حرفایی که نگفتم •

این جور که می‌بریم، تا کِی؟ وین صبر که می‌کنیم، تا چند؟

کاش یک بار جنگ کنید تا آخرش. واقعا بزنید تا آخرش. هرکاری می‌خواید بکنید رو یک‌باره بکنید. این چه سیچوئیشن‌شیپ بین‌المللی‌ایه که گیرش افتادیم.

نمیدونم ولی دلم پُره، دلم کِدِره، دلم تَنگه، دلم آشوبه، دلم خیلی چیزای سنگین توشه.

‏من عادت ندارم بازیکنا ازم کوچیک‌تر باشن، منو برگردونید به جام‌جهانی 2014 برزیل.

‏یه جوری استرس جنگ گرفتم انگار جنگ اولی هستم.

ولی تو این وضعیت زندگی، برد با اونیه که یه پناه امن داره🦦

این‌که همواره اوضاع بدتری هم وجود داره عمیقا ترسناکه.

The Middle East is not for beginners.

خوب نمیشیم، فقط یاد میگیریم بهتر دووم بیاریم.

بلند شین سریع پاوربانکارو شارژ کنین، تو پمپ بنزینا صف بکشین، دبه‌های آب‌و پُر کنین، کنسرو احتکار کنین، تنفس‌های ۳۰ ثانیه‌ای رو تمرین کنین؛ که بو میاد.

غم‌ انگیزه؛ این که عمرمون داره الکی الکی میگذره و ما هیچ‌کاری از دستمون بر نمیاد.

من رو برگردونید به زمانی که فکر میکردم بعد هجده سالگی دیگه فقط عشق و حاله.

این زندگی در شان کسی که کتابای مدرسش‌و فنری میکرد نیست.

چه می‌دونم. از بینِ این همه کهکشان و منظومه و سیاره و قاره و کشور این سهم ما بود.

دغدغه‌ی چیزهایی رو دارم که وقتش نیست. آدمم اما وقتش نیست که آدم باشم. نمی‌دونم این زمان و این تاریخ می‌طلبه که چی باشم؟ دلم می‌خواد زنده بودن رو احساس کنم و وقتش نیست. شاید هرگز هم وقتش نباشه.

هیچ‌چیز غمگین‌تر از این نیست که؛ برای آینده‌ای تلاش کنی که بهش امید نداری.

وضعیت جوریه که ارزش مگابایت از ریال بیشتره.

داریم نمی‌میریم اما لذتی هم نمی‌بریم.

چطور می‌شه که از یاد نبرد اما زندگی هم کرد؟ چطور باید دو متناقضی که مرگ و زندگی باشن رو با هم جمع کرد؟ واقعا نمی‌دونم که امروز چه وظیفه‌ای دارم و چه رفتاری عقلانیه.