حرفایی که نگفتم •

جمعه ها یه جوریم انگار زن و بچم پولام خوردن و ولم کردن زیر پل زندگی کنم.

جمعه ها اینجوریه که آدم احساس میکنه داره عمرش رو هدر میده، مثل شنبه و یکشنبه و دوشنبه و سه شنبه و چهارشنبه و پنجشنبه.

سازگاری بیش از حد چیزی رو درست نمی‌کنه.

ولی دیدن تو تنها چیزیه که باعث میشه یکم حس بهتری داشته باشم. 🎞 Legacies - T.me/Harfaei

بله من انسان قوی‌ای هستم ولی زود گریه میکنم، این دوتا باهم فرق دارن.

بزرگترین ترسم اینه که نه اینا برن نه من.

•حرفایی‌که‌نگفتم

ما چیز زیادی هم نمی‌خواستیم ؛ تنها یک سرزمین می‌خواستیم که اندوهش، زیبایی‌اش را نکُشد.

‏از همه چیزایی‌که به‌موقع اتفاق نمیفتن خستم.

هنر آماده نبودن ولی همچنان انجام دادنش تو رو به جاهایی می‌بره که فکرشم نمی‌کنی.

آدم یهو به خودش میاد می‌بینه دیگه ترم جدیدی وجود نداره که براش انتخاب واحد کنه.

آدمی که تو رو‌ بفهمه، حتی از روی سکوتت هم تو رو میشنوه.

حقیقت اینه ‏یه سری حرف ها هست که تو ظاهر حرفه، اما در حقیقت یه لکه ی سیاهه که تا اخر عمرت میچسبه کف ذهن و دلت و هیچوقت از یادت پاک نمیشه.

من حضور آدما تو روزای سخت رو با جزئیات یادم میمونه.

گاهی بزرگ‌ترین کاری که از دستمون برمیاد اینه که دنیا رو برای هم سخت‌تر نکنیم؛ همین که یه گوشه از این همه شلوغی، آدم امنِ یکی باشی، کم نیست.

ولی به‌ هرحال قرار نیست چون سخته، بیخیال بشی. قرار نیست چون زمان‌بره، رها کنی. قرار نیست چون دوره، ناامید بشی. قرار نیست چون مبهمه، جا بزنی.

یه لول بالاتر از مدیتیشن می‌شه گوش دادن به ویس‌های آدم مورد علاقه‌ت با چشم‌های بسته.

«برای زندگی کردن در این گوشه‌ی دنیا، آدم باید از جنس فولاد باشد تا دوام بیاورد.»