﮼ذهن خسته

� نام فیلم: «نقطه کور» (Blind Point) ژانر: علمی‌تخیلی، معمایی، تریلر روان‌شناختی، فلسفی کارگردان: دنی ویلنوو ⸻ خلاصه داستان: سال ۲۳۴۶؛ بشر به فناوری‌ای دست پیدا کرده که می‌تواند تمام اتفاقات یک شهر را به‌صورت هم‌زمان در ذهن یک انسان بازسازی کند. این فناوری برای حل جنایت‌های غیرقابل‌حل ساخته شده است. «نورا»، یک تحلیلگر جنایی، برای بررسی ناپدیدشدن ۴۳ نفر از ساکنان یک شهر انتخاب می‌شود. تمام دوربین‌ها، تلفن‌ها و سیستم‌های شهری نشان می‌دهند که این افراد هیچ‌وقت وجود نداشته‌اند. اما خانواده‌هایشان هنوز آن‌ها را به یاد دارند. نورا وارد بازسازی ذهنی شهر می‌شود و متوجه یک اتفاق عجیب می‌شود: هر بار که به یکی از افراد ناپدیدشده نزدیک می‌شود، یک بخش از شهر برای چند ثانیه محو می‌شود. یک خیابان. یک خانه. یک مدرسه. و در نهایت، بخشی از حافظه خودش. او متوجه می‌شود ناپدیدشدن افراد یک حادثه نیست. این شهر در حال انجام یک آزمایش است تا بفهمد چند نفر را می‌توان از واقعیت حذف کرد، بدون اینکه باقی انسان‌ها متوجه شوند. اما وحشتناک‌ترین کشف زمانی اتفاق می‌افتد که نورا فایل اصلی آزمایش را پیدا می‌کند. در فهرست افراد حذف‌شده، نام خودش هم وجود دارد. تاریخ حذف: فردا. نورا تلاش می‌کند از سیستم خارج شود؛ اما سیستم به او می‌گوید: «تو وارد شهر نشده‌ای، نورا.» مکث. «تو همان چیزی هستی که شهر برای دیدن خودش ساخته است.» در پایان، نورا موفق می‌شود سیستم را نابود کند. شهر به حالت عادی برمی‌گردد. مردم به خیابان‌ها می‌آیند. ۴۳ نفر ناپدیدشده دوباره ظاهر می‌شوند. اما هیچ‌کس نورا را نمی‌شناسد. او به شیشه یک فروشگاه نگاه می‌کند. انعکاس خودش را می‌بیند… ولی انعکاس، چند ثانیه دیرتر حرکت می‌کند. صفحه سیاه می‌شود. و فقط یک جمله ظاهر می‌شود: «اگر واقعیت تو را به یاد نیاورد، آیا واقعاً در آن وجود داشته‌ای؟؟

شما فکر مى کنید که خدا مثل ما فکر مى کند و نیازمند چاپلوسى است و اگر از دستورهایش پیروى نکنیم از ما انتقام مى گیرد؟ چنین عیب و نقصى چگونه مى تواند در وجودى کامل موجود باشد؟ این صرفا نحوه ى حرف زدن کسانى است که کتاب مقدس را نوشته اند. -اروین یالوم

از یه جایی به بعد همه جوره دیره .

یکی از حق ترین جملاتی که در رابطه با ارتباط هایی که حسابی بهمون آسیب زده شنیدم این بوده که: اگه بعد کات کردن دوباره بهتون پیام داد امیدوار نشین چون قاتل همیشه به محل قتل برمیگرده:)

� نام فیلم: اتاقِ بی‌زمان (The Timeless Room) ژانر: علمی‌تخیلی، معمایی، تریلر روان‌شناختی، فلسفی کارگردان: کریستوفر نولان ⸻ خلاصه داستان: سال ۲۲۴۶؛ دانشمندان موفق شده‌اند دستگاهی بسازند که می‌تواند یک لحظه از زمان را برای همیشه ذخیره کند. دولت از این فناوری برای نگهداری لحظات مهم تاریخ استفاده می‌کند؛ جنگ‌ها، کشف‌ها، مرگ رهبران و حتی خاطرات مردم عادی. «نورا»، یک متخصص ترمیم حافظه، مأمور می‌شود روی یک فایل ناشناخته کار کند؛ فایلی که بیش از ۳۰ سال است قفل شده. وقتی فایل باز می‌شود، نورا خودش را در اتاقی سفید می‌بیند. او پشت یک میز نشسته. روبه‌رویش یک دوربین روشن است. و در تصویر، نورا جمله‌ای می‌گوید: «اگر این پیام را می‌بینی، هنوز نباید اینجا باشی.» نورا تصور می‌کند این یک ضبط قدیمی است؛ اما چند ساعت بعد، اتفاقات داخل فیلم دقیقاً در دنیای واقعی تکرار می‌شوند. او دوباره فایل را بررسی می‌کند. این بار تصویر چند دقیقه جلوتر رفته است. نورا در فیلم از اتاق خارج می‌شود، وارد راهرویی می‌شود که در واقعیت وجود ندارد و با نسخه‌ای مسن‌تر از خودش روبه‌رو می‌شود. نسخه‌ی آینده فقط یک جمله می‌گوید: «ما تلاش کردیم زمان را متوقف کنیم، اما زمان ما را متوقف کرد.» نورا متوجه می‌شود اتاق سفید در واقع یک نقطه‌ی خارج از جریان زمان است؛ جایی که هرکس واردش شود، تمام نسخه‌های گذشته و آینده‌ی خودش را هم‌زمان می‌بیند. اما یک مشکل وجود دارد: هر بار که نورا از اتاق خارج می‌شود، یکی از خاطرات واقعی زندگی‌اش جایگزین می‌شود. او باید انتخاب کند: حقیقت را پیدا کند و کم‌کم گذشته‌ی خودش را از دست بدهد، یا از اتاق خارج شود و اجازه دهد چرخه ادامه پیدا کند. در پایان، نورا دستگاه را نابود می‌کند. همه‌چیز به حالت عادی برمی‌گردد. او به خانه می‌رود و در آینه به خودش نگاه می‌کند. برای اولین بار لبخند می‌زند. اما ناگهان متوجه می‌شود چیزی را به یاد نمی‌آورد: چرا اصلاً این خانه را می‌شناسد؟ دوربین آرام از آینه فاصله می‌گیرد. پشت سر نورا، همان اتاق سفید ظاهر می‌شود. و روی دیوار نوشته شده: «نسخه‌ی بعدی آماده است.» ⸻ تم فیلم: اگر برای حفظ حقیقت مجبور شوی خاطراتت را از دست بدهی، در پایان چه چیزی از «خودت» باقی می‌ماند؟

کسیو پیدا کنید که ذوق کنه، که سبز باشه، بکر باشه.. کسی که پایه دیوونه بازیاتون باشه.. کسی که کنارش خود واقعیتون باشید.. دنیا به قدر کافی، آدمای بی‌ذوق داره.. دنبال کسی باشید که برای زندگی ذوق و شوق داشته‌باشه...

از منی که زیر پاهای خودت له شدم، توقع خوب بودن نداشته باش. از قلبی که با دستای خودت سوزوندیش، انتظار عشق ورزیدن نداشته باش. از چشمایی که با حرفای تو خون شدن، توقع درخشیدن نداشته باش. از آدمی که کشتیش، انتظار بودن کنارت رو نداشته باش.

� نام فیلم: آرشیوِ صفر (The Zero Archive) ژانر: علمی‌تخیلی، تریلر روان‌شناختی، معمایی، فلسفی کارگردان: کریستوفر نولان ⸻ خلاصه داستان: سال ۲۲۸۹. بشر به فناوری‌ای دست پیدا کرده که می‌تواند تمام خاطرات یک انسان را با دقت کامل ثبت و در یک آرشیو دیجیتال ذخیره کند. این فناوری ابتدا برای درمان آلزایمر ساخته شده بود، اما خیلی زود مردم شروع می‌کنند به ذخیره کردن خاطراتشان؛ از کودکی گرفته تا آخرین لحظه‌های زندگی. «اِلیا کِین»، متخصص معماری حافظه، روزی هنگام بررسی یک پرونده متوجه چیزی غیرممکن می‌شود: در آرشیو مرکزی، خاطرات فردی وجود دارد که هنوز متولد نشده است. نام صاحب خاطرات مشخص نیست، اما عجیب‌تر از همه این است که بخش‌هایی از زندگی آینده او دقیقاً با اتفاقاتی که هنوز برای الیا رخ نداده، مطابقت دارد. الیا تصمیم می‌گیرد پرونده را دنبال کند. او به تدریج متوجه می‌شود هزاران نفر دیگر نیز خاطراتی از آینده در آرشیو دارند؛ اما هیچ‌کدام به یاد نمی‌آورند که چنین اتفاقاتی را تجربه کرده باشند. یک سؤال شکل می‌گیرد: چه کسی این خاطرات را ثبت کرده؟ الیا سرانجام به بخشی ممنوعه از سیستم دسترسی پیدا می‌کند؛ بخشی که نامش فقط یک کلمه است: ZERO در آنجا تمام خاطرات بشر، از اولین انسان تا انسان‌های آینده، در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. اما حقیقت ترسناک‌تر از چیزی است که تصور می‌کرد. آرشیو خاطرات انسان‌ها را ذخیره نمی‌کند. بلکه با استفاده از خاطرات قبلی، زندگی انسان‌ها را پیش‌بینی و سپس همان پیش‌بینی‌ها را به شکل خاطره وارد ذهنشان می‌کند. یعنی انسان‌ها تصور می‌کنند چیزی را به یاد می‌آورند، در حالی که آن اتفاق هنوز رخ نداده است. الیا وقتی می‌خواهد سیستم را خاموش کند، آخرین فایل را باز می‌کند. فایلی با نام خودش. داخل آن، تمام زندگی الیا ثبت شده؛ از کودکی تا لحظه مرگ. اما تاریخ ایجاد فایل: سه قرن قبل از تولد اوست. در آخرین تصویر فایل، الیا خودش را می‌بیند که دقیقاً در همان اتاق ایستاده و به صفحه نگاه می‌کند. و نسخه آینده‌اش فقط یک جمله می‌گوید: «اگر این را می‌بینی، یعنی هنوز فکر می‌کنی انتخاب با توست.» صفحه خاموش می‌شود. چند لحظه بعد، آرشیو شروع به ثبت یک خاطره جدید می‌کند: «الیا تصمیم گرفت سیستم را خاموش نکند.» ⸻ 🎭 تم فیلم: اگر تمام انتخاب‌های ما از قبل در ذهنمان ثبت شده باشند، آیا واقعاً انتخاب می‌کنیم، یا فقط چیزی را به یاد می‌آوریم که قرار است اتفاق بیفتد؟

دختره؛ میخوای از پیشم بری؟ پسره؛ حتی فکرشم نکن دختره؛ دوسم داری؟ پسره؛ هر روز بیشتر از دیروز دختره؛ تا حالا بهم خیانت کردی؟ پسره؛ نه براچی میپرسی؟ دختره؛ منو میبوسی؟ پسره؛ معلومه هر وقت بتونم. دختره؛ منو ول میکنی؟ پسره؛ دیوونه شدی؟ من همچین آدمی ام؟ دختره؛ میتونم بهت اعتماد کنم؟ پسره؛ بله دختره؛ عشقم؟ چند ماه بعد... حالا از پایین به بالا بخون!

شازده کوچولو پرسید: چرا آدما وقتی میفهمن بودنشون باعث دلگرمیته خودشونو ازت دریغ میکنن؟ روباه گفت : خب بالاخره یه جایی باید معلوم بشه آدم نیستن دیگه !

بشو بزرگ‌ترین حسرت برای اونی که یه روز به بدترین شکل ممکن رهات کرد ... !