پانته‌آ وزیری

یادآوری قوانین گروه: https://t.me/pv44telegram/568

عزیزان، این رو اینجا بگم که همه ببینند. یک عده قلیلی در این جمع هر از گاهی جو رو متشنج میکنید، دوباره هم شروع کردید. ادامه پیدا کنه برای آرامش اعصاب بقیه کامنتها رو دوباره خواهم بست. گفتم پست بنویسم که دیده بشه.

در کار، اعتماد به نفس حس کردنی نیست، کسب کردنی هست. اعتماد به نفس زمانی ایجاد می‌شه که کار بسیار سختی رو انجام بدیم، پوستمون کنده میشه اما انجام میشه و اون احساس توانستن در ما جوانه میزنه. اشتباه رایج اینه که برای انجام کارهای سخت منتظر میمونند که احساس اعتماد به نفس بکنن. احساس اعتماد به نفس اون طرف میدان منتظر شما ایستاده.

Your physical limitations are not a character flaw دوستان یک موردی هست که ارزش داره راجع بهش گفتگو کنیم. محدودیتهای جسمی - خصوصیات فیزیک بدن شما کیس اول: دوست عزیزی بحرانهای مختلفی توی این مرحله از زندگی دارند. بعد از نشانه‌هایی که دارند کرختی و خمودگی هست. سوال اولی که من خدمتشون دارم اینه که آزمایش خون دادی؟ خوابت منظمه؟ کمبود آهن نداری؟ منظورم چیه؟ ذهن و بدن مرتبط هستند. بعضی وقتها افکاری که داریم منبعشون مشکلات فیزیولوژیکی هست. اگر میتونین، اول بیولوژی بدن رو چک کنین بعد که خیالتون راحت شد دنبال این برین که آیا با دنیا مشکل فلسفی دارم یا نه. یه جور دیگه بگم: مشکلات رو بخش بخش کنین که قاطی نشن. ذهن کارش اینه که دائم برای دنیای اطرافش داستان بسازه. الزاما هرچی میگه دقیق نیست. شما مشکلات رو بخش بخش کنید راحتتر مدیریت میشن. کیس دوم - کمالگرایی زیاد دارید به حدی که برای خصوصیات فیزیکی هم دچار شرم و گفتگوی منفی هستید. مثلا اگر بدنتون ده ساعت خواب لازم داره اما خانواده خواب زیاد رو نشونه تنبلی میدونن. یا چاقتر، لاغرتر، بورتر، سبزه‌تر از انتظارات خانواده هستین.... دوتا نکته برای شما: اول (اینو از دلم براتون هدیه میدم): خصوصیات فیزیکی شما مشکل شخصیتی نیستند. مشکل شخصیتی رو باید فهمید و برای اصلاحش تلاش کرد. خصوصیت فیزیکی رو باید متوجه شد و پذیرفت و باهاش کار رو درآورد. دانستن اینکه مثلا شما بدنتون خواب بیشتری لازم داره یا مثلا زود چاق میشه درست مثل اینه که بدونین رنگ قرمز بهتون نمیاد. آیا از اینکه بدونین رنگ قرمز بهتون نمیاد احساس شرم میکنین؟ نه! رنگ قرمز نمیپوشین. همونجوری اگر بدنتون خواب بیشتر لازم داره یا زود چاق میشه باید برین - با اقتدار - زندگی بسازین که خواب کافی و غذای مناسب برای شما توش اولویت باشه. این حق بدن شماست و خدمت به اطرافیان که شما رو سرحال ‌تر میبینند. حالا اینو چطور توی زندگی پیاده کنیم؟ افکار منفی و خود زنی که به ذهنتون میاد از خودتون بپرسین خودم رو برای یک مشکل شخصیتی زیر سوال میبرم یا یک خصوصیت فیزیکی؟ اگر خصوصیت فیزیکی بود ذهنا دنده عقب بگیرین و از جاده "اصلاح خود" بندازین جاده "مدیریت محیط". خصوصیات فیزیکی قرار نیست عوض بشن. شما همینی که هستین کافی و ارزشمنده. ❤️

خداحافظ آقای سارگون من با آقای سارگون همین دو سه ماه پیش آشنا شدم. وقتی آمدیم این محله جدید دنبال خیاط میگشتم که لباس سفید مانیشا رو برای جشن آخر سال مدرسه کوتاه کنه. توی گوگل پبداش کردم. آقای سارگون اصلا آشوری هست. از آشوریهای عراق. بچه که بوده با پدر و مادرش در یونان بزرگ شده و زمانی که جیمی کارتر رییس‌جمهور بوده آمده آمریکا. همون دیدار اول توضیح داد که چند سالیه مغازه‌اش رو بسته و از خونه کار میکنه چون مغازه یادآور خاطرات همسرش هست که بعد از چند سال بیماری از سرطان فوت کرده. لباس مانیشا رو خیلی خوب و به موقع کوتاه کرد. دو هفته پیش که از سفر کاری آمدم یکعالمه شلواری که کمرش گشاد شده یا پاچه‌اش باید کوتاه بشه رو بردم پیشش. گفت دارم از مملکت میرم. دارند بیرونم میکنند. مدارک مهاجرتش مشکل داره. فردا داره از مرز زمینی میره کانادا. اگر اونجا نتونه بمونه از طریق سفارت عراق باید برگرده جایی که متولد شده. گفتم اینجا کسی نمونده؟ گفت فقط قبر خواهرم هست. فردا میرم ازش خداحافظی میکنم. گفتم در عراق کسی رو داری؟ گفت توی روستامون هنوز فامیل داریم. روستامون نزدیک مرز ترکیه و ایرانه. توی ایران یک بیمارستان هست که همه اهل روستا میرن اونجا. راستی آقای سارگون سواد خوندن و نوشتن هم نداره. اصلا. نمیدونم چطور انگلیسی یادگرفته. گفتم آقای سارگون سفرت بی‌خطر. دواهات رو اضافه ببر که تا دوباره خانه‌ای پیدا کنی فشار خونت مشکل‌زا نشه. بهت فکر میکنم آقای سارگون. #برشی‌از‌آدمهای‌معمولی

به مانیشا میگم اسم این عروسک ابر رو میتونی بگذاری ابرک. َک که میذاری معنیش میشه کوچک. ابر کوچک. یخورده فکر کرد بعد گفت پس اسم این عروسک رو هم بذاریم سگک؟ من: 😳 فردوسی: 😳

در طول هفته پیامی از دوستان ساکن داخل ایران داشتم که کسب و کارهای داخلی نیاز به کمک دارند و دوستمون پیشنهاد کرده بودند که دوباره پست تبلیغ بگذاریم. این پست برای کمک به عزیزان داخل ایرانه. دوستان عزیز ساکن ایران، این پست برای شما عزیزان هست که بیایید برای خودتون تبلیغ کنید. دوستان خارج از ایران لطفا فقط اگر خدمات یا محصول خاصی لازم دارین بگین شاید کسی اینجا بتونه به دستتون برسونه. اگر هم میتونید هدیه‌ای مثل مثلا مشاوره یا کوچینگ رایگان بدین اینجا میتونید اعلام کنید. کامنتها رو باز کردم اما #دعواها‌روحذف‌میکنم‌

یادمه اواخر دهه بیست بود. هنوز با پرادیپ ازدواج نکرده بودیم. یه دفعه برگشتم گفتم ببین من احساس میکنم صبح که از خواب پا شده‌ام دوتا وزنه بزرگ به پاهام بسته است. هر کاری که میخوام بکنم، حتی یک لباس پوشیدن ساده، اگه برای بقیه یه واحد انرژی میبره برای من یک عالمه انرژی میبره. همش خسته‌ام از بس این وزنه‌ها رو هم باید دنبال خودم همه جا بکشم. چند روز پیش در مکالمه با دوست عزیزی اینو مطرح کردم چون حال خودشون همینه و فکر می‌کردند بقیه این مشکل رو ندارند. من حدس میزنم خیلی آدمهایی که مشکل خودانتقادی و تفکر کمالگرایی شدید دارند از این مشکل رنج میبرن. خواستم بگم تنها نیستین. ❤️

نکاتی برای مدیریت استفاده نوجوانان از موبایل و اسکرین در مکالمه با چندنفر از دوستان این نکات رو به اشتراک گذاشتم به نظرشون مفید بود (مخصوصا اولی). در مورد خردسالی تا یازده سال قبلا تجربه‌هام رو در این ویدیو به اشتراک گذاشته‌ام: https://youtu.be/OZ1CxoqaXi8?si=ftoo8ihavR25gBBD ۱. برای بچه وسایل الکترونیکی را به عنوان هدیه یا جایزه نخرید. چرا؟ چون حس مالکیتی در بچه ایجاد میکنه که بعدا مدیریت وسیله رو مشکل میکنه و در خونه تنش ایجاد میکنه. وسایل الکترونیکی دارایی خانواده هستند، نه مالکیت شخصی فرزند. بنا به توان مالی خانواده و نیاز فرزند براش بخرین اما بگین خیلی مشخص قوانین استفاده اینهاست و رعایت نکنی امتیاز استفاده رو از دست میدی. ۲. وارد دنیای دیجیتال فرزندتان شوید بازی‌هایی که انجام می‌دهد را بشناسید، درباره اپلیکیشن‌ها و شبکه‌های اجتماعی او کنجکاو باشید و گفتگو کنید. یکی از بهترین کارهایی که همسر من انجام داده اینه که به جای اینکه سر گیم بازی کردن با دخترمون دعوا کنه با هم گیم بازی می‌کنند و گیم پارتی دارند و در نتیجه مقاومت دختر من در مقابل قوانین کمتره. ۳. کامپیوتر و لپ‌تاپ را تا حد امکان در فضای مشترک خانه قرار دهید حضور در فضای عمومی خانه، نظارت را طبیعی‌تر و تنش را کمتر می‌کند. مثلا برای یوتیوب تماشا کردن - اینجا که تلویزیون‌ها به اینترنت وصل میشن من به مانیشا میگم روی تلویزیون و با صدای بلند تماشا کن. این خودش باعث سک نظارت از راه دور میشه. یا کامپیوتر گیم بازی کردن کنار سالن یا در اتاقی هست که مانیتور قابل رویت هست. قطعا قطعا توی اتاق خوب جای کامپیوتر نیست. (نکته شماره ۶) ۴. برای توضیح ایمنی آنلاین از قوانین ایمنی در دنیای واقعی به عنوان مثال استفاده کنید. در مورد کلاهبرداری، سوءاستفاده، فریبکاری و حفظ حریم خصوصی آموزش دهید. مثلا من برای مانیشا توضیح داده بودم که باز گذاشتن فیچر چت کردن در گیم مثل این میمونه که ما در رستوران یا خیابون تنهاش بگذاریم تا هر غریبه بیاد باهاش صحبت کنه. همونجور که در دنیای واقعی این کار رو نمیکنیم، در دنیای مجازی هم مواظبیم چه کسی به مانیشا دسترسی داره. بحث محدود کردن مانیشا نیست، بحث محدود کردن دسترسی بقیه هست. ۵. بین داشتن موبایل و داشتن شبکه‌های اجتماعی تفاوت قائل شوید این دو تصمیم یکسان نیستند و خیلی مفیده که مکالمه سازنده با نوجوان داشته باشیم که وقت هرکدوم چه زمانی هست. ۶. وسایل الکترونیکی شب‌ها وارد اتاق خواب نشوند خواب کافی یکی از مهم‌ترین عوامل سلامت جسمی، روانی و تحصیلی نوجوانان است. علاوه بر اون کلی از مشکلاتی که برای نوجوانها در مورد عکسها و پیامهای نامناسب ایجاد می‌شه از این فعالیت‌های آنلاین آخر شب میاد. ۷. از ابزارهای کنترل والدین استفاده کنید - از همون اول و نه به عنوان تنبیه بعد از اینکه مشکلی ایجاد شد. همچینین برای بچه توضیح بدین که این ابزار برای کنترل دائمی نیستند، بلکه به عنوان چرخ‌های کمکی هستند تا زمانی که مهارت تصمیم‌گیری فرزند رشد کند. ۸. قوانین را متناسب با سن، شخصیت و میزان مسئولیت‌پذیری فرزند تنظیم کنید هر نوجوان متفاوت است و نسخه واحدی برای همه وجود ندارد. چرا اینو میگم؟ چون ما پدر و مادرها ممکنه از اونور بوم بیفتیم و بگیم نه چون فلان کتاب گفته تا ۱۶ سالگی تلفن نباشه هیچ جور نمیشه تلفن داشته باشی. در صورتیکه یک نوجوان خجالتی‌تر که با پیامک راحتتر میتونه تماس برقرار کنه تلفن داشتن کمکش میکنه از لاکش بیرون بیاد. اما فوت کاسه‌گریش اینه که اول سخت بگیرین بعد به مرور که بچه مسولیت نشون داد به عنوان تشویق آسونتر کنین تا اینکه اول آسون بگیرین بعد که مشکل ایجاد شد بخواهین با دعوا سخت بگیرین. ۹. روی کیفیت استفاده از صفحه نمایش آموزش بدین. واقعیت اینه که بچه‌ها چند سالی مهمون ما هستند و باید توی این چند سال مهارتهایی که برای دنیای واقعی لازمه یاد بگیرن. اینه که مهمه بهشون آموزش بدیم که یادگیری، برنامه‌نویسی و خلق کردن با ساعت‌ها اسکرول بی‌هدف یکسان نیست. اینها نکاتی هست که من تا به اینجا که دخترم تازه مدرسه راهنمایی رو تموم کرده یاد گرفته‌ام. باز آخرهای دبیرستان میتونم یک پست تکمیلی دیگه بنویسم که خردسالی تا هجده سالگی کامل بشه 😊

امروز تعداد زیادی از شما عزیزان ساکن ایران آنلاین بودید و پیام داده بودید. خوش آمدید. جاتون خالی بود. جای خالی صداتون خیلی حس شد. ❤️🕊 قدمهاتون پرتوان.

Slow down to speed up [انگیزه نوشتن این متن پیامهای خوانندگان داخل ایران است] اوائل که معلم میخواست رانندگی یاد بده میگفت چیه عین راننده کامیون میپیچی؟ همه‌مون پرت میشیم اینور و اونور. بعد فهمیدم سر پیچ باید سرعت رو یواش کرد، تقریبا به صفر رسوند تا پیچ رو آرام رد کنیم. توی جلسات کاری، یا گفتگوهای مشکل و پرتنش به هر شکلی، واکنش اولیه افراد اینه که فوری به نتیجه برسند. ممکنه بلندتر حرف بزنند، بیشتر توضیح بدن، بیشتر ایده مطرح کنند. اما خیلی اوقات این باعث میشه تنش بیشتر ایجاد بشه، بحث به نتیجه نرسه و تصمیمی اتخاذ نشه. چیزی که جواب میده اینه آدمها شنونده فعالی باشند. وقتی همکار صحبت میکنه جمع بندی فعال کنند تا مطمئن بشن حرف طرف رو فهمیده‌اند. اگر کسی سکوت کرده عامدانه ازش دعوت کنند نقطه نظرش رو مطرح کنه. سرعت پردازش اطلاعات رو کم کنند تا مطمئن بشن همه اطلاعات لازم دریافت و پردازش شده. چرا اینو میگم؟ چون شما عزیزانی که در ایران هستید الان با شرایط پرتنشی دارید دست و پنجه نرم میکنید. نه تنها نباید از خودتون توقع داشته باشید که بتونید سریع بفهمید بهترین قدم بعدی چیه بلکه یک تکنیک موثر برای مدیریت این شرایط اینه که عامدانه سرعت رو کم کنید. عجله نکنید که بفهمید بهترین قدم بعدی چیه. سرعت رو یواش کنین که گیر نکنین. در نهایت این یواشتر کردن باعث میشه سریعتر به نتیجه برسین.

مخصوصا در محیط کار، من از هر فرصتی برای اینکه بگم ایرانی هستم استقبال میکنم. برام مهمه که نماینده خوبی برای مملکتم باشم. برام مهمه آدمها بیان راجع به ایران صحبت کنند، سوال کنند. دیروز در کافی‌شاپی در زوریخ نشسته‌ام بودم. یک پسر کوچولوی تپل سویسی، از این لپ قرمزی‌ها که عکسشون روی جعبه بیسکوئیت هست، روی پای پدرش نشسته بود و به من میخندید. توی تلفنم همون موقع پیام از هموطنی بود که احساس می‌کرد استفاده از اینترنت پرو، اپلیکیشن اسنپ یا اپلیکیشن بله زیر پا گذاشتن معیارهای شرافت هست. هموطن من باید با این سوال دست و پنجه نرم کنه که آیا دسترسی به اینترنت آزاد خلاف شرافت هست. اختلاف انقدر زیاده که من حتی نمیدونم چکار باید کرد. این حجم ظلمی که داره میشه و سختی که مردم الان دارند متحمل میشن برای شخص من قدرت تشخیص رو مختل کرده. نمیدونم نوشتن در این کانال درسته؟ ایجاد محتوا درسته؟ حرف زدن درسته؟ به جز کمکهای موردی که میدونم همه میکنیم کلا نمیدونم چه کاری درسته. اون روز فکر کردم شاید نوشتن از این گیجی خودش مهم باشه. حداقل این تجربه جمعی به جا آورده بشه. کامنتها بسته است. توان فحش خوردن یا دعوا ندارم.

انقدر از فحش‌های توییتر شکایت میکنم بیام لحظات خوبش رو هم بگم. من سه روزه دارم کوتهای این رو میخونم. 😀 برای خودم، اون موقعها خیابون ولیعصر جوب آبهاش خیلی بزرگ و پر آب بود. من یه جفت چکمه دست دوم قرمز داشتم میپوشیدم بعد همه راه از دبستان توی خونه به جای پیاده رو توی جوب راه میرفتم که مثلا رودخونه است. در این حد که یه دفعه بابا رو فرستاده بودن برو بچه رو از مدرسه بردار با ماشین یواش میرونده و توی جوب دنبال من میگشته. و توی جوب هم پیدام کرد 🙃 https://x.com/i/status/2053953520756207802

(از میان پیامها با دوستان خواننده) یک چیزی رو هم میخوام خیلی خیلی تاکید کنم. مغز شما کارش داستان‌گویی هست. یعنی دائم داره از مشاهدات اطرافش داستان ایجاد میکنه. خیلی از این داستان‌ها فقط صدای پردازش وقایع هستند. حقیقت نیستند. قرار نیست شما هر فکری رو که توی سرتون میاد باور کنید. این نکته خیلی حیاتی هست

بالاخره من دعوت شدم این جلسه مدیران ارشد شرکت که اگر دعوت بشی یعنی شما رسما رفتی جزو آدمهای مهم. همیشه دلم میخواست از نظر کاری برسم به جایی که دعوت بشم. خوشحال هم بودم. برای اینکه این سی و خورده‌ای نفر بیشتر با هم آشنا بشن قرار بود عکس بچگیمون رو بدیم و دو سه مورد جالب راجع به خودمون. برنامه رو هم داده بودند من و یک همکار دیگه بچرخونیم. موارد جالب راجع به بقیه رو میخوندم سرتیفیکت خلبانی، کار در نیوزیلند در نوجوانی، ...کلی کارهای جالب. از اون لحظه‌ها بود که آدم میگه ببخشید من اولین باری که هواپیما سوار شدم ۲۳ سالم بود چون زمان بچگیم جنگ بود و همه بیست سالگیم افسردگی داشتم و کلی زحمت کشیدم کمالگراییم خوب شد و همینکه من الان اینجا بین شما عزیزان اروپایی و آمریکایی هستم خودش واقعا یک مورد جالب طلقی میشه.

من فقط آمدم بگم که دلم براتون تنگ شده. یادتون هستم. ❤️🌱🕊

از خلال کامنتهای قدیمی، به تاریخ ۲۲ دی ماه ۱۴۰۴: اصولا ظرفیت همدلی آدمها محدوده. حرکت به دلیل حقوق بشر هم وجود نداره. یعنی حتی اگر ملت‌ها هم بخوان، دولت‌ها کاری نمیکنند. مثال توی بیست و چند سال اخیر زیاده. غزه و اینها که اخیره، زمان حمله آمریکا به عراق مردم در سراسر آمریکا (و دنیا) تظاهرات گسترده کردند. هیچ تاثیری نداشت. به نظر من یک چیز بیش از همه تاثیر داره: درهم تنیدگی اقتصادی - وقتی اتفاقی جایی میفته اگر بقیه دنیا اونجا دفتر داشته باشند، همکار داشته باشند براشون مساله قابل لمس و انسانی میشه. در بعد ماکرو اگر منافع اقتصادی کشوری به خطر بیفته براش مهم‌ میشه. اشتباهی که مثلا ایران احتمالا کرده اینه که همیشه سعی کرده مسیر ایدئولوژی پیش بره. فکر کرده بقیه دنیا قرار کار "درست" رو بکنند. حتی ایرانیهای مخالف دولت جمهوری اسلامی الان اکثرا تفکرشون اینه. در صورتیکه مردم دنیا کاری که به نفعشون باشه انجام میدن. اگر الان سرنوشت ایران مهم نیست برای اینه که ایران کاملا از نظر اقتصادی از دنیا جدا شده و بحران‌های ایران برای مردم دنیا و کشورهای دنیا حس نمیشه (و وابستگی به نفت خاورمیانه هم کم شده) برای همین در شرایط فعلی شاید راهی حلی که باعث ختم این تحریم‌ها باشه و کسی که قراره بعد از این دولت بیاد بفهمه اگر پنجره‌ای باز شد فوری باید روی توسعه اقتصادی و اتصال اقتصادی به دنیا تمرکز کنه عملگراترین راه حل برای نجات ایران باشه. این تحریمها با وجود دولت فعلی برداشته شدنش احتمالا غیر ممکنه. #فکرشخصی https://en.wikipedia.org/wiki/Protests_against_the_Iraq_War اصل کامنت: https://t.me/PVDiscussions/40115

از کامنتهای پستهای قبلی: "من هم با جنگ موافق نیستم. اما نه به دلیل اینکه برای آقای خامنه‌ای عزادارم یا با جمهوری اسلامی موافق هستم. بلکه به این دلیل که کوچکترین اعتمادی به آقای ترامپ و آقای نتانیاهو نداشتم و ندارم." اصل کامنت: https://t.me/PVDiscussions/46339

در این گذرگاه سخت تاریخی، قدرت ما در همبستگی دلهامون هست. هرجایی هستید برای خودتون و عزیزانتون آرزوی سلامتی دارم و صمیمانه دستتون رو میفشارم. یاد جانهای عزیزی که از دست رفته‌اند گرامی و به امید آزادی و سرافرازی ایران عزیزمون. نوروز پیروز.

دوستان عزیز چندتا نکته دل من مثل همه شما برای ایران و ایرانی میتپه. در پستهای اخیر مشخص شده که علی‌رغم این موضوع درک من از مسائل داخلی ایران به دلیل بیرون بودن از ایران بسیار محدود هست. در نتیجه هرچیزی که میگم، حتی وقتی قصدم کمک باشه باعث عصبانیت خواننده و تشنج در این شرایط میشه. علاوه بر اون خودم واقعا دیگه توان ندارم که توضیح بدم طرفدار جمهوری اسلامی نیستم و فحش بشنوم. انصاف نیست. اینه که این کانال فعلا، تا اطلاع ثانوی، تعطیله چون کارکردی نداره. امیدوارم ایران رو به زودی آزاد و آباد و سرافراز ببینیم و بریم بسازیمش‌. این روزها، اگر جایی از من خدمتی برمیامد همیشه میتونید بهم پیام بدین. در خدمتم. همین گوشه کنارتون هستم و دستتون رو میفشارم. @panteavaziri