه برسد و خستگی و تلاش‌های فراتر از تحمل تورا، درک کند و تورا نجات بدهد. کسی که نگوید روی پای خودت بایست، نگوید تحت هر شرایطی ادامه بده. بگوید من حواسم به همه چیز است، تو خسته‌ای. نگران هیچ چیز نباش و آرام بخواب. بخشی از انیمیشن؛ همسایه من پوکویو/