﮼ذهن خسته

از یه جایی به بعد همه جوره دیره .

یکی از حق ترین جملاتی که در رابطه با ارتباط هایی که حسابی بهمون آسیب زده شنیدم این بوده که: اگه بعد کات کردن دوباره بهتون پیام داد امیدوار نشین چون قاتل همیشه به محل قتل برمیگرده:)

� نام فیلم: اتاقِ بی‌زمان (The Timeless Room) ژانر: علمی‌تخیلی، معمایی، تریلر روان‌شناختی، فلسفی کارگردان: کریستوفر نولان ⸻ خلاصه داستان: سال ۲۲۴۶؛ دانشمندان موفق شده‌اند دستگاهی بسازند که می‌تواند یک لحظه از زمان را برای همیشه ذخیره کند. دولت از این فناوری برای نگهداری لحظات مهم تاریخ استفاده می‌کند؛ جنگ‌ها، کشف‌ها، مرگ رهبران و حتی خاطرات مردم عادی. «نورا»، یک متخصص ترمیم حافظه، مأمور می‌شود روی یک فایل ناشناخته کار کند؛ فایلی که بیش از ۳۰ سال است قفل شده. وقتی فایل باز می‌شود، نورا خودش را در اتاقی سفید می‌بیند. او پشت یک میز نشسته. روبه‌رویش یک دوربین روشن است. و در تصویر، نورا جمله‌ای می‌گوید: «اگر این پیام را می‌بینی، هنوز نباید اینجا باشی.» نورا تصور می‌کند این یک ضبط قدیمی است؛ اما چند ساعت بعد، اتفاقات داخل فیلم دقیقاً در دنیای واقعی تکرار می‌شوند. او دوباره فایل را بررسی می‌کند. این بار تصویر چند دقیقه جلوتر رفته است. نورا در فیلم از اتاق خارج می‌شود، وارد راهرویی می‌شود که در واقعیت وجود ندارد و با نسخه‌ای مسن‌تر از خودش روبه‌رو می‌شود. نسخه‌ی آینده فقط یک جمله می‌گوید: «ما تلاش کردیم زمان را متوقف کنیم، اما زمان ما را متوقف کرد.» نورا متوجه می‌شود اتاق سفید در واقع یک نقطه‌ی خارج از جریان زمان است؛ جایی که هرکس واردش شود، تمام نسخه‌های گذشته و آینده‌ی خودش را هم‌زمان می‌بیند. اما یک مشکل وجود دارد: هر بار که نورا از اتاق خارج می‌شود، یکی از خاطرات واقعی زندگی‌اش جایگزین می‌شود. او باید انتخاب کند: حقیقت را پیدا کند و کم‌کم گذشته‌ی خودش را از دست بدهد، یا از اتاق خارج شود و اجازه دهد چرخه ادامه پیدا کند. در پایان، نورا دستگاه را نابود می‌کند. همه‌چیز به حالت عادی برمی‌گردد. او به خانه می‌رود و در آینه به خودش نگاه می‌کند. برای اولین بار لبخند می‌زند. اما ناگهان متوجه می‌شود چیزی را به یاد نمی‌آورد: چرا اصلاً این خانه را می‌شناسد؟ دوربین آرام از آینه فاصله می‌گیرد. پشت سر نورا، همان اتاق سفید ظاهر می‌شود. و روی دیوار نوشته شده: «نسخه‌ی بعدی آماده است.» ⸻ تم فیلم: اگر برای حفظ حقیقت مجبور شوی خاطراتت را از دست بدهی، در پایان چه چیزی از «خودت» باقی می‌ماند؟

کسیو پیدا کنید که ذوق کنه، که سبز باشه، بکر باشه.. کسی که پایه دیوونه بازیاتون باشه.. کسی که کنارش خود واقعیتون باشید.. دنیا به قدر کافی، آدمای بی‌ذوق داره.. دنبال کسی باشید که برای زندگی ذوق و شوق داشته‌باشه...

از منی که زیر پاهای خودت له شدم، توقع خوب بودن نداشته باش. از قلبی که با دستای خودت سوزوندیش، انتظار عشق ورزیدن نداشته باش. از چشمایی که با حرفای تو خون شدن، توقع درخشیدن نداشته باش. از آدمی که کشتیش، انتظار بودن کنارت رو نداشته باش.

� نام فیلم: آرشیوِ صفر (The Zero Archive) ژانر: علمی‌تخیلی، تریلر روان‌شناختی، معمایی، فلسفی کارگردان: کریستوفر نولان ⸻ خلاصه داستان: سال ۲۲۸۹. بشر به فناوری‌ای دست پیدا کرده که می‌تواند تمام خاطرات یک انسان را با دقت کامل ثبت و در یک آرشیو دیجیتال ذخیره کند. این فناوری ابتدا برای درمان آلزایمر ساخته شده بود، اما خیلی زود مردم شروع می‌کنند به ذخیره کردن خاطراتشان؛ از کودکی گرفته تا آخرین لحظه‌های زندگی. «اِلیا کِین»، متخصص معماری حافظه، روزی هنگام بررسی یک پرونده متوجه چیزی غیرممکن می‌شود: در آرشیو مرکزی، خاطرات فردی وجود دارد که هنوز متولد نشده است. نام صاحب خاطرات مشخص نیست، اما عجیب‌تر از همه این است که بخش‌هایی از زندگی آینده او دقیقاً با اتفاقاتی که هنوز برای الیا رخ نداده، مطابقت دارد. الیا تصمیم می‌گیرد پرونده را دنبال کند. او به تدریج متوجه می‌شود هزاران نفر دیگر نیز خاطراتی از آینده در آرشیو دارند؛ اما هیچ‌کدام به یاد نمی‌آورند که چنین اتفاقاتی را تجربه کرده باشند. یک سؤال شکل می‌گیرد: چه کسی این خاطرات را ثبت کرده؟ الیا سرانجام به بخشی ممنوعه از سیستم دسترسی پیدا می‌کند؛ بخشی که نامش فقط یک کلمه است: ZERO در آنجا تمام خاطرات بشر، از اولین انسان تا انسان‌های آینده، در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند. اما حقیقت ترسناک‌تر از چیزی است که تصور می‌کرد. آرشیو خاطرات انسان‌ها را ذخیره نمی‌کند. بلکه با استفاده از خاطرات قبلی، زندگی انسان‌ها را پیش‌بینی و سپس همان پیش‌بینی‌ها را به شکل خاطره وارد ذهنشان می‌کند. یعنی انسان‌ها تصور می‌کنند چیزی را به یاد می‌آورند، در حالی که آن اتفاق هنوز رخ نداده است. الیا وقتی می‌خواهد سیستم را خاموش کند، آخرین فایل را باز می‌کند. فایلی با نام خودش. داخل آن، تمام زندگی الیا ثبت شده؛ از کودکی تا لحظه مرگ. اما تاریخ ایجاد فایل: سه قرن قبل از تولد اوست. در آخرین تصویر فایل، الیا خودش را می‌بیند که دقیقاً در همان اتاق ایستاده و به صفحه نگاه می‌کند. و نسخه آینده‌اش فقط یک جمله می‌گوید: «اگر این را می‌بینی، یعنی هنوز فکر می‌کنی انتخاب با توست.» صفحه خاموش می‌شود. چند لحظه بعد، آرشیو شروع به ثبت یک خاطره جدید می‌کند: «الیا تصمیم گرفت سیستم را خاموش نکند.» ⸻ 🎭 تم فیلم: اگر تمام انتخاب‌های ما از قبل در ذهنمان ثبت شده باشند، آیا واقعاً انتخاب می‌کنیم، یا فقط چیزی را به یاد می‌آوریم که قرار است اتفاق بیفتد؟

دختره؛ میخوای از پیشم بری؟ پسره؛ حتی فکرشم نکن دختره؛ دوسم داری؟ پسره؛ هر روز بیشتر از دیروز دختره؛ تا حالا بهم خیانت کردی؟ پسره؛ نه براچی میپرسی؟ دختره؛ منو میبوسی؟ پسره؛ معلومه هر وقت بتونم. دختره؛ منو ول میکنی؟ پسره؛ دیوونه شدی؟ من همچین آدمی ام؟ دختره؛ میتونم بهت اعتماد کنم؟ پسره؛ بله دختره؛ عشقم؟ چند ماه بعد... حالا از پایین به بالا بخون!

شازده کوچولو پرسید: چرا آدما وقتی میفهمن بودنشون باعث دلگرمیته خودشونو ازت دریغ میکنن؟ روباه گفت : خب بالاخره یه جایی باید معلوم بشه آدم نیستن دیگه !

بشو بزرگ‌ترین حسرت برای اونی که یه روز به بدترین شکل ممکن رهات کرد ... !

نام فیلم: «سیگنال خاکستری» (The Grey Signal) ژانر: علمی‌تخیلی، معمایی، تریلر روان‌شناختی، فضایی کارگردان: دنی ویلنوو ⸻ خلاصه داستان: سال ۲۳۴۹. انسان‌ها در مدار سیاره‌ای دوردست، ایستگاهی ساخته‌اند که وظیفه‌اش جست‌وجوی نشانه‌های حیات هوشمند است. یک روز ایستگاه سیگنالی دریافت می‌کند که از فاصله‌ای غیرممکن آمده؛ سیگنالی که طبق محاسبات، باید میلیون‌ها سال در راه بوده باشد. اما عجیب‌ترین بخش ماجرا این است که سیگنال فقط یک پیام نیست. هر بار که دانشمندان آن را بررسی می‌کنند، سیگنال با صدای یکی از اعضای خدمه پخش می‌شود. «لیا کِین»، متخصص رمزگشایی، متوجه می‌شود صداها جمله‌هایی را می‌گویند که هیچ‌کدام از اعضای خدمه هنوز نگفته‌اند. کم‌کم اعضای ایستگاه متوجه می‌شوند سیگنال در حال تغییر است؛ انگار چیزی در طرف دیگر، با توجه به واکنش آنها یاد می‌گیرد. لیا تصمیم می‌گیرد ارتباط را قطع کند. اما درست در همان لحظه، سیستم ایستگاه پیامی دریافت می‌کند: «ارتباط قطع شد. اکنون نوبت شماست که پیام را بفرستید.» لیا ابتدا تصور می‌کند با یک تمدن بیگانه روبه‌رو هستند. تا اینکه در آرشیو قدیمی ایستگاه، فایلی پیدا می‌کند که تاریخ ثبت آن به ۴۰۰ سال قبل از ساخته‌شدن ایستگاه برمی‌گردد. داخل فایل، نقشه دقیق همان ایستگاه وجود دارد. و در آخرین صفحه، نام تمام اعضای خدمه نوشته شده است. حتی نام کسی که هنوز متولد نشده است. ⸻ پایان فیلم: لیا سرانجام می‌فهمد سیگنال از یک موجود فضایی نیامده. سیگنال در واقع بخشی از یک چرخه ارتباطی است که بشر قرن‌هاست بدون اینکه بداند، خودش آن را ایجاد کرده. آنچه انسان‌ها «پیام بیگانه» تصور می‌کردند، در حقیقت پیامی است که بشر در آینده برای گذشته فرستاده تا خودش را به سمت ساخت همان فناوری هدایت کند. اما یک سؤال باقی می‌ماند: چه کسی اولین پیام را فرستاده بود؟ در آخرین صحنه، لیا پیام را برای نخستین بار باز می‌کند. صفحه فقط یک جمله دارد: «ما اولین نبودیم.» سیاهی. ⸻ تم فیلم: اگر تمدنی را پیدا کنی که هیچ‌وقت نمی‌توانی بفهمی چه کسی آغازش کرده، آیا واقعاً با یک بیگانه روبه‌رو شده‌ای؟ یا شاید بزرگ‌ترین معمای جهان این باشد که آغاز بعضی چیزها اصلاً وجود ندارد

من خستم اونقدری خستم که میتونم همین الان وسیله هامو بریزم تو کوله ام سیمکارتمو بشکونم ، تموم پولمو بدم برای بلیت به دورترین شهر ممکن و برم زندگی جدید شروع کنم و اونقدر درگیر روزمره جدید بشم که حتی خود الانمو یادم نیاد!