БАШАНД КИТОБЕН

«Драмаи “Даъвати Носир” соли 1994 ба муносибати 1000-солагии нобиғаи Машриқзамин, шоир ва мутафаккири бузурги тоҷик Носири Хусрави Қубодиёнӣ навишта шуда, худи ҳамон сол сазовори ҷоизаи Озмуни драматургони ҷумҳурӣ гардида буд. Муаллиф дар ин асар зиддиятҳои дохилии давлати Салҷуқиён ва таъсири ногувори он ба сарнавишти Носири Хусрави равшанандешро ба риштаи тасвир кашидааст. Асар бо тасҳеҳ ва такмили муаллиф бори нахуст дар шакли китоб чоп мешавад.»

«Муаллиф кӯшиш кардааст, ки нақши исмоилияи асрҳои Х-ХIV-ро дар инкишофи афкори фалсафӣ ва ҷамъиятшиносӣ, озодандешӣ ва озодфикрӣ дар Шарқи исломӣ дар асоси муқоисаи асарҳои мухталифи исмоилиён, мулоҳизаҳои онҳо, ки дар китобҳои муқобилонашон ва адабиёти тадқиқотӣ оварда шудаанд, бо мазмуни китобҳои мутафаккирони дигар ҷараёнҳои ғайришаръӣ (асосан машшоиён ва тасаввуф) ва намояндагони фалсафаи расмӣ — калом, нишон диҳад.»

«Тамаддуни ориёӣ бо арзишҳои фарҳангиву ахлоқии хеш дар ташаккули тамаддуни башарӣ ва робитаи байни тамаддунҳо нақши бисёр муҳим дорад. Тадқиқоти муаллиф дар иртибот ба ин тамаддуни бузург оид ба воқеияти корбурди истилоҳи таърихии ориё дар осори куҳан, таҳриф ва суиистифодаи номи "арйа" аз ҷониби нажодгароён дар асри ХХ, чигунагии раванди ташаккули забонҳои ориёии эронӣ ва дигар масоили муҳими шинохти ин мардум мебошад, ки дар илми ҷаҳонӣ мавзӯи баҳси доманадори олимони кишварҳои гуногун аст.»

«Муаллиф кӯшиш кардааст, ки нақши исмоилияи асрҳои Х-ХIV-ро дар инкишофи афкори фалсафӣ ва ҷамъиятшиносӣ, озодандешӣ ва озодфикрӣ дар Шарқи исломӣ дар асоси муқоисаи асарҳои мухталифи исмоилиён, мулоҳизаҳои онҳо, ки дар китобҳои муқобилонашон ва адабиёти тадқиқотӣ оварда шудаанд, бо мазмуни китобҳои мутафаккирони дигар ҷараёнҳои ғайришаръӣ (асосан машшоиён ва тасаввуф) ва намояндагони фалсафаи расмӣ — калом, хусусан асарҳои Ғазолӣ нишон диҳад.»

«Дар асари «Шоҳфутур адиби донишманд» бори нахуст дар бораи рӯзгор ва фаъолияти эҷодии яке аз намоёнтарин шахсиятҳои Бадахшони Тоҷикистон, шоири маъруфи охири асри ХIХ ва нимаи аввали асри ХХ Шоҳфутур Муҳаббатшоҳзода муфассалан маълумот дода мешавад.»

«Сафарнома» аз беҳтарин ва пурарзиштарин асарҳои адиби мутафаккири халқи тоҷик Носири Хусрави Қубодиёнӣ мебошад. Носири Хусрав ҳафт сол ба тарафҳои Мисру Мадина ва Макка сафар карда, дидаву шунидаҳояшро дар ин асар тасвир кардааст. Ин сафари Носири Хусрав аз 16 октябри соли 1045 το 23 октябри соли 1052 давом карда буд. Ҳаким Носири Хусрав бештар дар бораи ободонии шаҳрҳо, роҳҳо, хулқу хӯи мардуми шаҳрҳои гуногун ва урфу одати онҳо маълумоти муҳим медиҳад. Инчунин Носири Хусрав мулоқотҳои худро бо намояндагони илму адаб тасвир мекунад.»

Книга Самюэля Хантингтона «Столкновение цивилизаций» один из самых популярных геополитических трактатов 90-х годов. Возникшая из статьи в журнале Foreign Affairs, которая вызвала наибольший резонанс за всю вторую половину ХХ века, она по новому описывает политическую реальность наших дней и дает прогноз глобального развития всей земной цивилизации.

«В книге обсуждаются современные дискуссии о релятивизме в эпистемологии и философских науках в целом. Представлены разные точки зрения, показаны различия между релятивизмом и реляционизмом, плюрализмом, скептицизмом.»

«Книга «Философский исмаилизм» представляет собой монографию, в которой исследованы философские аспекты исмаилизма как течения, наряду с восточным перипатетизмом, каламом, суфизмом и ишракизмом, философской мысли в исламе. Исследование философского исмаилизма проведено по многочисленным первоисточникам и исследовательской литературы на разных языках мира и представляет собой первое обобщенное исследование в мировой практике изучения философии исмаилизма. В ней рассмотрены философские аспекты тавхид, захир и батин, шариат и хакикат, танзил и таъвил, онтология творения, эпистемология и классификация наук, натурфилософия, социальная и политическая философии, этика и антропология исмаилитов.»

«Китоби мазкур аз маҷмӯаи мақолоте иборат аст, ки дар конференсияи илмӣ-назариявии байналмилалӣ баҳри бузургдошти 1050 солагии Абурайҳони Берунӣ аз ҷониби донишмандони соҳаҳои мухталиф ба қалам оварда шудаанд.»

«Маҳатма Ганди, падари Ҳинд, ҳамеша манбаи илҳоми ҳазорон мардуми дунёст. Ин роҳбари абадзиндаи Ҳинд ба василаи эҳё кардани бузургтарин мақулаҳои ахлоқии фалсафаи қадими ҳиндие чун “аҳимса” ва “сатяграҳа” тавонист мактаби муборизаро барои озодӣ таҳти унвони «муқовимат бидуни зӯроварӣ ва хушунат» бунёд кунад, ки то ба имрӯз бар аксари ҷунбишу муҷовимат бидуни зӯроварию хушунат дар тамоми олам омӯзандаву таъсиргузор будааст. Ҷаҳони имрӯз бо нишони эҳтиром ба хадамоти ин марди тавоно зодрӯзи ӯро ба унвони «Рӯзи ҷаҳонии адами хушунат» дар сартосари сайёра ҷашн мегирад. Китоби «Саргузашти ман» аз тарҷимаи Масъуди Барзин бо каме таҳрир ба тоҷикӣ баргардон шудааст. Нахустин маротиба ба хонандаи тоҷик пешкаш мегардад.»

«Пайғамбар Зардушт гуфт: Росташ, биҳишту дӯзахи маънавӣ танҳо навъи зиндагии оянда аст, ки онро мардум бо фаҳм мепазиранд ва мудом дар чанголи тарсҳои кӯдакона ба як ояндаи пур аз биму ҳарос рӯ ба рӯ ҳастанд. Вале подоши биҳишт ва, билохира, дӯзах танҳо аз дарун аст.» Саҳ 32.

В книге анализируются памятники средневекового исламского зодчества, описанные в книге «Сафарнама» (Книга путешествия) персидско-таджикского поэта, философа, путешественника и проповедника XI в. Насира Хусрава. Жажда познания мира и сущности бытия заставили его совершить семилетнее странствие из Хорасана в страны Ближнего и Среднего Востока, Малую Азию и Северную Африку, к мусульманским святыням Аравии.

«В восьмилетнем возрасте мне пришлось вызубрить ответ на вопрос "Кто такой Бог?" из катехизиса: "Бог- это Высший Дух, единый Самосущий и бесконечный во всех совершенствах". Смысла этих слов я, разумеется, не понимала. Должна признаться, что они до сих пор оставляют меня равнодушной: такое определение всегда казалось мне слишком сухим, помпезным и надменным. А работая над этой книгой, я пришла к выводу, что оно еще и неправильное.»

«В детстве я думал, что Бог – это огромный могущественный старец, живущий на небе, – наподобие моего отца, только более сильный и внушительный, да еще и обладающий волшебными силами. Я представлял его благообразным и седым: длинные светло- серые волосы рассыпались по широким плечам. Он сидел на троне, окутанном облаками. Когда он говорил, его голос сотрясал небеса, особенно если он был в гневе. А гневался он часто. Но так же часто бывал добросердечным и любящим, милосердным и добрым. Он смеялся, когда был счастлив, и плакал, когда печалился.»