[ماضیِ بعید]

من هیچی. خودت چه‌طوری روت شد؟

یه‌طوری‌ام که انگار پنج سالمه، ته بستنی قیفی‌م رو اول خوردم و حالا آب شده ریخته رو دست و لباسام.

سلام بچه‌ها. ثبتنام ترم جدید برای دو کلاس فایل ۱ و فایل ۲ از امروز قابل انجامه و شروع کلاس‌ها از تاریخ ۴ مهر هست. برای اطلاعات بیشتر و تعیین سطح می‌تونید بهم پیام بدید. @neginkaaaa

بعد از تو این لپ لپ یه میلیون‌تومنیا یه عروسک هلوکیتی زشت با یه دسته دلار فیک بدون شکلات و کوفت در میاد. همه‌چیز رو به افوله.

امروز هم با موفقیت به بطالت گذشت. از خودم راضی‌ام.

نوشتن جمله‌ی «جنوب لبنان یا هر جایی فدای جنوب ایران» یعنی آیکیوی من زیر ۶۰ـه.

با تک تک سلول‌های بدنم نیاز دارم به تکرار پاپ‌های دهه نود.

مردهای خجالتی بامزه تو عروسی موقع رقص تانگو تو دست ما خانوما اسیرن. یاه یاه یاه.

‏تد لسو هم از اون سریالاییه که انسان موقع دیدنش احساس حقارت می‌کنه.

راجع به همین مسئله دکتر سلطانی می‌گفت فرهنگ غربی به تو اجازه می‌ده بدون مشکل هرچیزی رو نقد کنی. حتی کوچک‌تر مجازه که بزرگترش رو نقد کنه. تو می‌تونی راحت بگی مثلا این چیز خوب نیست ولی در ازاش ده تا چیز خوب وجود داشته باشه و تو با یک نسبت ۱ به ۱۰ همچنان خوب باشی. اما تو فرهنگ شرقی نقد کردن یک تابو بزرگه و نقد یک چیز مساویه با زیر سوال بردن تمام ماهیت اون چیز و حتی سوگیری شخصی هم ممکنه برات لحاظ بشه. برای همین ما همیشه با موضوعاتی مثل تعارف، تایید مصلحتی و ری‌اکشن‌های فیک رو به روییم.

شایدم اتیستیکم.

من اکثر وقت‌ها اون آدمی‌ام که تو تمام جهات با جمع هم‌نظر نیست و گاهی نکات اشتباه رو گوشزد می‌کنه و حتی اگر تنها کسی باشه که این نظر رو داره بازم از رفتارهای نادرست حمایت نمی‌کنه. من هیچ‌وقت نتونستم پا روی اصولم بذارم. اگر چیزی تو چهارچوب اخلاقی من نگنجه پس تایید نمی‌کنم. برای همین خیلی وقت‌ها من احتمالا اون آدم بدفاز جمعم که باریک‌بینه و هرچیزی رو به خاطر خوش‌آمد بقیه سرسری تایید نمی‌کنه. سخته؟ بله. خیلی وقتا بابتش سرزنش می‌شم و بدفاز خطاب می‌شم؟ بله. ازش دست می‌کشم؟ نه.

بیایید کانال خودم😒

. عزیزِ زیبای من کلمات همگی تله‌اند؛ غم و رنجِ دور از تو پوسیدن را یادآوری می‌کنند! نامه‌هایم را نخوانده بسوزان و گرم شو. #معصومه_رحیمی #نامه‌های_نمور [از وبلاگی که سال۱۳۹۲ حذف شد.]

شکلی از تولد که فقط از دور قشنگه [یه شات کدر از روزی که گذشت.]

کامنتِ توی عکس با ترانه‌ای که مهستی می‌خونه «یه وقتی برمی‌گردی/ که فایده‌ای نداره» هماهنگه. من تا برسم رشت نمی‌تونم دانلودش کنم. خودتون دانلود کنید و بشنوید.

دردناکی کلمات...

اگر همه (مهصوصا ماماناتون) فکر می‌کنن شما یه عذاب آسمانی برای شوهر معصوم و مهربون و ۱۰/۱۰ تون هستید کومنت بذارید. مامان من که فکر می‌کنه من این مرد رو کتک می‌زنم. بیشتر برام مادر شوهره تا مادر.

وسط یه عروسی با یه عالمه مهمون جالب و خوشگل، یه پیرمرد رندوم که نمی‌شناختمش اومده منو کشیده کنار می‌گه نمره شوهرت بیسته نمره خودت نوزده. خب چرا عمو؟ چرا من بیست نه؟😭😭

دیوانه‌تر از خویش کسی می‌جستم دستـ[ـت] بگرفتند و به دستم دادند.