Deja Vu

کاش آدما به‌جای اینکه دنبال بهونه‌ای برای دلخوری و قهر کردن باشن، کمی بهت فرصت بدن. به‌جای اینکه زود ازت برنجن، کمی بیشتر درکت کنن.

گاهی تنها انتظاری که از آدما داری اینه که کمی شرایطت رو درک کنن؛ بفهمن شاید نیاز به زمان داری، ممکنه درگیر هزار تا فکر و دغدغه باشی و نتونی مثل همیشه وقت بذاری و سرحال باشی.

سخت‌ترین قسمت بعضی از اتفاقای زندگی اینه که نمی‌تونی بفهمی چرا باید این‌طوری می‌شد.

کاش عادت کنیم یچیزایی برامون اهمیت نداشته باشه.

روبه‌رو شدن با این واقعیت که بعضی چیزها، هرچقدر هم تلاش کنیم، از کنترل ما خارجه، واقعا سخته.

صبح‌ روز سه شنبه‌تون بخیر🌱

امروز هم همینطور!

آیا آن بندر آرام، از پس این همه بیراهه رفتن‌های نومید کننده و سرگشتگی در این سو و آن سو، فرا خواهد رسید؟ تا سرانجام روانم آرامش یابد و بر اسکله‌ای استوار، نزدیک فانوس دریایی گردان به دریا بنگرد. مائده های زمینی از آندره ژید/

می‌خواهم از خودم به شدت مراقبت کنم، حداقل به همان شدتی که از آدم‌های دیگر زندگی‌ام مراقبت می‌کنم.

۱. احترام گذاشتن به دیگران انتخاب توئه، اما اینکه دیگران چطور باهات رفتار کنن همیشه دست تو نیست. ۲. برای خودت حد و مرز داشته باش؛ «نه» گفتن بی‌ادبی نیست. ۳. همه قرار نیست تو رو بفهمن؛ لازم نیست برای همه خودت رو توضیح بدی. ۴. مقایسه کردن خودت با بقیه رو متوقف کن؛ مسیر زندگی هیچ‌کس شبیه تو نیست. ۵. به آدم‌ها بیشتر از چیزی که در عمل نشون میدن، اعتماد نکن. رفتار آدم‌ها رو جدی‌تر از حرف‌هاشون بگیر. ۶. اگر کسی مدام آرامشت رو می‌گیره، فاصله گرفتن ازش حق توئه. ۷. اشتباه کردن طبیعیه؛ خودت رو بابت گذشته تا ابد تنبیه نکن. ۸. قرار نیست همیشه قوی باشی؛ خسته شدن و استراحت کردن هم بخشی از زندگیه. ۹. هرچقدر روی خودت کار کنی، کمتر محتاج توجه و تأیید دیگرانی. ۱۰. و مهم‌تر از همه؛ خودت رو انتخاب کن، بدون اینکه برای انتخاب کردنت احساس گناه داشته باشی.

ترس آدمو ضعیف می‌کنه، انرژی آدمو می‌گیره. نمی‌ذاره درست فکر کنی، درست تصمیم بگیری، درست بخوابی. مدام یه چیزی ته ذهنت می‌چرخه و نمی‌ذاره آروم باشی. ترس باعث می‌شه بیشتر از چیزی که واقعاً وجود داره، نگران بشی. به جای اینکه زندگی کنی، مدام منتظر اتفاق بد بعدی باشی. ولی باید بدونیم هیچ‌وقت نمی‌تونیم همه‌چیز رو کنترل کنیم و قرار نیست برای تمام اتفاقات آینده از قبل آماده باشیم. خیلی چیزها رو نمی‌شه پیش‌بینی کرد و جلوشونو گرفت؛ فقط باید وقتی رسیدن، باهاشون روبه‌رو بشیم.

سمت چپ عکس، اون قسمت تیره‌تر، داره بارون می‌باره انگار🌧️

شاید زیادی دنبال دلیل و معنا می‌گردم برای چیزایی که قبلاً فقط انجامشون می‌دادم. قبلاً می‌نوشتم چون دلم می‌خواست، عکس می‌گرفتم چون یه چیزی به دلم می‌نشست، می‌خندیدم چون خوش می‌گذشت. به این فکر نمی‌کردم که حرفم چه تاثیری می‌تونه روی بقیه داشته باشه. شاید باید دوباره برگردم به همون «دلم می‌خواد»های ساده. بدون اینکه آخر هر کاری از خودم بپرسم: خب که چی؟

خیلی سعی می‌کنم دوباره بنویسم و برگردم به روال سابق، ولی نمی‌دونم چرا نمی‌شه… چرا دیگه چیزی به ذهنم نمی‌رسه. خیلی وقتا میام اینجا، یه چیزی می‌نویسم و آخرش خودم به خودم می‌گم خب که چی؟ الان آدما درگیر هزار تا مسئله مهم‌ترن، من اینو بگم که چی بشه؟ ولی واقعاً دلم می‌خواد از این چرخه بیام بیرون. دلم می‌خواد دوباره راحت باشم، راحت بنویسم، راحت بخندم، راحت بخندیم… بدون اینکه مدام فکر کنم اینی که دارم می‌گم یا می‌نویسم به چه دردی می‌خوره و قراره چه تأثیری داشته باشه.

بچه‌ها جایی رو می‌شناسید بتونیم ازشون روغن زیتون اصل بخریم؟ برای فردی میخوایم که به هیچ وجه نباید از روغن استفاده کنه.

جدیدا با عکس بیشتر ارتباط برقرار می‌کنم تا با نوشتن.