مصدع اوقات

Every masterpiece has a cheap copy

افرادی که موقع خواب بالششون رو بغل نمیکنن من رو میترسونن

در این بیست و اندی سال عمر پر برکت تنها کاری که برای برقراری تعادل در زندگیم انجام دادم این بوده که موقع خواب یه پام رو زیر پتو بذارم یه پا رو بیرون پتو و باید بگم عالیه حتما امتحان کنید

ایرانی تو وایت نیستی دیگه چه کسشریه یاد گرفتید هی میگید عقب‌مونده‌ها؟ اصلا کی خواست وایت باشه؟ خودتون برای یک‌ثانیه وایت حساب شدن هرنوع خفت و مادرجندگی رو به جون میخرید و از نهر تا بحر هزار مدل کون وارونه میدید بعد میاید به مردم میگید وایت نخواهید شد؟ کس مادر تو و وایت‌ها خب. واقعا که چه کسشرهایی که آدم در این دنیا نمیبینه

هیچوقت به بنده اعتماد نکنید من و لوییس فیگو دو روی یک سکه هستیم

این عکساتون که با هوش مصنوعی درستشون کردید واقعا فوق‌العاده شدن خیلی وقت بود که میخواستم یه پیج حمایت از حیوانات بزنم

شما حین دیدن قسمت‌های اول یوفوریا هرگز تصور نخواهید کرد که چجوری قراره در فصل آخر تبدیل به یه مستند شوک و کلید اسرار بشه. فصل آخر رو که شروع میکنی تازه میفهمی اصلا منظور سریال از اول چی بوده.

هوا اخیرا با این نم‌نم بارون‌ها، نسیم‌های ملایم و رنگین‌کمون‌های یهوییش خیلی ناز و بهاری شده و تقریبا برای هر چیزی مناسبه الّا ایرانی بودن

احساس میکنم این چنل از هدف خودش که شوخی دیدن همه چیز بوده خیلی فاصله گرفته و جدی شده. اصلا هم نمیدونم علتش چیه چون تنها چیزی که در حال حاضر در زندگی بنده جدیه اینه که هیچ قسمتش جدی نیست. حتی این پست هم ناخواسته جدی شد. شاید انگشت بیچاره‌م افسردگی گرفته و به من نمیگه، و بخاطر همین همه‌چیز رو قبل از نوشتن، ناخودآگاه در حالت جدی پردازش میکنه. به هر حال انتقال نبوغ بی‌نهایت بنده از مغز به صفحه‌ی نحیف گوشی کار هر انگشتی نیست و فشاری که ممکنه روش باشه رو درک میکنم. امیدوارم شما هم انگشتاتون رو درک کنید و کمی باهاشون مهربون‌تر باشید؛ چون ممکنه سرانجام روزی برسه که پشتتون بخاره و در اون زمان هم کسی به جز ناخن انگشتتون موجود نباشه.

کلاس فن بیان دیگه چیه فقط بگو کوسمادرت و رد شو

یکی از بهترین‌های لینکن پارک برای من‌. ریتم شلوغ، بی‌قرار و پر اضطراب اوائل تا اواسطش، و بعد ریتم آروم و آدمیزادی اواخرش رو خیلی دوست دارم. از همین روندِ پذیرفتنی که تو آهنگ حس میشه خوشم میاد؛ از اینکه واقعا احساس میکنی یه تغییری داره با کاتالیز شدن رخ میده. انگار اون احساس بلاتکلیفی وحشتناک -که تو ریتم و متن آهنگ وجود داره- به هر نحوی که شده به یه درد قابل تحمل تقلیل پیدا میکنه و پذیرفته میشه. پایان آهنگ، نقطه‌ی آغاز جاده‌ی رهاییه.

ظاهرا اینترنت دهه شصتی‌ها کم‌کم داره وصل میشه. تسلیت

هردفعه میرم بیرون خیابون بوی خون میده. به آدم‌ها نگاه میکنم که دارن زندگیشون رو میکنن و به خودم که انگار ظاهر همه‌مون عادیه و اتفاقی نیفتاده، چون خب جلوی زندگی رو نمیشه گرفت. بعدش هی از خودم میپرسم یعنی هیچوقت میتونیم اون آدم‌های سابق بشیم؟ واقعا جوابی براش ندارم.

تمام این کلاس تنیس،تور کویر و ورکشاپ ترند شدن در سالیان اخیر ایران و بخش زیادی از دانشگاه رفتن جوانان در این خطه به خاطر عدم وجود کلاب و دبیرستان مختلطه. جایی که باید جنس مخالف ببینن، ندیدن و اینطوری جبرانش میکنن. چاره ایی هم نیست. @alashttt

سوپر اپلیکیشن بله هر پنج دقیقه:

اگر میلیون‌ها نفر خیام را دوست داشتند من یکی از آن میلیون‌ها نفر بودم اگر فقط یک نفر دوستش داشت من او بودم و اگر هیچکس دوستش نداشت بدانید من مرده‌ام😔💔💔