سایه‌روشن

سلام خیلی وقت پیش من کلاس‌هایی داشتم به اسم درک و دریافت شعر و کلاس دیگری به اسم لذت ادبی خیلی بعید است اما آیا کسی هست که فیلم‌هایشان را داشته باشد؟ اگر هست پیام بدهد: @loatincreation

جغد عقابی عاشق نوازش و محبت است؛ آن‌قدر که گاهی در آغوش انسان‌ها آرام می‌گیرد. شگفت‌انگیز است که یکی از قدرتمندترین شکارچیان شب، در کنار آن همه چنگال و ابهت، چنین روحیه‌ لطیفی دارد. با تشکر-امیرمحمد-یک جغد عقابی @sayershan

دلتان می‌خواست کجا بودید؟ @lostincreation

من باران کم ندیده‌ام. اما ای کاش باران می‌بارید. و من دست از درس و کار و هر چیزی جز باران می‌شستم. و فقط نگاهش می‌کردم. چه باران‌‌ها که دیدم اما نگاه نکردم. @sayershan

Tell me something: @lostincreation

این را از دست ندهید و همرسان کنید به بقیه.

هوا، هوای گرفتن پیام از شماست. خیلی عادت ندارم البته: https://t.me/HarfBeManBOT?start=HBM8871119

صبر کنید. بخوانید. توی چشم‌های من نگاه کنید. به نظرتان حالم خوب است؟ معلوم نیست. من گذشته‌ای دارم. گذشته‌ای از کار و تحصیل و زندگی که حاصلش شده این چشم‌ها. زندگی من که به شما و اینجا ربطی ندارد. می‌ماند بقیه که آن‌ را هم می‌بینید: داروسازم، کمی اقتصاد و مدیریت دارو به واسطه‌ی PhD می‌دانم و شغلم هم مدیریت استراتژیک یک شرکت داروسازی و دبیری انجمن پلاسما و داروهای پلاسمایی و از طرف دیگر نوشتنِ ادبی است. من و شما با همین چیزهایی که هستیم بخشی از تاریخِ پر از جنگ و بحران را دوام آورده‌ایم و حالا اینجاییم. چشم‌های من و شما هم بخشی از همین تاریخ‌اند. تنها راه این که حالمان خوب باشد احتمالا این است که همه‌ی این کوفتی که زندگی می‌کنیم معنایی داشته باشد. و ما تاریخ را زندگی می‌کنیم. اما متاسفانه معتقدم تاریخ، فاقد معناست. اگر فقط یک سال گذشته را مرور کنیم خواهیم دید وقایع تاریخی‌ای را از سر گذرانده‌ایم که همین حالا هم در برداشت‌ها و معناهایش با هم اختلاف نظر فراوانی داریم. توقع داریم وقتی زندگی ما واقعا برگی از این تاریخ می‌شود، معنایی هم داشته باشد؟ معلوم است که نه. آینده چه می‌داند توی دل ما و بر سر هر کداممان چه گذشته؟ تاریخ خیلی جانبدارانه و دلبخواهانه بعدها ما را قضاوت خواهد کرد. مجموعه‌ای از همه‌ی ابعادِ ما از سیاست تا فرهنگ و جامعه‌شناسی و مذهب و اقتصاد، واقعیت امروزمان را ساخته و دانش بشر توانی برای رد یا تاییدش ندارد. هر چه هست، در زیستن ماست و حقیقت، اگرچه نسبی نیست اما بر واقعیتی عینی و مستقل از برداشت‌های ذهنی من و شما استوار است که هیچ وقت هم نمی‌فهمیم‌اش. خلاصه این که ما هر چه فکر می‌کنیم می‌دانیم و حقیقت را یافته‌ایم و به معنا رسیده‌ایم، داریم زور الکی می‌زنیم و بلانسبت شما، چرت می‌گوییم. حالا که تاریخ و حقیقت صرفا بداهه‌پردازی چندگانه و پیوسته‌ی ذهن من و شماست که فقط ظاهری منظم پیدا کرده و از این جهت خیلی شبیه ادبیات هم هست، پس بالاخره معنا را توی کدام جهنم‌دره‌‌ای پیدا کنیم؟ اینجاست که می‌فهمم چرا مسیر زندگی من مبتنی‌ بر علم و ادبیات ساخته شده. احتمالا این هم بخشی از تلاش من برای یافتن معنا بوده و هست. علم کمک می‌کند اشتباه کنم، درس بگیرم و درک بهتری از طبیعت و خودم داشته باشم. این فرایند بی‌پایان است. زیگزاگ و عقب‌گرد هم دارد. به گمانم تنها راه پیشرفت، لغزش و افتادن و دوباره بلندشدن است. خطا همیشگی است اما بدون خطا حقیقت حتی نزدیک به کشف هم نمی‌شود. پس باید دانش را مادامی که باطل نشده بپذیریم و سعی کنیم رشد کنیم. می‌ماند ادبیات. می‌دانید که ارزش علم به ابطال‌پذیری است. مهم این که چیزی وضع شود که فعلا باطل نمی‌شود و سال‌ها کار کند اما یقینی به آن نداشته باشیم و آنقدر نقدش کنیم تا باطل شود و یک پله دیگر به کشف حقیقت نزدیک‌تر شویم. ادبیات برای راضی نگه داشتن مخاطب باید نظامی مشخص و قابل درک از دنیایی خیالی ارائه کند که هوشمندانه و دقیق طراحی شده تا ما را جذب و آراممان کند. با ادبیات دنیایی عقلانی و منظم می‌سازیم تا دوباره گمان کنیم واقعا می‌دانیم کی هستیم، کجا هستیم و به کجا می‌رویم. شاید برای همین است که رمان‌ها همیشه قبل از دگرگونی‌های بزرگ تاریخی به اوج خود رسیده‌اند. می‌دانید نقطه‌ی قبل از دگرگونی‌های بزرگ تاریخی کجاست؟ دوران فروپاشی یقین‌های جمعی. وقتی باور سیاسی یا مذهبی یا ایدئولوژیک جمعی وجود ندارد، مردم برای این که گم نشوند به ادبیات روی می‌آورند. و ادبیات و نظم خیالینی که می‌سازد این جرات را به ما می‌دهد که دوباره به علم شک کنیم. ✍امیرمحمد دهقان @sayershan