سایه‌روشن

ما در لحظه‌ای از تاریخ بشر زندگی می‌کنیم که «حال» تمام سالکان توحید را می‌توانیم درک کنیم. حال یاران نوح را، وقتیکه طعنه می‌شنیدند و در بیابان کشتی می‌ساختند. ما حال یعقوب را داریم وقتی پسرانش پیراهن خونین یوسف را برای او آوردند و گفتند گرگ او را دریده. حال حواریون را داریم وقتی مسیح عروج کرد درحالیکه جامعه گمان می‌برد او به صلیب کشیده شده. ما حال آن رسول مهربان را در رحلت همسرش درک می‌کنیم وقتی که می‌فرمود: أَیْنَ مِثْلُ خَدِیجَةَ؟ و حالا که خودمان عام‌الحزن را پشت سر گذاشته‌ایم، خوب می‌دانیم صبر بر مصیبت‌های سال دهم بعثت چقدر برای پیامبر سخت بوده. ما حالِ پاره‌ی تن رسول خدا را وقتی که پس از او صبح و شام می‌گریست؛ درک می‌کنیم و نیز می‌دانیم بر آن قلب داغدیده‌ چه گذشته وقتی که اهالی مدینه به او گفتند: قَدْ آذَیْتِینَا بِکثْرَةِ بُکائِک! گاهی که به ما می‌گویند اشک نریزید، همین جمله در ذهن‌مان تداعی می‌شود. عده‌ای اشک‌های ما را تاب نمی‌آورند؛ یعنی که از تماشای چشم‌های سرخ‌مان می‌ترسند. ما حال‌مان شبیه حال علی علیه‌السلام است وقتیکه سرور زنان اهل بهشت را غسل داد، کفن کرد و سپس در تنهایی نشست و بر فراقش گریست. ما حال حسنین را داریم آنگاه که با فرمان «هَلُمّوا تَزَوَّدوا مِن اُمِّکُم» به سوی مادر دویدند و فرمودند: مادر با ما حرف بزن، پیش از آنکه قلب‌مان بایستند و روح از تن‌مان خارج شود. ما رشحه‌ای از حال پیامبران کربلا را درک می‌کنیم و می‌دانیم تماشای زیبایی در اوج مصیبت یعنی چه و می‌دانیم به دوش گرفتن رسالتی به عظمت خون سیدالشهدا چه معنایی دارد. پس اگر اشک بر دیده روان داریم؛ بی‌طاقت نیستیم و به این حال آشناییم. میراثی است که تا قیامت نسل به نسل، موحدان به ارث می‌برند. به امام عزم‌های راسخ بگویید او با شهادتش ما را به این حال آگاه کرد و رسالتی تاریخی بر دوش‌مان گذاشت. بگویید ما بر او خون می‌باریم و خاک، بر سر می‌ریزیم و پیوسته آه می‌کشیم: اشک و خروش برای انتقام سهم ما، لبخند و رضایت و اطمینان سهم او. بگویید هیچ نگران جان‌های به حلق رسیده‌ی ما نباشد. ما شانه می‌گذاریم زیر بار غمش. به این امید که از ما راضی باشد و برایمان دعا کند؛ که او هرچه بخواهد، مستجاب است. @kalamat_ir

یک جایی درویش مصطفا توی رمان "منِ او" می‌گفت: سیبی که برسد، حکما خودش می‌افتد. یا بادی می‌اندازدش، یا کسی درخت را تکان می‌دهد، یا.....این‌ها اصل نیستند. اصل سیبِ رسیده است که حکما خودش می‌افتد.....سیبِ کال است که به ضرب و زورِ حکیم و مرض و ناخوشی و زیرِ اتول رفتن، باید چیدش. می‌پرسی انگشتش چه؟ معمول، سیبی که می‌افتد، روی زمین زخمی می‌شود دیگر! البت حکما اگر سالم می‌ماند، به‌تر بود، ولی خریدار، سخت طالب بوده، همین‌جوری زخمی هم خریده. پدرت متاعی بودها.....یا علی مددی! بعید می‌دانم بدانید یا بفهمید این را چرا نوشتم. تُف به روزگاری که آدم ترجیح بدهد حرف‌هایش را پوشیده و پنهان و کاغذپیچ بگوید که چشم هر کس و نا کسی به حرفش نرسد‌. @sayershan

تقدیم به خودم و شما پ.ن: از دوستان همین‌جا رسیده. شما هم برسانید: @lostincreation

تو چه ارمغانی آری که به دوستان فرستی؟ چه از این بِه‌ ارمغانی که تو خویشتن بیایی؟ ✍سعدی پ.ن: کاش حرف‌های خودم را خودم می‌شنیدم. شما هم اگر حرف مهمی دارید بزنید تا شاید دلی باز شود: @lostincreation

اولین عاشورای بدون سعید

ای کاش می‌شد غم دنیای بدون ابالفضل را در کلمات گنجاند

لطفا موسیقی بی‌کلام مرتبط با چیزی که نوشتم را برایم بفرستید: @lostincreation