قَدرِغِیرِمُطلَق؛

وای اصن دلم یه جوری شد.

#168

خدایا پس نمازا رو بین و ما بلژیکیا نصف‌نصف کن. نمی‌شه که همه‌ش ما.

خدایا ما نماز می‌خونیم این قرمزا نمی‌خوننااا.

خدایا تازه دارم صلواتامم با صوت می‌خونماااا.

الهووووممممم صلییییی علیییی مووووحممممممد و آااالییی موووحممممممدددددد.

بنده علی‌الاصول نظرم اینه اگه گل نزنیم خیلی خریم.

فک کنم به بیرانوند گفتن اگه گل نخوری بهت کباب می‌دیم.

خدایا دارم با صوت قرآن می‌خونما، توجه کن.

بیسمیییییی اللهیییییی الرحماااانیییییی الرررررحیییییییممممممم.

واقعا این زندگی سخته. می‌رم محو شم.

یا مثلاً این‌که چرا گوشفیل داریم ولی چشفیل نداریم؟

منظورم از دغدغه بزرگسالی همون خوردن حلیم با نمک یا شکر و ایناس.

امروز دلم می‌خواست دغدغه‌م امتحان و نمره و مشروطی و معدل الف و انتخاب واحد و این چیزا می‌بود، نه دغدغه‌های زندگی بزرگسالی و آدم بزرگونه‌ای.

هر بار بهش فکر می‌کنم حس می‌کنم زنده‌م.

ساده‌ست عزیزم، فقط کافیه از جات پا شی.

ندیده و نشناخته، از صراحت و دقت حرفای آقامجتبی می‌شه شخصیت کاریزماتیکشو حس کرد.

آقای پزشکیان! بالاخره یک‌جایی اصلاحات باید می‌فهمید نباید رهبر رو سپر تصمیماتش کنه و پشت اقا قایم شه!

*

همیشه تو زندگیم آقا سیدمجتبی بودم، نظر دیگری داشتم!