پانته‌آ وزیری

یک نکته کوتاهی در مکالمات پبش آمد که اینجا هم مطرح کنم. این تمایل نسل جوانتر به شغلی که آرمانی باشه الزاما از اون ورژن اینکه شغل خوب باید حتما دکتر و مهندس باشه بهتر نیست. چرا؟ چون باز رضایت از زندگی رو گره میزنه به یک دستاورد بیرونی. دیروز موفقیت بوده، امروز خدمت به جامعه. واقعیت زندگی اکثر آدمها اینه که اولین فاکتور مهم در تعریف شغل باید این باشه که یا الان پول خوب دربیاره یا در مسیر درامدزایی قرارمون بده. خیلی خیلی آدمهای کمی میتونند بدون درآمد زندگی کنند. و حدس من اینه که اکثر آدمها هرچی درآمدشون بیشتر بشه از اطرافیان و جامعه مراقبت بیشتری میکنند. دست خانواده رو میگیرن، کمک به خیریه میکنند. اینه که من میخوام بگم به نظر من شغل ایده‌آل هیچ لازم نیست با رشته ادم مرتبط باشه، هیچ لازم نیست آرمانی باشه، هیچ لازم نیست خیلی برای پز دادن خوب باشه...لازمه قانونی باشه، اخلاقی باشه، و پول دربیاره. بقیه رو آدم در چیدمان سازمانی زندگی ترتیب میده - یک ترکیبی از خانواده، جامعه، تعامل با جامعه. قرار نیست همه آبرو و آرمان و ادا و معنای زندگی از کار بیاد.

Dear RES colleagues,   Today marks Nowruz, the Persian New Year - a celebration of the first day of Spring, renewal, hope, and new beginnings. This morning, we set our Haft-Seen table at home (photo attached), a tradition that symbolizes growth, resilience, and the promise of brighter days ahead.   This year, Nowruz feels especially symbolic and meaningful to me. With the ongoing war in Iran, it has been a difficult time, and I want to sincerely thank many of you who have reached out with kindness and support. It has meant more than I can fully express.   In moments like this, resilience is not something we build alone, it lives in community. I feel incredibly grateful to be part of RES and Swiss Re, where that sense of care and connection is so present.   Wishing you all a season of health, renewal, and strength.   Warm Regards, Pantea   در ادامه پست تحمل ابهام قول داده بودم که توضیح بدم لین چکار کرد. راستش مهمترین کارش این بود که قبول کرد اون لحظه راهی نداره و سکوت کرد. بعد به مرور توی جلسات بعد به من کمک کرد خودم راههای کوچیک کوچیک پیدا کنم که از هرز رفتن انرژیم کم کنم. و از اون طرف با اینکه با احوال پرسی نشون میداد اهمیت میده، دل به دل من نداد که هی بشینم غصه بخورم. ذهنم رو روی مسائل اجرایی نگه می‌داشت. کمک می‌کرد فکر کنم بدون اینکه بخواد تلاش کنه شرایط رو حل کنه. یکی از کارهایی که خودم کردم که خیلی کمک بود این بود که به اطرافیانم نشون دادم کمک لازم دارم بدون اینکه بخوام تحت فشار قرارشون بدم که باید اکشن خاصی انجام بدن. مثلا ایمیل بالا رو دم نوروز برای تیمم فرستادم. خیلی از اعضایی که حتی هنوز ندیده بودمشون جواب گرفتم. چون پیام یک دری رو باز کرد که بهشون اجازه همدلی داد. مخصوصا اون تیکه که که "در شرایط اینچنینی، تاب‌آوری چیزی نیست که به تنهایی ساخته بشه، بلکه در جمع زنده است" In moments like this, resilience is not something we build alone, it lives in community. و دلیل نوشتن پست برای اون دوست ناشناس هم همین بود. تاب‌آوری در دل جمع ساخته میشه و زنده میمونه.

دوتا خوشحالی یوتیوبی با شما شریک بشم. یکی اینکه دیشب فهمیدم یوتیوب قابلیت دوبله همزمان رو فعال کرده. یعنی من وقتی ویدیوی فارسی آپلود کنم همزمان ترجمه فارسی به انگلیسی که از یک سال و نیم پیش داشت، الان صدا هم میگذاره روش. یک انگلیسی زبان ویدیوی فارسی منو باز میکنه و صدای انگلیسی میشنوه. من خیلی منتظر این فچیر بودم چون تکنولوژی اجزای تشکیل دهنده‌اش مدتها بود جود داشت. همین دیشب رفتم توی ستینگ کانال و قابلیت auto dubbing رو فعال کردم. فعلا برای ویدیوهای جدیده اما به مرور برای قدیمی‌ها هم فعال میشه. دوم اینکه دم خونه یک استودیوی ضبط پیدا کردم که میشه ساعتی ضیط کنم و ستینگ کامل هم چند جور دارند و ویدیوی خام رو هم میدن ظرف بیست و چهار ساعت. دوتا دوربین هم دارند. اولین جلسه ضبط رو برای ۲۶ سپتامبر رزرو کردم 🥰🕊

از طریق کار، من با یک coach کار میکنم یک خانوم کانادایی هست. خیلی هم کارش خوبه. هفته‌ای که جنگ ماه فوریه شروع شد من باهاش جلسه داشتم. حالم واقعا بد بود. اومد نکات معمولی که همه میدونیم مثل "روی چیزهایی تحت کنترل تمرکز کن" رو دوره کنه...گفتم لین، من همه اینا رو بلدم. تو هم میدونی خود تنظیمی خوبی دارم. اما فکر کن ظرفیت روح من شصت واحد استرس بوده. بعد یهو یه شبه باید صد و شصت واحد حمل کنم. نمیتونم. دنبال این نیستم که تو بهم بگی اصول خود تنظیمی چیه. دنبال این هستم که تو بگی راه سریع برای زیاد کردن ظرفیت این ظرف درونم چیه که این درد هی نریزه بیرون. چون الان هی میریزه بیرون. نمیتونم جمعش کنم. متوجه شد که نسخه‌های معمولی برای اون لحظه جواب نمیده. حالا چرا این داستان رو میگم؟ یکی از دوستان از ایران این پیام رو به من دادند. راه حلهای من مثل راه حلهای لین میمونه. اصولش درسته، در دراز مدت هم جواب میده. اما یه شرایطی همرزم می‌طلبند. آدمهایی که توی اون شرایط دارند مدیریت میکنند بهتر میتونند همفکری کنند. اینه که این درخواست کمک از طرف یکی از ساکنین ایران هست. برای افزایش تحمل ابهام این روزها چه کارهایی میکنید؟ ** سلام پانته آ‌‌ جان. وقتت بخیر و خسته نباشی. ببخشید من پیوی پیام میدم چونکه‌روم‌نشد‌‌ داخل دیسکاشن شیر کنم این‌مورد رو. راستش من در گیر و دار اپلای هستم. و از‌ اون سمت‌ پارتنرم هم ( که ۲ سال و نیم هست با‌همیم) همینطور. من تو‌ حیطه ی بهداشت‌و ایشون در حیطه ی‌مهندسی و‌کل این مسیر رو تا اینجا با هم جلو‌ اومدیم. از زبان گرفته تا ایمیل زدن و ... مساله ای که هست اینه که تو این شرایط، با جنگ‌و این همه تشنج منطقه ای، من اصلا‌‌نمیدونم‌چی میشه. نمیدونم قراره من برم ایشون دیرتر بیاد، برعکسش بشه، اصلا بشه یک جا بریم ( هر‌دو اروپا و کانادا رو داریم‌امتحان‌میکنیم ) و بشه کنار هم بمونیم و ... از اونور‌ من مشخصا دلبستگی اضطرابی‌دارم. حالا مساله چیه؟ من انقدررر‌به‌اینده خودم، ایشون و خودمون فکر میکنم که نمیدونم چطوری‌دووم بیارم. و هرچی بیشتر‌جلو میرم میبینم واقعا توانایی تحمل ابهام‌‌‌رو ندارم. و مشخصا با کوچکترین خبری در هر حیطه ای اشفته میشم. شما تجربه یا پیشنهادی برای افزایش تحمل ابهام، خصوصا در جامعه فعلی ایران که تنها چیز قطعی اینه که هیچ چیز قطعی نیست، دارید؟

مانیشا دختر من سه روز دیگه میره اول دبیرستان. دبیرستان هم معمولی نیست. باید امتحان میداد، قبول میشد. دولتی هم هست. در نتیجه فرض من اینه که دورش کلی بچه درسخون خواهند بود و فشار رقابت بالاست. به عنوان مادرش میخوام سختکوش و تلاشگر باشه اما دیدگاهش به زندگی درست بمونه. سر ناهار گفتم مانیشا میری مدرسه درس بخون، سعی کن نمره‌هات خوب بشه. اما نمره‌ات بد شد اشکالی نداره...ازش یاد بگیری. این فرق آدمهای موفق و بقیه است. آدمهای موفق اهمیت زیادی به شکست خوردن نمیدن. از شکستهاشون درس میگیرن. توی راه داشتم فکر میکردم این بالایی فرق اصلی excellence vs perfectionism هست. یه فرق مهم دیگه هم که الان میفهمم اینه که کسی که در مسیر ممتاز بودن حرکت میکنه خیلی گزینشی عمل میکنه. اتفاقا اصلا سعی نمیکنه در همه موارد بی‌نقص باشه. در اکثر موارد اصلا زحمت اضافه به خودش نمیده. خیلی حواسش هست که برای هر موردی چقدر موفقیت کافیه. نصیحت دوم که به مانیشا کردم: سعی کن ورزشهای مختلف بکنی. نه تنها کمکت میکنه جسمانی و ذهنی قوی‌تر بمونی بلکه هوییتت رو تنوع میبخشه. اگر تمام هویتت بشه بچه درسخون، وقتی یه نمره بد بگیری از هم میپاشی. بعدش دیگه کوپن نصیحت کردنم تمام شد 😄 پستهای مرتبط: نوشته شده در سال ۲۰۰۱: perfectionism vs Excellence تنوع بخشی هویتی

من در روزمره زندگی افکار خود زنی تقریبا اصلا ندارم. یعنی یک حالتی که شمای پرفکشتیست باورتون نمیشه شدنی باشه ولی شده...به غیر از این چند روز. حالا بیایین داستانش رو بگم. سوییس‌ری یکی از بزرگترین و معتبرترین شرکت‌های بیمه اعتباری دنیاست. این یعنی چی؟ یعنی وقتی من وارد گردهمایی مدیران هلدینگ (دویست نفر) و گردهمایی مدیران شرکت زیر مجموعه خودم (سی نفر) میشم دورم کلی آدم هست که هرکدوم باهوش و قدر و سخت‌کوش بودن که به اینجا رسیدن. فرهنگ بسیار خوبی هم داره و نسبتا شایسته سالاری برقراره. حالا توی این محیط این جلسات مدیران هر دفعه من دستم رو بالا میکنم سوالی بکنم قشنگ بعدش فوری فکرم اینه وای آخه این سوال احمقانه چی بود؟ چقدر من احساس حماقت میکنم. یعنی بدون استثنا. با اینکه چندین بار از همکارها بازخورد خوبی گرفته‌ام که فلان سوالت خوب بود. نشستم فکر کردم که چرا آخه من انقدر احساس حماقت میکنم بعد از هر سوال. به این نتیجه رسیدم که توی محیطی هستم که سازمان برام جدیده و نمیشناسم کی به کی هست یا جزییات موضوعات رو نمیدونم. خیلی پیش میاد یک اصطلاح مثلا مالی یا هرچیزی رو نمی‌فهمم. توی گردهمایی ۲۰۰ نفره من شاید ۴۰ نفر رو بشناسم. گفتم خوب ببین تو احساس حماقت میکنی نه به دلیل اینکه کلا خنگی...بلکه تو داری درست توی لبه دانش سازمانی که داری حرکت میکنی. یعنی توی این جلسات یه جایی هستی که واقعا یه عالمه نمیدونی. بعد وقتی پامییشی سوال میکنی انگار پا میشی لبِ این مرز وایمیسی. خب منطقیه احساس حماقت کنی. خیلی نمیدونی. اینو تعریف میکنم که اگر شما هم جایی همچین حسی کردین شاید شما هم درست در لبه مرزهای دانش و فهمتون از موضوع هستین. تنها راه گسترش این مرز هم هل دادنش با سوال و تحقیق هست. راه دیگه نداره متاسفانه.

Belonging without sameness تعلق داشتن بدون شبیه بودن. در طی سالهای اخیر مواردی بوده دیدم توی جلسه مشورتی دوستی چقدر ناراحته که لهجه انگلیسیش خوب نیست. دوست دیگه ناراحته که ممکنه در جامعه میزبان کسی که مثلا اروپایی یا آمریکایی هست بهشون به دید نژاد پرستانه نگاه بکنه. مدل ذهنی که من میخوام به شمای مهاجر پیشنهاد بدم تعلق داشتن بدون شبیه بودن هست. شما زمانی میرسه که وارد اتاق میشین و با خودتون میگین من اینجام، اینجا کنار این آدمها جا هست حتی اگر قیافه‌ام، پیشینه‌ام، حرف زدنم شبیهشون نیست. چون بخشی از داستان من، مثلا داستان شغلیم، همراستا هست و همین کافیه. یک مقداری این مدل ذهنی مهمه چون به شما کمک میکنه خودتون هم دنبال معاشرین و محل کاری برین که فرهنگشون از تعلق داشتن به شرط شبیه بودن فراتر هست. بگذارید یه جور دیگه بگم. شمای مهاجر قرار نیست هیچوقت شبیه بشین. دوتا انتخاب داری: یا هی تلاش کنین که شبیه بشین و هی احساس شکست بکنین یا در پرورش یک مهارت جدید بکوشید - که چطور در متفاوتها اشتراکات پیدا کنین، چطور وارد جمعی بشین و حالِ جمع رو سریع بخونید، که چطور با آدمهای متفاوت و متنوع ارتباطات معنادار ایجاد کنید. فرای تفاوت عمل کنید. این دومی رو اگر انتخاب کنید و تمرین کنید هم در زندگی راحتتر مانور میدین و هم براتون در این دنیای دائم در حال تغییر یک مزیت رقابتی خواهد بود.

چهل و هشت سال تمام. 😊

Masculinity vs Toxic Masculinity مانیشا دختر من دو هفته دیگه میره اول دبیرستان. نشونده بودمش و میگفتم ببین آدمهایی هستند مثل Nick Fuentes یا Andrew Tate که محتوایی تولید میکنند که ممکنه پسرهای دورت نسبت بهشون آسیب پذیر باشند چون الگوی خوب و مدرنی از مردانگی دورشون نداشته‌اند. بعد گفتم ببین من یه تعریف جمع و جور از فرق مردانگی و مردانگی سمی در یک تحلیل رادیویی شنیدم شاید به دردت بخوره: مردانگی: وقتی مردی به خدمت کردن، حمایت کردن، یا کلا کار خوبی کردن میخواد نسبت به خودش حس خوبی داشته باش. مردانگی سمی: وقتی مردی سعی میکنه با بد کردن حال تو (زن) نسبت به خودش حس بهتری پیدا کنه. مثلا با تحقیر زن احساس برتری بکنه. طبیعتا بعدش کوپن نصیحت کردنم تموم شد و گفت مامان یذاری یوتیوبم رو نگا کنم! 😀

دوستان من یک نکته‌ای رو این چند هفته در گفتگوهایی با دوستان تکرار شد اینجا خدمتتون بگم محض هدیه. شاید در این شرایط بحرانی کمکی کرد. با توجه به شرایط بسیار مشکلی که ایرانی‌ها در همه جای دنیا و مخصوصا داخل ایران دارند مدیریت میکنند یک الگوی فکری که من فکر میکنم در این شرایط تاب‌آوری شما رو بیشتر میکنه و کمک میکنه استقامت روحی بیشتری داشته باشید و در تصمیم‌گیری آزادی عمل و شفافیت فکری بیشتری داشته باشید اینه که حواستون باشه چی رو به هویت‌تون وصل میکنید؟ منظورم چیه؟ مثلا ممکنه شما دانشجوی سخت‌کوشی بودین و سالها موفقیت تحصیلی بخشی از هویت شما بوده. یا کارآفرین موفقی بودین و بعد به دلیل شرایط اقتصادی به مشکل برخوردین. یا پدر و مادر خیلی مراقبی هستید اما به دلیل شرایط اقتصادی الان توان فراهم کردن امکاناتی که در لیاقت فرزندتان هست رو ندارید. اینها همه دغدغه‌های واقعی و مهم هستند. نکته‌ای که من میخوام بگم اینه که شما تعریف خودتون رو از اینکه "من کی هستم" از موفقیتها و شرایط جدا کنید که شرایط هویت شما رو از هم نپاشه. یکپارچگی ارزشمند شما حفظ بشه. چرا؟ چون این یکپارچگی و انسجام هویتی هست که شما رو در سختی زندگی جلو میبره. این مفهومش این نیست که شما اهمیت نمیدین. مفهومش اینه که به موقعیت‌های زندگی با فاصله امن نگاه می‌کنید. در نتیجه قضاوت شما در مورد اینکه آیا انتخابی برای این شرایط مناسب هست یا نه بهتر خواهد بود. از گفتگوهای این چند وقت براتون مثال میزنم. شما دانشجوی موفقی بودین، مهاجرت کردین اما الان به دلیل سخت‌تر شدن قوانین مهاجرتی گرفتن ویزا یا حتی موندن با پاس ایرانی مشکل‌تر شده. اگر شما موفقیت تحصیلی رو بخش هسته‌ای از هویتتون تعریف کنید ممکنه انتخاب کنید حتما برین یک کشور دیگه با ویزای دانشجویی دکترا بخونید و سالها درگیر محدودیتهای پاسپورت ایرانی باشید. اگر موفقیت تحصیلی بخش هسته‌ای از هویت نباشه ممکنه انتخاب کنید همینجایی که هستید سریع پاسپورت کشور مقیم رو بگیرین، هدفهای تحصیلی رو بعد از پاسپورت گرفتن دوباره ادامه بدین. اگر کارآفرین موفقی بودین و الان به مشکل برخوردین - اگر کارآفرین موفق بودن بخش هسته‌ای از هویتتون باشه ممکنه برای باز آفرینی اون موقعیت زمان زیادی رو بگذارید. اگر نباشه، ممکنه شرایط رو ارزیابی کنید، با آدمهای امن مشورت کنید و کلا یک مسیر دیگه رو برای درآمدزایی شروع کنید. در زمانهای بحران تعریف هویت هسته‌ای رو بیارین متمرکز کنید روی چیزهایی که اصلا به موفقیت‌های بیرونی بستگی نداره. حتی به داشتن سقفی بالای سر هم بستگی نداره. اینجوری چابکی فکری بیشتری خواهید داشت. من، پانته‌ا وزیری، قلبا معلم، عاشق کباب و مامان و همسر هستم. همین. یک توضیح نهایی هم بدم که ربطش بدم به بحثهای قبلی. در بحث ویدیوی موفقیت و رضایت در زندگی گفتیم یک مینیمم موفقیت تعریف کنین. من فکر میکنم - با عقل الانم - که هرچی موقعیت بحرانی‌تر بود این مینیمم باید کمتر باشه. این تعریف دینامیک از ضعف نمیاد، از درایت در درک شرایط میاد. قدمهاتون پر توان 🕊🌱✨️ https://youtu.be/77xNREpXzfM?is=GLwUtWyfQG3da-Qk

توی انگلیسی دوتا اصطلاح داریم nice و kind فکر میکنم بهترین ترجمه برای نایس بشه دلپذیر بودن ولی کایند بشه مهربان بودن تفکیک این دوتا خیلی مهمه. دلپذیر بودن وابسطه به تایید دیگری هست. ما باید یه جوری رفتار کنیم که برای دل بقیه حوش بیاد. مهربان بودن ارزش محور هست. ما مهربان هستیم چون فکر میکنیم ارزش گذاشتن به دیگران کار درستی هست دلپذیر بودن خود-محور هست. ما سعی میکنیم دلپذیر باشیم که دیگران ما رو دوست داشته باشند. مهربان بودن مراقبانه است. سعی میکنیم کاری رو بکنیم که باعث رشد و بهبود دیگران میشه (حتی اگر خوشایند نباشه). دلپذیر بودن مرزها رو محو میکنه و روابط رو خدشه دار میکنه چون وابسته به حال و نظر دیگران هست. مهربان بودن میتونه با قاطع بودن و مرزگذاری سالم همزیستی سالم و طبیعی داشته باشه. چون قاطع بودن و مرزگذاری سالم یعنی مهربانی به خودمون. مهربان بودن و مرزگذاری سالم در روابط هردو یک خاستگاه دارند و هماهنگ هستند. مهربان بودن همراه با قاطعیت یک خصوصیت رهبری هست که بین نقشهای مختلف زندگی قابل انتقال هست. مدیر یا والدی که مهربان ولی قاطع باشه به رشد اطرافیان کمک میکنه. #ازلابلای‌حرفهای‌جلسات‌مشورتی

یادآوری قوانین گروه: https://t.me/pv44telegram/568

عزیزان، این رو اینجا بگم که همه ببینند. یک عده قلیلی در این جمع هر از گاهی جو رو متشنج میکنید، دوباره هم شروع کردید. ادامه پیدا کنه برای آرامش اعصاب بقیه کامنتها رو دوباره خواهم بست. گفتم پست بنویسم که دیده بشه.

در کار، اعتماد به نفس حس کردنی نیست، کسب کردنی هست. اعتماد به نفس زمانی ایجاد می‌شه که کار بسیار سختی رو انجام بدیم، پوستمون کنده میشه اما انجام میشه و اون احساس توانستن در ما جوانه میزنه. اشتباه رایج اینه که برای انجام کارهای سخت منتظر میمونند که احساس اعتماد به نفس بکنن. احساس اعتماد به نفس اون طرف میدان منتظر شما ایستاده.

Your physical limitations are not a character flaw دوستان یک موردی هست که ارزش داره راجع بهش گفتگو کنیم. محدودیتهای جسمی - خصوصیات فیزیک بدن شما کیس اول: دوست عزیزی بحرانهای مختلفی توی این مرحله از زندگی دارند. بعد از نشانه‌هایی که دارند کرختی و خمودگی هست. سوال اولی که من خدمتشون دارم اینه که آزمایش خون دادی؟ خوابت منظمه؟ کمبود آهن نداری؟ منظورم چیه؟ ذهن و بدن مرتبط هستند. بعضی وقتها افکاری که داریم منبعشون مشکلات فیزیولوژیکی هست. اگر میتونین، اول بیولوژی بدن رو چک کنین بعد که خیالتون راحت شد دنبال این برین که آیا با دنیا مشکل فلسفی دارم یا نه. یه جور دیگه بگم: مشکلات رو بخش بخش کنین که قاطی نشن. ذهن کارش اینه که دائم برای دنیای اطرافش داستان بسازه. الزاما هرچی میگه دقیق نیست. شما مشکلات رو بخش بخش کنید راحتتر مدیریت میشن. کیس دوم - کمالگرایی زیاد دارید به حدی که برای خصوصیات فیزیکی هم دچار شرم و گفتگوی منفی هستید. مثلا اگر بدنتون ده ساعت خواب لازم داره اما خانواده خواب زیاد رو نشونه تنبلی میدونن. یا چاقتر، لاغرتر، بورتر، سبزه‌تر از انتظارات خانواده هستین.... دوتا نکته برای شما: اول (اینو از دلم براتون هدیه میدم): خصوصیات فیزیکی شما مشکل شخصیتی نیستند. مشکل شخصیتی رو باید فهمید و برای اصلاحش تلاش کرد. خصوصیت فیزیکی رو باید متوجه شد و پذیرفت و باهاش کار رو درآورد. دانستن اینکه مثلا شما بدنتون خواب بیشتری لازم داره یا مثلا زود چاق میشه درست مثل اینه که بدونین رنگ قرمز بهتون نمیاد. آیا از اینکه بدونین رنگ قرمز بهتون نمیاد احساس شرم میکنین؟ نه! رنگ قرمز نمیپوشین. همونجوری اگر بدنتون خواب بیشتر لازم داره یا زود چاق میشه باید برین - با اقتدار - زندگی بسازین که خواب کافی و غذای مناسب برای شما توش اولویت باشه. این حق بدن شماست و خدمت به اطرافیان که شما رو سرحال ‌تر میبینند. حالا اینو چطور توی زندگی پیاده کنیم؟ افکار منفی و خود زنی که به ذهنتون میاد از خودتون بپرسین خودم رو برای یک مشکل شخصیتی زیر سوال میبرم یا یک خصوصیت فیزیکی؟ اگر خصوصیت فیزیکی بود ذهنا دنده عقب بگیرین و از جاده "اصلاح خود" بندازین جاده "مدیریت محیط". خصوصیات فیزیکی قرار نیست عوض بشن. شما همینی که هستین کافی و ارزشمنده. ❤️

خداحافظ آقای سارگون من با آقای سارگون همین دو سه ماه پیش آشنا شدم. وقتی آمدیم این محله جدید دنبال خیاط میگشتم که لباس سفید مانیشا رو برای جشن آخر سال مدرسه کوتاه کنه. توی گوگل پبداش کردم. آقای سارگون اصلا آشوری هست. از آشوریهای عراق. بچه که بوده با پدر و مادرش در یونان بزرگ شده و زمانی که جیمی کارتر رییس‌جمهور بوده آمده آمریکا. همون دیدار اول توضیح داد که چند سالیه مغازه‌اش رو بسته و از خونه کار میکنه چون مغازه یادآور خاطرات همسرش هست که بعد از چند سال بیماری از سرطان فوت کرده. لباس مانیشا رو خیلی خوب و به موقع کوتاه کرد. دو هفته پیش که از سفر کاری آمدم یکعالمه شلواری که کمرش گشاد شده یا پاچه‌اش باید کوتاه بشه رو بردم پیشش. گفت دارم از مملکت میرم. دارند بیرونم میکنند. مدارک مهاجرتش مشکل داره. فردا داره از مرز زمینی میره کانادا. اگر اونجا نتونه بمونه از طریق سفارت عراق باید برگرده جایی که متولد شده. گفتم اینجا کسی نمونده؟ گفت فقط قبر خواهرم هست. فردا میرم ازش خداحافظی میکنم. گفتم در عراق کسی رو داری؟ گفت توی روستامون هنوز فامیل داریم. روستامون نزدیک مرز ترکیه و ایرانه. توی ایران یک بیمارستان هست که همه اهل روستا میرن اونجا. راستی آقای سارگون سواد خوندن و نوشتن هم نداره. اصلا. نمیدونم چطور انگلیسی یادگرفته. گفتم آقای سارگون سفرت بی‌خطر. دواهات رو اضافه ببر که تا دوباره خانه‌ای پیدا کنی فشار خونت مشکل‌زا نشه. بهت فکر میکنم آقای سارگون. #برشی‌از‌آدمهای‌معمولی

به مانیشا میگم اسم این عروسک ابر رو میتونی بگذاری ابرک. َک که میذاری معنیش میشه کوچک. ابر کوچک. یخورده فکر کرد بعد گفت پس اسم این عروسک رو هم بذاریم سگک؟ من: 😳 فردوسی: 😳

در طول هفته پیامی از دوستان ساکن داخل ایران داشتم که کسب و کارهای داخلی نیاز به کمک دارند و دوستمون پیشنهاد کرده بودند که دوباره پست تبلیغ بگذاریم. این پست برای کمک به عزیزان داخل ایرانه. دوستان عزیز ساکن ایران، این پست برای شما عزیزان هست که بیایید برای خودتون تبلیغ کنید. دوستان خارج از ایران لطفا فقط اگر خدمات یا محصول خاصی لازم دارین بگین شاید کسی اینجا بتونه به دستتون برسونه. اگر هم میتونید هدیه‌ای مثل مثلا مشاوره یا کوچینگ رایگان بدین اینجا میتونید اعلام کنید. کامنتها رو باز کردم اما #دعواها‌روحذف‌میکنم‌

یادمه اواخر دهه بیست بود. هنوز با پرادیپ ازدواج نکرده بودیم. یه دفعه برگشتم گفتم ببین من احساس میکنم صبح که از خواب پا شده‌ام دوتا وزنه بزرگ به پاهام بسته است. هر کاری که میخوام بکنم، حتی یک لباس پوشیدن ساده، اگه برای بقیه یه واحد انرژی میبره برای من یک عالمه انرژی میبره. همش خسته‌ام از بس این وزنه‌ها رو هم باید دنبال خودم همه جا بکشم. چند روز پیش در مکالمه با دوست عزیزی اینو مطرح کردم چون حال خودشون همینه و فکر می‌کردند بقیه این مشکل رو ندارند. من حدس میزنم خیلی آدمهایی که مشکل خودانتقادی و تفکر کمالگرایی شدید دارند از این مشکل رنج میبرن. خواستم بگم تنها نیستین. ❤️

نکاتی برای مدیریت استفاده نوجوانان از موبایل و اسکرین در مکالمه با چندنفر از دوستان این نکات رو به اشتراک گذاشتم به نظرشون مفید بود (مخصوصا اولی). در مورد خردسالی تا یازده سال قبلا تجربه‌هام رو در این ویدیو به اشتراک گذاشته‌ام: https://youtu.be/OZ1CxoqaXi8?si=ftoo8ihavR25gBBD ۱. برای بچه وسایل الکترونیکی را به عنوان هدیه یا جایزه نخرید. چرا؟ چون حس مالکیتی در بچه ایجاد میکنه که بعدا مدیریت وسیله رو مشکل میکنه و در خونه تنش ایجاد میکنه. وسایل الکترونیکی دارایی خانواده هستند، نه مالکیت شخصی فرزند. بنا به توان مالی خانواده و نیاز فرزند براش بخرین اما بگین خیلی مشخص قوانین استفاده اینهاست و رعایت نکنی امتیاز استفاده رو از دست میدی. ۲. وارد دنیای دیجیتال فرزندتان شوید بازی‌هایی که انجام می‌دهد را بشناسید، درباره اپلیکیشن‌ها و شبکه‌های اجتماعی او کنجکاو باشید و گفتگو کنید. یکی از بهترین کارهایی که همسر من انجام داده اینه که به جای اینکه سر گیم بازی کردن با دخترمون دعوا کنه با هم گیم بازی می‌کنند و گیم پارتی دارند و در نتیجه مقاومت دختر من در مقابل قوانین کمتره. ۳. کامپیوتر و لپ‌تاپ را تا حد امکان در فضای مشترک خانه قرار دهید حضور در فضای عمومی خانه، نظارت را طبیعی‌تر و تنش را کمتر می‌کند. مثلا برای یوتیوب تماشا کردن - اینجا که تلویزیون‌ها به اینترنت وصل میشن من به مانیشا میگم روی تلویزیون و با صدای بلند تماشا کن. این خودش باعث سک نظارت از راه دور میشه. یا کامپیوتر گیم بازی کردن کنار سالن یا در اتاقی هست که مانیتور قابل رویت هست. قطعا قطعا توی اتاق خوب جای کامپیوتر نیست. (نکته شماره ۶) ۴. برای توضیح ایمنی آنلاین از قوانین ایمنی در دنیای واقعی به عنوان مثال استفاده کنید. در مورد کلاهبرداری، سوءاستفاده، فریبکاری و حفظ حریم خصوصی آموزش دهید. مثلا من برای مانیشا توضیح داده بودم که باز گذاشتن فیچر چت کردن در گیم مثل این میمونه که ما در رستوران یا خیابون تنهاش بگذاریم تا هر غریبه بیاد باهاش صحبت کنه. همونجور که در دنیای واقعی این کار رو نمیکنیم، در دنیای مجازی هم مواظبیم چه کسی به مانیشا دسترسی داره. بحث محدود کردن مانیشا نیست، بحث محدود کردن دسترسی بقیه هست. ۵. بین داشتن موبایل و داشتن شبکه‌های اجتماعی تفاوت قائل شوید این دو تصمیم یکسان نیستند و خیلی مفیده که مکالمه سازنده با نوجوان داشته باشیم که وقت هرکدوم چه زمانی هست. ۶. وسایل الکترونیکی شب‌ها وارد اتاق خواب نشوند خواب کافی یکی از مهم‌ترین عوامل سلامت جسمی، روانی و تحصیلی نوجوانان است. علاوه بر اون کلی از مشکلاتی که برای نوجوانها در مورد عکسها و پیامهای نامناسب ایجاد می‌شه از این فعالیت‌های آنلاین آخر شب میاد. ۷. از ابزارهای کنترل والدین استفاده کنید - از همون اول و نه به عنوان تنبیه بعد از اینکه مشکلی ایجاد شد. همچینین برای بچه توضیح بدین که این ابزار برای کنترل دائمی نیستند، بلکه به عنوان چرخ‌های کمکی هستند تا زمانی که مهارت تصمیم‌گیری فرزند رشد کند. ۸. قوانین را متناسب با سن، شخصیت و میزان مسئولیت‌پذیری فرزند تنظیم کنید هر نوجوان متفاوت است و نسخه واحدی برای همه وجود ندارد. چرا اینو میگم؟ چون ما پدر و مادرها ممکنه از اونور بوم بیفتیم و بگیم نه چون فلان کتاب گفته تا ۱۶ سالگی تلفن نباشه هیچ جور نمیشه تلفن داشته باشی. در صورتیکه یک نوجوان خجالتی‌تر که با پیامک راحتتر میتونه تماس برقرار کنه تلفن داشتن کمکش میکنه از لاکش بیرون بیاد. اما فوت کاسه‌گریش اینه که اول سخت بگیرین بعد به مرور که بچه مسولیت نشون داد به عنوان تشویق آسونتر کنین تا اینکه اول آسون بگیرین بعد که مشکل ایجاد شد بخواهین با دعوا سخت بگیرین. ۹. روی کیفیت استفاده از صفحه نمایش آموزش بدین. واقعیت اینه که بچه‌ها چند سالی مهمون ما هستند و باید توی این چند سال مهارتهایی که برای دنیای واقعی لازمه یاد بگیرن. اینه که مهمه بهشون آموزش بدیم که یادگیری، برنامه‌نویسی و خلق کردن با ساعت‌ها اسکرول بی‌هدف یکسان نیست. اینها نکاتی هست که من تا به اینجا که دخترم تازه مدرسه راهنمایی رو تموم کرده یاد گرفته‌ام. باز آخرهای دبیرستان میتونم یک پست تکمیلی دیگه بنویسم که خردسالی تا هجده سالگی کامل بشه 😊