حرفایی که نگفتم •

چیزی نیست فقط اینجوری شدیم که نشستیم داریم یه کار دیگه میکنیم ؛ یهو میبینیم عه بغض داره خفه مون میکنه و چشامون پر اشک شده از درون داریم از خشم و عصبانیت ذوب میشیم... نه میتونیم حرفی بزنیم ، نه میتونیم داد بزنیم هیچی... همش داره جمع میشه... هی داره جمع میشه...

روزایی رو میگذرونم که ذره‌ای از خودم راضی نیستم و کور سوی امیدی هم برای آینده‌م نمی‌بینم. تنها کاری که از دستم برمیاد غرق نشدن تو غمه.

چه روزهای کثیفی! خورشید هر روز در چرک و خون طلوع می‌کند و در لجن مرداب غروب می‌کند💔.

نمی‌دونم عمق این حرف قابل لمسه یا نه، اما انگار تا وقتی از یک وضعیت واقعاً به ستوه نیای، تغییر دادنش رو جدی نمی‌گیری.

۵/۵/۵ شد، بیا یه‌کاری کن دیگه.

یکی از تفریحاتِ موردعلاقه‌م اینه که خودمو با چندتا کارِ همزمان به چالش بکشم و ببینم سقفِ تواناییم واقعاً کجاست.

یه جوری واسه خودم دردسر می‌تراشم انگار بابتش بهم پول می‌دن.

من دیگه با زخم‌هام کلنجار نمی‌رم اما از بودنشون زجر هم نمی‌کشم. به چشم من این زخم‌ها نبردهایی بودن که منو به اینجا رسونده بودن؛ مثل نوری که از تکه‌های شکسته قلبم وارد می‌شه. -سفر کوانتومی وال تنها

همه‌ی آدم‌ها برای همه‌ی کارهاشون دلیل دارن، حتی برای کارهایی که انجامشون نمی‌دن. ولی هیچ دلیلی سکوت در برابر ظلم و بی‌عدالتی‌رو توجیه نمیکنه.

به قدری همه چیز همزمان داره اتفاق میفته که آدم نمیدونه دقیقا به چی و چطوری واکنش نشون بده.

پوست واقعاً حیرت‌انگیز نیست؟ آسیب می‌بینه، جوش می‌زنه، لک می‌شه، زخم می‌شه، می‌سوزه و در نهایت، تا یه حدی سعی می‌کنه خودش رو ترمیم کنه. اگه بهش کمک کنی و ازش مراقبت کنی، حتی بیشتر از قبل ترمیم می‌شه. پوست واقعاً من رو به وجد می‌آره.

آدما میتونن حرفای خوبی بهت بزنن ولی در عین حال آدم خوبی هم برات نباشن.

شل بگیر بزرگوار. اعصابتو که خورد کنی فقط خودت باید تحمل کنی.

"طوری در رنج‌ کشیدن ماهر شده‌ای، ‏که گاهی خودت هم زخم‌هایت را از یاد می‌بری. اما عزیزم دیدی؟ ‏دیشب هم صبح شد."

من دیگه نمیدونم برای جنوب گریه کنم یا برای جوونی ازدست رفتم گریه کنم یا برای کار و زندگی فاجعه‌ ای که رو هواست یا برای لاو لایفم یا برای خانوادم یا برای اون هزارهزار آدمی که پرپر شدن یا برای همین باقی‌مونده میلم به زندگی. نمیدونم. دیگه نمیدونم.

چه زمانی از این برهه‌ی حساس کنونی عبور می‌کنیم؟

یادت باشه که مشکل از تو نیست، این بزرگسالیه که کم حرفت میکنه.

زنده‌ام به خاطر اون بخشی از من که منتظر نشسته تا بتونم به زندگی کردن ادامه بدم و نه فقط زنده باشم. زنده‌ام تا بالاخره بتونه زندگی کنه، ببینه، بشنوه، بخونه، ببوسه، بغل بگیره، دنیا رو بگرده و وجود داشته باشه. اون بخشی که داره این‌ها رو می‌نویسه فقط زنده‌ست.

•حرفایی‌که‌نگفتم

پلی لیست گوشیتو بروز نگه دار 🎧