تاملاتِ شبانه: ابوذر شریعتی
Відкрити в Telegram
Показати більше
📈 Аналітичний огляд Telegram-каналу تاملاتِ شبانه: ابوذر شریعتی
Канал تاملاتِ شبانه: ابوذر شریعتی (@schopenhauer71) у мовному сегменті Фарсі є активним учасником. На даний момент спільнота об'єднує 13 469 підписників, посідаючи 2 791 місце в категорії Книги та 24 002 місце у регіоні Іран.
📊 Показники аудиторії та динаміка
З моменту свого створення невідомо, проект продемонстрував стрімке зростання, зібравши аудиторію у 13 469 підписників.
За останніми даними від 13 вересня, 2026, канал демонструє стабільну активність. Хоча за останні 30 днів спостерігається зміна кількості учасників на -155, а за останні 24 години на 1, загальне охоплення залишається високим.
- Статус верифікації: Не верифікований
- Рівень залученості (ER): Середній показник залученості аудиторії становить 5.33%. Протягом перших 24 годин після публікації контент зазвичай збирає 3.66% реакцій від загальної кількості підписників.
- Охоплення публікацій: В середньому кожен допис отримує 718 переглядів. Протягом першої доби публікація в середньому набирає 493 переглядів.
- Реакції та взаємодія: Аудиторія активно підтримує контент: середня кількість реакцій на один пост – 5.
- Тематичні інтереси: Контент зосереджений навколо ключових тем, таких як فلسفه, #پادکست_شب, #ابوذر_شریعتی, #امید_بیداری, آلمانی.
📝 Опис та контентна політика
Опис каналу не надано.
Завдяки високій частоті оновлень (останні дані отримано 14 вересня, 2026), канал підтримує актуальність та високий рівень охоплення публікацій. Аналітика показує, що аудиторія активно взаємодіє з контентом, що робить його важливою точкою впливу в категорії Книги.
13 469
Підписники
+124 години
-227 днів
-15530 днів
Архів дописів
تلخیص بخش اول رمان ابلهِ داستایفسکی
▪️تا روزی که نایی در بدن دارم با جنایتی همانند اعدام، مخالفت و مبارزه خواهم کرد.
▪️خوانش بخشی دیگر از #ابله، اثر #داستایفسکی
#ابوذر_شریعتی
#پادکست_شب
🆔 @abouzar_shariati
آموزههای دینخویانه از همان دوران کودکی که بچه راست و چپش رو هم تشخیص نمیداد تو مخش کرده که بله اگه فلان کارو بکنی خدا آتیشت میزنه
اگه اون یکی کارو نکنی پیش خدا و فرشتهها رو سیاه میشی
اگه اینطور نباشی و نگردی، تبدیل به یه فرد خبیثی میشی که شیطان تو دلش لونه کرده و تخم گذاشته
و ...
بسیار خب حالا این بچهی بیچاره بزرگ شده و به بلوغ رسیده و نیازهای اولیه و طبیعیش یکبهیک داره بهش فشار میاره.
اما اون جرات و جسارت اینکه حتی بهش فکر هم بکنه رو نداره! چرا؟ چون میترسه تبدیل به آدم بد بشه! چون همیشه تهدید شده و احساس کرده خودش مقصره اینجا هم حتی به بروز و ظهور رسیدن نیازهاشم گردن خودش میندازه و با خودش میگه چرا من انقد ضعیفم که نمیتونم خودمو کنترل کنم!
#راهی_به_رهایی
و اگر کسی چنین نکند:
قطعا گزینش نخواهد شد؛
قطعا حقوق اولیهی خود را از دست خواهد داد؛ قطعا دیگر شهروند درجه یک نخواهد بود.
پس او ناچار خواهد بود که دروغ بگوید و ریا کند تا حداقل از گشنگی نمیرد!
در چنین جامعهای "دروغ و ریا" دیگر رذیلت نیست بل یک "ضرورت" است که در صورت تن ندادن به آن تمام هستی فرد بر باد فنا خواهد رفت.
#سوم و #پایان
#ابوذر_شریعتی
#حکومت_دینی و #ریاکاری
و از قضا چنین سیستمهایی برای مشروعیت بخشی بهخود، اساسیترین نیازش ایجاد تصویرِ کاذبیست که همه میدانند دروغ است؛ (بهطور مثال ادعا میشود که بشریت در گمراهی است و ماموریت ما این است که آنان را از منجلاب کثافت و ضلالت بیرون بکشیم و لازم است که در این راه قربانی هم بدهیم یعنی برای نجات جهان و بشریت دیگر از بین رفتن چند میلیون انسان و بهوجود آمدن چندصدهزار کودککار و زیر خط فقر رفتن میلیونها خانواده و... که چیزی نیست و شما باید به این امر باور داشته باشید.) ولی همه باید تظاهر کنند که آن دروغ تنها حقیقت ممکن است و بس!
#دوم
"حکومتهای دینی تاریخ (تمامی آنانکه تمامیتخواه بودند که البته شامل قرائت ایمانیعقیدتی یعنی حکومت اولیا که در متون مقدس ذکر شده نمیشود) ذاتا ریاکار و ریاکار پرورند"
تجربهی انسانی حاکی از آن است که در هر زمان و مکانی که حلقهای از قدرت و سیستم دینی شکل گرفته، بالذات ریاکار و ریاکارپرور هم شده است یعنی نفسِ گره خوردن دین با قدرت، ناگزیر نتیجهی قهریاش ریاکاری نیز بوده است.
#یک
پس بله همین چشمانداز ابدیت بود که باعث میشد به هنگام زندگی کنی تا به هنگام بمیری و دیگر حسرت سالهای گذشته و بر بادرفته را نخوری و به جای ذوب در غصهی گذشته و اضطراب آینده و بودن و نبودن، در زمان باشی. (ابنالوقت باشی و گاه ابوالوقت: جاودان شدن در سپهر ناجاودانگی)
در زمان زندگی کنی و معاصریت داشته باشی (دقیقا بر خلاف کسانی که در قرن بیست و یکم هستند اما متعلق به قرن بوقاند و هیچ درک و فهمی از اتمسفر فکری جهان جدید و انسان جدید و معضلات و مشکلات و دغدغههای انسان مدرنِ دچار آمده بر موقعیت پستمدرن، ندارن و در واقع اصلا نیستن ولی ظاهرا هستن بله اینا هیچ و پوچن، همه شبیه هم کپی برابر اصل.)
و بله این هم درست است که اصلا معلوم نیست چه خواهد شد تو چه خواهی شد (شاید اصلا نوع و نحوهی وجودت هم تغییر کند شاید همین خط رو نتونی به پایان برسونی و بمیری: یعنی مرگ انقققققد به ما نزدیکه) ولی باز هم تو بردی چون همواره در کنار همهی اینها دغدغهی درک درد دیگری داشتی و در این راه قلم و نوشتن را پیدا کردی و همین نوشتن شد پناه و پناهگاهت، پشتوانه و سنگ صبور تمامی درد دلها و دق دلیهات، میانجیِ بیمیامجی و فوری و مستقیمِ در آغوش کشیدن درد و رنج و حس تلخ خیانت و لحظهی دردناکِ به یادآوردن زخم زدن و زخم خوردن و نهایتا نابود شدنت.
و باز هم تو بردی
چون با وجود تمامی کوتاهیها و کونگشادیها و شلختگیها و همیشه نفر اول و نابغه و سلبریتی و میلیاردر نبودنها و جاودان نشدنها در انتها به زندگی آری گفتی و شیفتهوشانه در هر زمان ممکن ولو به شدت کوتاه وقتی شادی دقالباب کرد در را به رویش باز کردی و زورباطور (نیکوس کازانتزاکیس) به استقبالش رفتی.
#ابوذر_شریعتی
و باز به همین دلیل بود که تا کوچیکترین فرصت بین آن همههههههه بدبختی و تلخی و زهرماری و گزندناکی زندگی، گیرت میآمد همان را زندگی میکردی تا آخرین جرعهاش را مینوشیدی و چیزی جز یک قلعهی ویران (ژانپلسارتر) براش (هم وجود هم عدم هر دو باهم) باقی نمیگذاشتی و نمیگذاری
به عبارت دیگر تو این عبارت نیچه را به شکل کاملا انضمامی زندگی کردهای:
هر چه بیشتر خود را شاد کنی، به همان میزان کمتر در اندیشهی آزار دیگری خواهی بود.
و از همین چشمانداز ابدیت به جهان و زندگی نظر کردی و دیدی که بودن ما چنانکه سابق بر این در تمام این سالها مکرر در مکرر متذکرش شدی، بودنیست میان دو ابدیت
گذشتهای که میلیاردها سال بوده و تو نبودی و آیندهای که میلیاردها سال خواهد بود و تو نخواهی بود
و به همین جهت بود که به کسانی که ناسزایت میگفتند، پرونده میساختند، کینه میورزیدند و همواره با هر بهانه و اتفاق و حادثه ناجوانمردانه میتاختند و ترور شخصیتیات میکردند نفرت نورزیدی، خودت را غرق در کینهی همانی که از پشت خنجرت زده بود نکردی و اجازه ندادی کسی که روزی محبوبترین و نزدیکترین فرد زندگیت بود، بهخاطر کینه داشتن، باوجود غایب بودن، همیشه و همواره حضوری گزندناک در زندگیِ ذاتا زهرمار داشته باشد. (و بله درست حدس زدید، این نه فراموش کردن است نه بخشیدن بلکه عبور کردن است و گذاشتن و گذشتن البته نه عبوری مطلق بلکه مقید با همان قید ردِّ دریدایی)
ولی در میان این همه تو یکی، زندگیِ بالذات باخت و مالامال و سرشار از شر و آشوب و تشویش شوم و تلخ و آغشته به مشقت و آمیخته به مصیبت را بردهای!
آن هم نه به عنوان یک نابغه و قهرمان و همیشه نفر اول و … بلکه به عنوان یک تجربهی زیستهی کاملاااا معمولی اما مرگاندیشانه (اینجایی که بردی درست جایی بود که عموم افراد میبازند)
و از همینجا بود که تو بهجای خساست و خسیس بودن و پول روی پول گذاشتن و برای آیندهای نامعلوم و عدم، انباشت ثروت کردن و مو را از ماست بیرون کشیدن، دائم هرچه داشتی (حتی عمر و جوانیات) را خرج حال (همان نهدیگر اکنون چون تا میگوییم اکنون، اکنون، نااکنون میشود!) کردی زندگی کردی عمیقا با نفس زندگی درآمیختی به یکی بودن و یگانگی رسیدی به عبارت دیگر به اوتنتیسیتی خودت آگاه شدی و از تمام هویتها و پست و مقامهای نمادین و اعتباری و قراردادی و جعلی تهی شدی
و تازه اینجا بود که التفاتی جدی نسبت به چشمانداز ابدیت پیدا کردی.
باری اینها همهاش درست است و تو خوب میدانی انسان ذاتا موجود تباهیست
ابتنائش بر نیستی است و برای هستی به هییییچ وجه موجودی عزیز و شریف نیست و اساسا طبیعت به مرده و زندهی او پشیزی ارزش قائل نیست.
دیگر غلطی نبود که نکرده باشی
خطایی نبود که مرتکبش نشده باشی
کلا یا در حال زخم خوردن بودی یا آگاهانه و نا آگاهانه زخم زدن
یا غرق در مرگاندیشی بودی یا مبهوت و متحیر در برابر این واقعیت که زندگی در مقیاس ابدیت چهقدررررر کوتاه است
همچنین به دلیل قطعی بودن درد و مرگ، گاه و ناگاه غرق در تصور مرگ پدر، مادر، برادر، خواهر، همکلاسی دوست رفیق همراه و همدرد و معشوق و شاید از همه بدتر مرگِ خود و به عدم پیتوستن و دیگر نبودن، میشدی و پوستت زندهزنده کنده میشد.
پسر تو چققققققدررررر در زندگیات گند زدی
خودت را به گوه و کثافت کشیدی و بالاخره جفت پاهایت را باز کردی و شاشیدی در بخت و اقبالت. 😁
امشب داشتم تو آیینه خودمو میدیدم و با موزیک مایکل جکسن میرقصیدم 😁🙏
در عین حال به طور محض و مطلق مستغرق در این اندیشه بودم که:
و همینا باعث میشد که به هنگام زندگی کنی تا به هنگام بمیری و دیگر حسرت سالهای گذشته و بر بادرفته رو نخوری و به جای ذوب در غصهی گذشته و اضطراب آینده و بودن و نبودن، در زمان باشی
در زمان زندگی کنی و معاصریت داشته باشی
به همین دلیل بود که تا کوچیکترین فرصت بین اون همههههههه بدبختی و تلخی و زهرماری و گزندناکی زندگی، گیرت اومد همونو زندگی کردی تا آخرین جرعهش نوشیدی و چیزی جز قلعهی ویران (ژانپلسارتر) باقی نذاشتی
و به عبارت دیگر این عبارت نیچه رو به شکل کاملا انضمامی زیستی:
هر چه بیشتر خود را شاد کنی، به همان میزان کمتر در اندیشهی آزار دیگری خواهی بود.
اما تو از همین چشمانداز ابدیت به جهان و زندگی نظر کردی و دیدی که بودن ما میان دو ابدیت است
گذشتهای که میلیاردها سال حداقل شش میلیارد سال بوده و تو نبودی و آیندهای که میلیاردها سال خواهد بود و تو نخواهی بود
بله تو اینو فهمیدی
به همینم دلیلم بود که به کسانی که بهت ناسزا گفتند و پرونده ساختند و کینهورزیدند و همواره با هر بهانه و اتفاق و حادثه ناجوانمردانه تاختند نفرت نورزیدی
خودتو غرق در کینهی همونی که از پشت بهت خنجر زده بود نکردی
