قَدرِغِیرِمُطلَق؛

ولی هنوزم نه می‌شه که باورم بشه، نه می‌خوام که باورم بشه. که نیستی و نیستی و دیگه هیچ‌وقت، نیستی.

واقعا خوشالم که به اندازه‌ی خیلی ملیون‌نفر و خیلی خیلی ملیون تا خاطره و روایت، می‌تونیم از وداع و تشییع رهبرمون حرف بزنیم. یه طوری که انگار هم، دونه دونه روایتا جدیده، و هم انگار هممون لمسش کردیم.

من این چن روز خیلی حسرت خوردم به آدما. خیلی دلم می‌خواست شبیهشون باشم. شبیه اون آدمی که از خونه یا مغازه‌س یه شلنگ آباش دست گرفته بود و هوای گرمازده نشدن زائرا رو داشت و وسعش همین بود و چقد هم که قشنگ بود. شبیه اون آدمایی که قاب عکس رهبر توی خونه‌شونو با گل تزئین کرده بودن و با وقت‌گذاشتن و محبت بیش‌تری، نشونه‌ی عزیز دلشون و زینت دیوار خونه‌هاشونو دست گرفته بودن. شبیه اون خانومایی که تو گرمای موکبای کنار خیابون، دیدم نشستن و دارن خیار خورد می‌کنن و آب‌دوغ‌خیار می‌دن دست خلق‌الله و طبق‌طبق محبت می‌پاشن به شهر و ثواب جمع می‌کنن. شبیه اون آقایونی که میز چیده بودن و تند تند شربت خنک می‌ریختن و از مردم با ذوق و تمنا، خواهش می‌کردن که بفرمایید شربت خنک، بفرمایید که جیگرتون حال بیاد و بعدش که لیوانو برمی‌داشتیم و سر می‌کشیدیم و آخیشمون درمیومد، اون آخیشو که می‌دیدن لبخند می‌زدن. یا شبیه بقیه‌ای که زیادن و قصه‌هاشونم و زیاده و هیچ‌وقت هم تمومی نداره. من هیچ‌کدوم اینا نبودم و من واقعاً هیچی نبودم و خیلی حسرت خوردم. من خیلی این مردمو دوس دارم و کاش یه روزی شبیهشون بشم و به جای فقط مصرف‌کننده بودن، از خودم به بقیه خیر برسونم.

از اونورم اشتیاقم به دیدن آقامجتبی و بعدتر از اون تو شرایط ایمن‌تر، بیت رفتن برای آقامجتبی و نماز و دیدار و هر اتفاق رهبرانه‌ای با ایشون خیلی خیلی بیش‌تر از قبله.

من به عنوان یه ایرانی ِ از وداع و تشییع‌برگشته، زنده بودن ترامپ خیلی بیش‌تر از قبل داره اذیتم می‌کنه.

خودنمایی مهمه یا امام‌نمایی؟

خب گفتین کی وقتشه بشینیم دور هم از دست بلاگرای تشییع حرص بخوریم و غیبت کنیم؟

چن تا دونه از فیلمایی که گرفتمو انقد دوسشون دارم که وای دلم نمی‌خواد به هیشکی نشون بدم.

انقد این چهار پنج روز انسان دیدم که واقعا من الان واقعا غار و تو رو خدا غار.

چیزه، ببین، از این به بعد خواستین برا همدیگه جوک دو کلمه‌ای تعریف کنین بگین «مدیریت تشییع».

حالا واقعا تموم شد؟

کاش اینایی که این چهار روز منو دیدن کلا ریخت و قیافه‌ی منو یادشون بره و اون چن ثانیه از حافظه‌شون پاک شه. اونی که دیدین من نبودم، یه موجود خاکی، له، خسته، تشنه، گشنه، گریون، آواره و وصله‌پینه‌ای بود.

نتیجه‌ش شد دو هزار تا عکس و فیلم و چن هزار تا قطره اشکی که هنوز نریختم.

تشییع قم و کوچه خیابونای قم خیلی خیلی بیش‌تر از تهران، اربعینه. لهجه‌ها و پاکستانی‌ها و هندی‌ها و عراقی‌ها و گرما و گرما و گرما. خود مشایه‌س.

🖥 #بدرقه_آقای_شهید | راه خواهد ماند ▪️ روایتی تصویری از روزهای دلتنگی برای رهبر شهید انقلاب 🎙مطهره صادقیان 📥کیفیت اصلی

رسانه «ریحانه» را دنبال کنید 🖥 @reyhaneh_khamenei_ir

بچه‌ها کسی پرامپت این عکس رو داره؟

آخرین دیدار؟ آخرین؟!

آخرین دیدار؟

همین کم رو از ما قبول کن.

دیروز، آخرین بار که از مصلی می‌خواستم بیام بیرون، خدافظی کردم و دلم نیومد رومو برگردونم و برم. دستمو گذاشتم رو قلبم و عقب عقب راه رفتم.