Deja Vu

از دور به خودم نگاه کردم. و چقدر به خودم حق دادم. که خسته و بی‌طاقت و غمگین باشم. من چه خوب تا به امروز ادامه داده بودم. و چه خوب تا اینجای مسیر را دوام آورده بودم. و چه خوب حفظ ظاهر کرده بودم؛ مقابل آدم‌ها. و حالا حق داشتم. حتی اگر تمام مسیر را بازمی‌گشتم. با این امید که فقط به شانه‌های کسی تکیه کنم. و حس کنم که دیگر، هیچ چیزِ جهان و آدم‌ها به من مربوط نیست. من خسته بودم. از اینکه همیشه خودم حواسم به همه چیز بود. و همیشه خودم باید خودم را نجات می‌دادم. گاهی دلت می‌خواهد کسی از راه برسد و خستگی و تلاش‌های فراتر از تحمل تورا، درک کند و تورا نجات بدهد. کسی که نگوید روی پای خودت بایست، نگوید تحت هر شرایطی ادامه بده. بگوید من حواسم به همه چیز است، تو خسته‌ای. نگران هیچ چیز نباش و آرام بخواب. بخشی از انیمیشن؛ همسایه من پوکویو/

«دیر کن، اما بیا. فقط وقتی که آمدی مرا بردار و ببر؛ من از نرسیدن‌ها لبریزم.»

«باشد که همه‌ی چیزهای خوب دنبالت بیایند، پیدایت کنند و با تو بمانند.»

«آیا می‌توانم عاشقانه کسی را دوست بدارم و هنوز و همواره پرواز کنم؟»

آدم گاهی وقتا از هیچ کاری لذت نمی‌بره و فقط می‌خواد که زمان بگذره.

بهار دلکش داره از راه می‌رسه در حالی که ذوقش رو نداریم.

«صبر زیاد، هر ذوقی رو از بین می بره.»

از محبت همدیگه سواستفاده نکنیم.

دوست دارم بخوابم و بیدار که شدم غم‌ها ولمون کرده باشن.

یادت نره امیدوار بودن خیلی سخت‌تر از ناامید بودنه.

آدما چقدر خوب می‌تونن دروغ بگن و نقش بازی کنن.

کاش تو زندگی بعدیم ندونم فیلترینگ چیه.

زمان ممکنه کمک کنه خیلی چیزا رو فراموش کنی اما احساسی که از تجربه کردی هیچ‌وقت از یادت نمیره.

غمگینه که تو هر شرایطی، هر بلایی‌م که سرت بیاد زندگی ادامه داره و متوقف نمی‌شه.

زندگی خیلی سخت‌تر از اون چیزی بود که فکرش رو می‌کردم.