قَدرِغِیرِمُطلَق؛

دلم برا روسری سبزم تنگ شده. چرا سرم نمی‌کنم؟ چون احساس می‌کنم لباسام بهش نمیاد و لباسام لیاقت اون همه زیبایی رو ندارن.

- «شبیه.»

آبی کم‌رنگ بودن بهم نزدیک‌تره.

ببخشید کم‌رنگ‌ترشو بیش‌تر دوس داشتم.

آدم فک می‌کنه بعد از گذشت چن سال از اون سوگ عبور کرده و دیگه حالا مثلاً خیلی داره می‌تونه، بعد بازم تا سالگرد و سالگردا می‌رسه و می‌ره سر قبر و مزار و فاتحه‌خونی، چشمه‌ی اشکش بهش پوزخند می‌زنه و چیکه چیکه اشک می‌چکونه.

عالیه بعد دو سال پروفایل کانالو عوض کردم خودم خودمو گم می‌کنم.

شونصد تا عکس باید از دورهمی کاف تو چشمتون فرو کنم تا خیالم راحت شه دلتون سوخته که نیمدین. چشاتونو مسواک بزنین آماده شین.

آبی بودن بهم نزدیک‌تره.

عید ولادت حضرت زینبه و به عنوان عیدی ازشون صبر و توان صبر و شکرگزاری و دید صابرانه و شاکرانه می‌خوام.

عیدتون مبارک آدما.

صپ بخیر.

کج شد. شب بخیر.

ببخشید الان چون سر روسری ساتنم تیز اتوییه جواب سلامتونو نمی‌دم، بیس و سه ثانیه دیگه که دوباره کج و کوله و چپ و چوله شد میام باتون چای بخورم.

فک می‌کردم می‌شه. فک می‌کردم معمولی‌ترین چیز دنیاس. وقتی افتادم تو سرابش، یا بهتر بگم، سقوط کردم و غرق شدم تو سرابش و خودمو کشیدم بیرون و تن زخمی‌مو رسوندم به زیر سقف، خیالم خوش بود به این که کم‌کم یادم می‌ره، کم‌رنگ می‌شه، جبران می‌شه، روز و شبمو پر می‌کنم که اصن چیزی از خاطره‌ی حسرتش نمونه. نشد. زیادی هم نشد. نشد به توان هزار. موند. هست. ادامه داره. کاش فقط حسرتش مونده بود. هی زیاد می‌شه. هی زیادتر می‌شه. مه هوای روبه‌روم حسرتشه و زمین سرد زیر پام، درد آرزوی به باد رفته‌م

بعضی روزا آدم فقط جنازه‌ی روحشو تحویل شب می‌ده.

لطفا بگید امشب برای داداش چهارده سالم فاتحه ای بخونن محمدحسین‌ ‌ ‌‌‌ ‌

منت بذارید سرم برای مادربزرگ همسرم که امروز به رحمت خدا رفتن فاتحه ای بخونید.

+

این فقط "موندن" نیست که مهمه، "چجوری موندن" مهم‌تره.

عاشق املا گفتن به بچه‌هام، حس خانوم معلمی درونم شکوفه می‌زنه.