ﾑ尺乇乙u

حالا دیگر او هیچ کجا نیست رفت،مانند ابری پس از باریدن...

آدم یه روزی از توضیح دادن خسته می‌شه و می‌ذاره بقیه هر داستانی دوست دارن ازش بسازن

از تبار خروش و طغیان بود رشته آتشفشان بر موهاش چشم هایش عصاره ی خورشید... زیر رنگین کمان ابروهاش...

ترسید

و انسان که نامش، وصله ی ناجور زمین است بر گوری که از مخلوقات انباشته است در پی رستگاری اش دست به دعا برداشته است... ای پرنده ی زیبا که پرهایت بوی باروت می دهد ببخش اگر که هیچ لانه ای آواز های تو را به یاد نخواهد سپرد، ای ماهی افتاده در دام که اشک های تو دریا را شورانده است ببخش اگر که اندوهٍ استخوان هایت را هیچ فسیلی روایت نمی کند، ما انسانیم و هرکجا که زیسته ایم زندگی را بر گور دیگران بنا کرده ایم... . . . . . . . . ‌ (از مجموعه‌ی انسان، عشق و چند خرافه‌ی دیگر)

امروز روز مورد علاقم نیست 🐈🐈

امروز اگه گربه بود

در آخر کسی رهایت می کند که به او هزاران بار گفته بودی از رها شدن خسته ای.