﮼ذهن خسته

به نظرم اگر هنوز متوجه نشدید که هرکی به پارتنرتون بی احترامی میکنه، در اصل به شما بی احترامی کرده و نظرتون اینه چون اون فرد با شخص شما مشکلی نداره، پس شما باهاش اوکی هستید، یا پارتنرتون آدم اشتباهیه یا شما اون فرد اشتباهی هستید!

� نام فیلم: «آخرین انسانی که خواب دید» | The Last Human Who Dreamed ژانر: علمی‌تخیلی، معمایی، تریلر روان‌شناختی، فلسفی کارگردان: دنی ویلنوو خلاصه داستان: سال ۲۳۷۸. انسان‌ها دیگر خواب نمی‌بینند. دانشمندان با حذف مرحله‌ی خواب عمیق، توانسته‌اند مغز انسان را به شکلی کنترل کنند که هیچ‌کس کابوس، رؤیا یا خاطره‌ی مبهمی نداشته باشد. جامعه‌ای آرام و کاملاً قابل پیش‌بینی شکل گرفته است. «سامان»، متخصص مغز، تنها کسی است که هنوز خواب می‌بیند. اما یک شب، خواب عجیبی می‌بیند: شهری خالی، آسمانی کاملاً سیاه و میلیون‌ها انسان که بی‌حرکت ایستاده‌اند و به یک ساختمان سفید خیره شده‌اند. صبح روز بعد، سامان متوجه می‌شود ساختمانی که در خواب دیده، واقعاً در شهر وجود دارد؛ ساختمانی که هیچ‌کس جز خودش نمی‌تواند آن را ببیند. او وارد ساختمان می‌شود و در اتاقی زیرزمینی، هزاران صفحه‌ی نمایش پیدا می‌کند. روی هر صفحه، زندگی یکی از انسان‌های شهر در حال پخش است. اما تصاویر مربوط به آینده هستند. در میان آن‌ها، تصویر خودش را می‌بیند؛ نشسته در همان اتاق، در حالی که به دوربین نگاه می‌کند و می‌گوید: «اگر این را می‌بینی، یعنی هنوز نفهمیده‌ای که بیدار نیستی.» سامان شروع می‌کند به شک کردن به تمام واقعیت اطرافش. خیابان‌ها، آدم‌ها، خاطرات کودکی‌اش و حتی خانواده‌اش. تا اینکه حقیقتی عجیب‌تر آشکار می‌شود: این دنیا واقعیت نیست؛ آخرین رؤیای جمعی انسان‌هاست، رؤیایی که قرن‌هاست ادامه دارد. و سامان تنها کسی نیست که هنوز خواب می‌بیند. او تنها کسی است که دارد از خواب بیدار می‌شود. حالا باید تصمیم بگیرد: اگر بیدار شدن به معنای نابودی دنیایی باشد که میلیون‌ها انسان در آن زندگی می‌کنند، آیا حقیقت واقعاً ارزش بیدار شدن دارد؟ اگر یک رؤیا برای میلیاردها انسان واقعی‌تر از حقیقت باشد، کدام‌یک را باید واقعیت نامید؟

+: اون برگشته؛ به نظرت میتونه مرهم زخم هام بشه؟ -: آه ویلیام. قاتل همیشه به محل جرم بر میگرده. تا اگه مقتول زنده مونده بود اینبار کارو تموم کنه.

اگه الان کف دریا ته درم، چشم و می‌بندم و می‌رم به گذشتم. برا اون خاطره ها می‌زنه قلبم. نمیاد هیچ کی ولی منتظرم من

� نام فیلم: «نسخه‌ی خاموش» | The Silent Version ژانر: علمی‌تخیلی، معمایی، تریلر روان‌شناختی، فلسفی کارگردان: کریستوفر نولان خلاصه داستان: سال ۲۳۱۲، بشر به فناوری‌ای دست پیدا کرده که می‌تواند یک دقیقه از آینده را قبل از وقوع آن ثبت کند. اما یک روز، دستگاهی در یک آزمایشگاه متروکه فعال می‌شود و تنها یک تصویر را ثبت می‌کند: اتاقی سفید، یک صندلی خالی و ساعتی که روی ۰۳:۱۷ متوقف شده است. محقق جوانی به نام «الیاس وِین» مأمور می‌شود بفهمد این تصویر مربوط به چه زمانی است. مشکل از جایی شروع می‌شود که هر بار تصویر بازسازی می‌شود، جزئیات آن تغییر می‌کند؛ ابتدا صندلی جابه‌جا می‌شود، سپس یک در ظاهر می‌شود و در نهایت، شخصی روی صندلی دیده می‌شود. الیاس چهره‌ی آن شخص را نمی‌شناسد. تا اینکه متوجه می‌شود چهره متعلق به خود اوست. اما عجیب‌تر اینکه تمام سوابق تاریخی نشان می‌دهند الیاس در آن تاریخ، هفده سال قبل از تولدش مرده است. او برای کشف حقیقت وارد آزمایشی می‌شود که مرز میان گذشته، آینده و خاطرات انسان را از بین می‌برد. و کم‌کم به یک احتمال وحشتناک می‌رسد: شاید آینده قرار نیست اتفاق بیفتد؛ شاید آینده از قبل اتفاق افتاده و حال، فقط خاطره‌ی آن است

آدم‌ها گِله می‌کنن، چون مایل‌ان چیزی رو بفهمن و ترمیم کنن. «در گِله‌کردن، میل به آشتی» هست. اما وقتی دیگه نمی‌رنجم، معنیش این نیست که قوی شدم بلکه معنیش اینه که چیزی به پایان رسیده و «من دیگه اینجا نیستم»!

گرون‌ترین درسای زندگیتو از ارزون‌ترین آدما یاد می‌گیری.

یاد بگیرید ساکت بمانید چرا که... همه در تیم شما نیستند!!

نمیدونم آدم درستی هستم یا نه؛ ولی اینو خوب میدونم جوری زندگی کردم که احتیاجی به نقاب نداشته باشم و همیشه خودم بودم! گاهی غمگینِ غمگین، گاهی شادِ شاد. گاهی در مسیر تکامل، گاهی در مسیر سقوط، گاهی موفق و بی نقص، گاهی پر از اشتباه و ناپخته! در نهایت همیشه با پذیرفتن درونی و ذهنیه این نکته که من کامل نیستم خودم بودم و هیچوقت تظاهر به چیزی که نیستم نکردم.

� نام فیلم: «کسی که فردا نبود» | The Man Who Had No Tomorrow ژانر: علمی‌تخیلی، معمایی، تریلر روان‌شناختی، فلسفی کارگردان: دنی ویلنوو خلاصه داستان: سال ۲۲۹۴. فناوری جدیدی ساخته شده که می‌تواند یک روز از آینده‌ی هر انسان را پیش از وقوع مشاهده کند. «آرین»، یکی از اولین افرادی است که برای آزمایش این فناوری انتخاب می‌شود. او وارد دستگاه می‌شود و تصویر فردای خودش را می‌بیند؛ در خانه‌اش بیدار می‌شود، صبحانه می‌خورد و به محل کارش می‌رود. همه‌چیز عادی است. به جز یک چیز: در تمام تصاویر، هیچ‌کس آرین را نمی‌بیند. دوربین‌ها او را ثبت می‌کنند، صداها از کنار او عبور می‌کنند و مردم بدون اینکه متوجه حضورش باشند از کنارش می‌گذرند. آرین تصور می‌کند دستگاه خراب شده، اما روز بعد اتفاقاً همان تصاویر شروع به تحقق می‌کنند. او تلاش می‌کند روند اتفاقات را تغییر دهد، اما هر تصمیمی که می‌گیرد، بخشی از تصاویر آینده را دقیق‌تر می‌کند. در نهایت متوجه می‌شود دستگاه آینده‌ی او را نشان نداده است. بلکه آخرین روزی را نشان داده که ذهن خودش هنوز وجود داشته است. آرین می‌فهمد سال‌ها قبل، بدون اینکه بداند، در یک پروژه‌ی مخفی از ذهن انسان نسخه‌برداری شده و آنچه اکنون «خودش» می‌نامد، در واقع نسخه‌ای است که هیچ‌کس از وجودش خبر ندارد. حالا تنها سؤال باقی‌مانده این است: اگر هیچ‌کس نتواند وجود تو را به یاد بیاورد، آیا هنوز می‌توانی بگویی که وجود داشته‌ای؟

قبل از اخلاق خوب و شخصیت جذاب و غنی بودن بهترین و واجب ترین صفتی که یه انسان میتونه داشته باشه؛ «امن» بودنه! امن باشیم برای هم❤️

گاهی نمیشه براش همیشگی باشی ولی حداقل جوری باش که براش خاطره ی شیرین و قشنگی باشی ...

- خودت میدونی دیگه چقد دوسِت دارم . + نه اتفاقا نمیدونم ! واسم بنویس ؛ زنگ بزن ؛ داد بزن یا خلاصه نمیدونم یه کاری کن بفهمم چقدر دوسم داری . فرض کن من هیچی نمیدونم یا اصلا آلزایمر گرفتم . هر روز از نو عاشقم شو و بهم یادآوریش کن اینجوری قول میدم رابطمون نفس میکشه 🤍 - هستی جلیلی