متلهف

مشکل این نیست که ما قادر هستیم یا نه…. بلکه آن است که در سکوت باید کار را انجام داد.

هیچ موجود دیگری در روی زمین به اندازه انسان راه‌ها را گم نمی‌کند… بلی دوستان من! ای کسانی که مدام به من گوش می‌کنید، انسان موجودیست بی‌راه، چون سرانجام نمی‌داند به کجا رو کند، به همین خاطر دروازه‌ها را بر روی خودش می‌بندد تا خودش را برای یافتن راهی به دردسر نیندازد.

انسان دربند کسی است که از منافذ کوچک، امیال و آرزویش را برای زندگی برانگیزد. اما وقتی تمام منافذ دیوار را بستی، زمانی که تاریک شد، دیگر از آن فراتر می رود که در زندان باشی بلکه درون دوزخی افتاده ای. بدترین زندان، زندانی نیست که زندانبان هایش وحشی باشند. زندانی است که از آن جا نتوانی زمین و آسمان را ببینی.

‌‌‏تاریک بود تاریک ... انگار جرعه‌ای از شب را سر کشیده بود.

‌سکوتِ ناشی از خودخوریِ کلمات!

باور کنی یا نه دنیا انقدر برای عده‌ای ساده و فهمیدنیه که ازت می‌پرسن چرا برای خودت کاری نمی‌کنی، یعنی اونقدر زندگی براشون شفاف و اونقدر خواستن توانستنه که احتمال می‌دن تو می‌تونی کلی خودت‌رو خوشبخت کنی و فعلا دست نگه داشتی، خوش‌به‌حال هر کی که بلد بود تقدیرش‌رو سفارش بده، ما بلد نبودیم. - سبیدو

باور کنی یا نه دنیا انقدر برای عده‌ای ساده و فهمیدنیه که ازت می‌پرسن چرا برای خودت کاری نمی‌کنی، یعنی اونقدر زندگی براشون شفاف و اونقدر خواستن توانستنه که احتمال می‌دن تو می‌تونی کلی خودت‌رو خوشبخت کنی و فعلا دست نگه داشتی، خوش‌به‌حال هر کی که بلد بود تقدیرش‌رو سفارش بده، ما بلد نبودیم. - سبیدو

به قول سبیدو : زیاد با حرفایی که بهم می‌زنن تنها می‌مونم، زیاد با حرفایی که بهت می‌زنن تنها نمون.

تو بعضی ساعت ها زمان خیلی تلخ می‌گذره.

آخرین پناه خوابیدن بود، که خواب دیدن خرابش کرد...

افسوس که تمام روابط انسانی نیاز به نوعی نقاب دارد و تنهایی آخرین گریزگاه انسان های صادق است ... - صادق هدایت

باید خودم را ببرم خانه باید ببرم صورتش را بشویم ببرم دراز بکشد دل داری اش بدهم که فکر نکند بگویم که می‌گذرد که غصه نخورد باید خودم را ببرم بخوابد «من» خسته است...

وحشتناک‌ترین چیز در مورد انسان این است ، «او دوام می‌آورد»

انسان‌ها شبیه هم عمر نمی‌کنند یکی زندگی می‌کند یکی تحمل انسان‌ها شبیه هم تحمل نمی‌کنند یکی تاب می‌آورد ، یکی می‌شکند انسان‌ها شبیه هم نمی‌شکنند یکی از وسط دو نیم می‌شود ، دیگری تکه تکه‌ تکه ها شبیه هم نیستند تکه ای یک قرن عمر میکند تکه ای یک روز ...

نه ثروت تا کنون ، زاییده مَردی نه قصر و کاخ ، درمان کرده دردی برو انسانیت را ، مشتری باش قضاوت میشوی ، با آنچه کردی...

پونه مقیمی میگه: بعد‌ها متوجه میشویم چقدر درست بوده که با اصرار کسی را نگه نداشتیم. همه ی ما لایق رابطه ای هستیم که در آن، برایمان تلاش کنند، دوستمان بدارند و به ما احترام بگذارند. آدمهایی که شک دارند و هنوز درگیر رابطه ی قبلی هستند، نمیتوانند امنیت یک رابطه را تامین کنند.

ای دل از بهر چه خونابه شدی در بر من؟ زود باشد که تو نيز از نظرم برخيزی

ای دل از بهر چه خونابه شدی در بر من؟زود باشد که تو نيز از نظرم برخيزی