تاملاتِ شبانه: ابوذر شریعتی

از کودکی ام، مرز ها را نادیده می‌گرفتم. هیچ‌گاه رنگ هایم، در منحنی های بسته و سیاه جای نگرفتند.

در توصیف حال و طور یا احوال و اطوار ماهایی که در‌ مرکز خودکشی زندگی می‌کنیم یا کسانی که چنین بودند و از میان ما رفتند و بلیط ورودشان به زندگی را جسورانه ‌‌و نه بزدلانه پس دادند…

کسانی که به مرزِ خودکشی می‌رسند، پیش از مرگِ جسم، از درون فرو می‌ریزند از درون به وضعیتی می‌رسند که می‌توان آن را «موقعیت هرمنوتیکیِ نیستی» نامید جایی که جهان، دیگر هیچ معنایی برای تفسیر ندارد. در این نقطه، هیچ مسئله‌ای برای حل کردن وجود ندارد هیچ انگیزه‌ای برای جانی تازه گرفتن وجود ندارد هیچ دشمنی یا کینه و نفرتی برای حداقل واکشنی از سر خشم و نفرت و غضب هم وجود ندارد! وه چه سپهر هولناکی‌ست این سپهر بی‌رمقی و فسردگی و خستگی از هر چیزی که بود و هر چیزی که هست و به فعل بودن یا شدن آلوده می‌شود! اما… اما آخر مگر انسان به میل و خواسته‌ و تمنای میل و آرزو و آمالش زنده نیست؟ پس چگونه می‌توان از کسی که هیچ میلی برای بودن ندارد انتظار زیستن داشت؟ اینجا و در این موقعیت مرزیِ خاص است که حتی اگر هنوز فرد، عشقی در دلش زنده باشد، میلِ تماس، گفت‌وگو و حتی یک احوال‌پرسی ساده، در وجودش خاموش می‌شود. دیگر نه خیانت معشوق برایش اهمیتی دارد و نه خوشبختی و بدبختی‌ایش هیچ تفاوتی! اشتباه نکنید چنین فردی، بسیار پیش می‌آید که در جمع، بخندد، شوخی کند تا جایی که از موضع دیگری، او فردی خوشوقت که زندگی در تک‌تک سلول‌هایش جاری‌ست، به نظر می‌آید اما در خلوت، آینه‌ی درون را باز می‌کند و با ایگویی مواجه می‌شود که از معنا تهی شده و هیچ رقمی برای هیچ امری در این عالم ندارد! در اعماق درون چنین فردی، حتی نفرت هم مهمل می‌شود! و دیگر نه نفرت از جهان که خستگی از بودن و ادامه دادن پیش کشیده می‌شود نوعی اشباعِ خاموش از هستی. آنجا که انسان دیگر حتی حوصله مردن را هم ندارد! صرفا می‌خواهد «نباشد» در سکوتی که نه فریاد دارد، نه امید، فقط انتظارِ نبودن است و هیچ شدن و به عدم پیوستن چرا که از این چشم‌انداز که چشم‌اندازِ قربِ نیستی است: مطلبی گر بود از هستی همین آزار بود ورنه در کنج عدم آسودگی بسیار بود…

دوستان‌اگه به شنیدن وویس‌چت به صورت زنده علاقه داشتین روی لینک زیر لمس کیند: https://t.me/+N6onmKSMkDAxMmQ8 موضوع: تاملات وجودی

https://t.me/rahmanipoem حتما عضو بشید بخونید ‌پشیمون نمیشید چون خیلی اصولی و کار شده و حرفه‌ای شعر میان

و چه بسیارند آنان که شرافت را به مصلحت، حقیقت را به منفعت و انسانیت را به مقتضای موقعیت معامله می‌کنند جماعتی که در برابر صاحبِ قدرت، سرِ تعظیم فرود می‌آورند و در برابر بی‌پناهان، قامتِ ستم راست می‌کنند. برایشان هیچ اصل و اعتباری مقدس نیست مگر آنچه سودی به بار آورد و هیچ انسانی محترم نیست مگر آن‌که منفعتی در آستین داشته باشد.

و چه بسیارند آنان که شرافت را به مصلحت، حقیقت را به منفعت و انسانیت را به مقتضای موقعیت معامله می‌کنند جماعتی که در برابر صاحبِ قدرت، سرِ تعظیم فرود می‌آورند و در برابر بی‌پناهان، قامتِ ستم راست می‌کنند. برایشان هیچ اصل و اعتباری مقدس نیست مگر آنچه سودی به بار آورد و هیچ انسانی محترم نیست مگر آن‌که منفعتی در آستین داشته باشد.

دوستان در تنهاترین شکل ممکن از خودتون چه تصویری از خودتون دارین و اگه بخایین کلماتو ب اسارت بگیرین که اون تصویر شما رو نمایندگی کنه چه کلماتی میگین من خودم جنگجوی اندوهگین رو میگم جنگجویی که برای پیروزی نمیجگند او میجنگد که جنگیدن بر پا بمونه

وای از زندگی در میان فرومایه‌گان! وای از نفسِ گندشان... وای‌وای‌وای تهوع... تهوع... تهوع.‌..

کسانی که هیچ بویی از درکِ درد دیگری و دغدغه‌های او ندارند سراسر و سرتاپا مستغرق در اندیشه‌ی تیغ‌زنی هستند تا هویت وجودی‌ِ تهی و میان‌مایه و فرومایه‌شان را بواسطه‌ی بالا بردن موجودیِ حساب بانکی‌شان کمی تسلی دهند به تعبیر دیگر هویتی بخرند ولو شده ذیل عنوانِ بازاریِ زرنگی که به دروغ و‌ دغل و کثافت و حق‌کشی و خون‌خواری مشهور است.

وه چه تهوع‌آور است نفس کشیدن در هوایی که آلوده به نفس‌های جماعت چاپلوس و پفیوز و دندان‌گرد و دله‌دزد و دغل‌باز است.

نوشتار آخرین پناه آدمی در پوچستانِ زندگی و برهوتِ هستی و بودن در میان موجودات نان‌به‌نرخ‌روزخور و مزدور و حرام‌لقمه و چارپولی و پست و پلید و خون‌خوار است.

نمی‌دانم چه کسی مرا در این جهان جای داد، و نمی‌دانم جهان چیست و نمی‌دانم خودم چه هستم بی‌خبری من از همه چیز وحشتناک است... در همه‌سو جز بی‌نهایت چیزی نمی‌بینم... تمام آنچه می‌دانم این است که باید به‌زودی بمیرم اما آنچه کمتر از همه می‌دانم و می‌شناسم همین مرگ است که از چنگش نمی‌توانم بگریزم کامو

تو نیستی اما همچنان کمافی‌السابق و بل بدتر و پررنگ‌تر و عمیق‌تر و ژرف‌تر هستی تو همان نیستی هستی که هرگز نمی‌تواند نباشد همان نیستی‌ای که نمی‌نیستاند بل می‌هستیاند در سیاق عدم می‌عدماندِ مارتین هایدگر نقش پر رنگِ نیستی