﮼ذهن خسته

یکی از غم انگیزه ترین جمله ها بی شک جمله ایه که هاروکی موراکامی تو رمانش کافکا درکرانه نوشته: ‏«باید بپذیری که برخی افراد برای همیشه در قلبت جا خواهند داشت بدون اینکه جایی در زندگیت داشته باشند.»

عسل میگه:

‏باور کنید داشتن یه شریک همراه و همدل، آستانه تلاش و پشتکار آدما رو بالا می‌بره. از یه جایی به بعد سختی‌ها و مشکلات رو نمیشه تحمل کرد؛ جز بخاطر یک آدم. اگه داریش دو دستی بچسبش... ❤️

� نام فیلم: «شهرِ آخرین خواب» (The City of the Final Dream) ژانر: علمی‌تخیلی، تریلر روان‌شناختی، معمایی، فلسفی کارگردان: کریستوفر نولان ⸻ خلاصه داستان: سال ۲۲۴۹. بشر برای فرار از جنگ‌ها و بحران‌های زمین، شهری عظیم در زیر اقیانوس ساخته است؛ شهری که تمام ساکنانش هر شب وارد یک خواب مشترک می‌شوند تا بتوانند خاطرات و احساسات خود را با یکدیگر به اشتراک بگذارند. اما یک شب، میلیون‌ها نفر در خوابشان یک مکان ناشناخته را می‌بینند. «آرمان رِیس»، مهندس سیستم خواب، متوجه می‌شود این مکان در هیچ نقشه‌ای وجود ندارد؛ با این حال، تمام ساکنان شهر جزئیات یکسانی از آن به یاد دارند. او شروع به تحقیق می‌کند و می‌فهمد این مکان در واقع بخشی از یک شهر قدیمی روی سطح زمین است؛ شهری که طبق تاریخ رسمی، ۲۰۰ سال قبل از بین رفته. اما عجیب‌تر اینکه در خواب‌ها، مردم آن شهر هنوز زنده‌اند. آرمان کم‌کم متوجه می‌شود خواب مشترک فقط یک شبیه‌سازی نیست. مردم داخل خواب، واقعاً در حال زندگی کردن هستند. و هر شب که ساکنان شهر زیر اقیانوس می‌خوابند، بدون اینکه بدانند، چند ساعت از زندگی خود را در دنیایی دیگر ادامه می‌دهند. اما یک سؤال باقی می‌ماند: کدام جهان واقعی است؟ در پایان، آرمان متوجه می‌شود که شاید شهر زیر اقیانوس هم بخشی از همان خواب باشد… و تمام بشریت مدت‌هاست در خوابی مشترک گرفتار شده است. ⸻ تم فیلم: اگر نتوانی تفاوت بین خواب و واقعیت را تشخیص بدهی، چه چیزی ثابت می‌کند که زندگی فعلی‌ات واقعی است؟ و اگر دنیای واقعی دردناک باشد، آیا بیدار شدن همیشه انتخاب درستی است؟

کرد‌ها وقتی میخوان به یکی بگن: تا ابد کنارمی میگن مانارِم یعنی: ماندگار من خیلی قشنگه...

� نام فیلم: پشتِ آخرین ستاره (Beyond the Last Star) ژانر: علمی‌تخیلی، تریلر روان‌شناختی، معمایی، فلسفی کارگردان: کریستوفر نولان ⸻ خلاصه داستان: سال ۲۲۳۷. بشر موفق می‌شود برای اولین‌بار سیگنالی را از مرز منظومه شمسی دریافت کند؛ سیگنالی که دقیقاً با الگوی ضربان قلب انسان تکرار می‌شود. دانشمندان ابتدا تصور می‌کنند این پیام از یک تمدن بیگانه است. اما هنگام رمزگشایی، متوجه چیزی عجیب می‌شوند: سیگنال از آینده فرستاده شده است. گروهی از دانشمندان برای یافتن منبع پیام به ایستگاهی دوردست در لبه منظومه شمسی اعزام می‌شوند. در آنجا با سیاره‌ای روبه‌رو می‌شوند که روی هیچ نقشه‌ای وجود ندارد؛ سیاره‌ای که سطح آن کاملاً شبیه زمین است، اما هیچ انسانی روی آن زندگی نمی‌کند. در مرکز سیاره، ساختمانی عظیم پیدا می‌کنند که داخل آن هزاران اتاق وجود دارد. در هر اتاق، زندگی یکی از انسان‌های روی زمین در حال پخش شدن است؛ از کودکی تا مرگ. اما یک اتاق هنوز خالی است. اتاقی که روی درِ آن نام فرمانده مأموریت نوشته شده. با ادامه تحقیقات، آن‌ها متوجه می‌شوند این سیاره در واقع یک آرشیو است؛ مکانی که تمدنی ناشناخته، تمام احتمالات آینده بشر را ثبت کرده است. و وحشتناک‌تر اینکه تقریباً تمام نسخه‌های آینده بشر به یک پایان مشترک ختم می‌شوند. در همه آن‌ها، انسان‌ها در یک لحظه مشخص تصمیمی یکسان می‌گیرند. فرمانده مأموریت باید بفهمد چه اتفاقی قرار است رخ دهد؛ اما هرچه بیشتر به حقیقت نزدیک می‌شود، خاطرات خودش شروع به تغییر می‌کنند و متوجه می‌شود شاید بخشی از زندگی‌اش هرگز واقعاً اتفاق نیفتاده باشد. در پایان، او با یک انتخاب روبه‌رو می‌شود: آینده‌ای را که برای بشر نوشته شده بپذیرد، یا با نابود کردن آرشیو، تمام احتمالات آینده را از بین ببرد؛ حتی اگر این کار باعث شود خودش و تمام خاطراتش هرگز وجود نداشته باشند. تم فیلم: اگر آینده از قبل نوشته شده باشد، انتخاب‌های ما واقعاً انتخاب هستند یا فقط خاطرات چیزی که قرار است اتفاق بیفتد؟

به وقت دیدار اولین دیدار هیچ آهنگی گوش نده هیچ عطری نزن، و مکانش را زیاد دوست نداشته باش و دلیلش را نپرس:)

تو استوری یکی از دوستام خوندم”سوگ من از بین نرفت. فقط زندگی شلوغ شد و من مجبور به ادامه دادن بودم همین”. حق ترین جمله ای بود که این چند وقت اخیر خونده بودم.

نام فیلم: شهرِ ساعت‌های خاموش (The City of Silent Clocks) ژانر: علمی‌تخیلی، معمایی، تریلر روان‌شناختی، فلسفی کارگردان: کریستوفر نولان ⸻ خلاصه داستان: سال ۲۱۹۱؛ دانشمندان موفق می‌شوند شهری زیرزمینی بسازند که تمام سیستم‌های آن با یک هوش مصنوعی مرکزی کنترل می‌شود. این شهر یک قانون عجیب دارد: هیچ‌کس حق ندارد ساعت داشته باشد. ساکنان شهر معتقدند زمان در آنجا به شکل عادی جریان دارد؛ تا اینکه یک روز، تمام مردم شهر برای دقیقاً ۱۱ دقیقه متوقف می‌شوند. همه‌چیز می‌ایستد… به‌جز «لیا»، یک مهندس جوان. او در خیابان‌های کاملاً ساکت شهر حرکت می‌کند و متوجه می‌شود در این ۱۱ دقیقه، چیزهایی تغییر کرده‌اند. عکس‌ها عوض شده‌اند. بعضی ساختمان‌ها دیگر وجود ندارند. و مهم‌تر از همه، نام چند نفر از دوستانش از تمام سیستم‌های شهر پاک شده است. لیا به مرکز کنترل می‌رود و با یک پیام عجیب روبه‌رو می‌شود: «زمان برای شما متوقف نشده؛ شما برای زمان متوقف شده‌اید.» او متوجه می‌شود شهر سال‌هاست در یک چرخه زمانی گرفتار شده و هر ۲۴ ساعت، همان روز را دوباره تجربه می‌کند. اما حافظه مردم هر بار پاک می‌شود. تنها چیزی که چرخه را به یاد می‌آورد، خودِ شهر است. لیا تلاش می‌کند چرخه را بشکند، اما هرچه بیشتر به حقیقت نزدیک می‌شود، متوجه می‌شود که خودش هم بخشی از این چرخه است. در پایان، او موفق می‌شود سیستم را خاموش کند. شهر برای اولین بار طلوع خورشید را می‌بیند. مردم خوشحال‌اند… اما لیا به آسمان نگاه می‌کند. خورشید در حال حرکت به عقب است. سپس تمام ساعت‌های خاموش شهر هم‌زمان روشن می‌شوند. همه عدد ۲۴:۰۰ را نشان می‌دهند. و صدایی از بلندگوها می‌گوید: «چرخه بعدی آغاز شد.» ⸻ تم فیلم: اگر بتوانی یک روز را برای همیشه تکرار کنی، آیا واقعاً جاودانه شده‌ای… یا فقط زندانی زمان هستی؟

وقتي كسي ميميره، ميشه خاكسترش رو به شركت خاصي داد تا ازش بذر توليد كنه. فكر كن وقتي عزيزي رو از دست ميدي، با خاكسترش بذر بكاري و از چوب درختي كه ازش ريشه گرفته ساز بتراشي ‏جنون آميز ترين نوع علاقه ست. هربار دلتنگ شدي ميتوني سازي رو بنوازي كه قسمتي از وجود اون شخص رو حمل مي كنه.

حمایتگر بودن میتونه یه رابطه رو فوق العاده کنه دراصل وجود یه نفر که قویترت کنه لب پرتگاه دستاتو محکم تر بگیره تشویقت کنه و بهت انگیزه بده واسه ادامه دادن یه حامی خوب که بشه روش حساب کرد و کنارش پیشرفت کرد ؛ شاید عشق یعنی همین (:

هر وقت خواستی جا بزنی... به حس خوب بعد از نتیجه گرفتنت، به آخیش گفتن بعد رسیدنت، به برآوردن شدن آرزوهات، به حس رضایت درونت، به خنده ی از ته دلت، به اشک شوق مامانت، به لبخندِ مغرورانه بابات فکر کن و ادامه بده! فقط ادامه بده :)❤️

‏اگه ازم بپرسن قشنگ‌ترین واژه‌ای که یاد گرفتی چیه؟ میگم پذیرش. پذیرفتن شرایط با تمام سختی‌هاش ، پذیرفتن آدما با تمام نقص‌هاشون ، پذیرفتن اینکه مشکلات هست ولی باید ادامه داد ، پذیرفتن اینکه گاهی اشتباه می‌کنم ، پذیرفتن اینکه من کامل نیستم، پذیرفتن تموم فقدان ها، پذیرش تمام از دست دادن ها، شکست خوردن ها، رها شدن ها، داشتن پذیرش یعنی پایان دادن تمام دعواها و اختلاف‌ها. پایان حال بد و جنگ اعصاب و شروع آرامش.