خیزش

بر اساس اصل دوم قانون اساسی ایالات متحده، اختیارات و حقوق اساسی رئیس‌جمهور آمریکا به چند حوزه اصلی تقسیم می‌شود: ​۱. حق وتو (Veto Power) ​نحوه عملکرد: هر لایحه‌ای که در کنگره (مجلس نمایندگان و سنا) تصویب شود، برای تبدیل شدن به قانون باید به امضای رئیس‌جمهور برسد. اگر رئیس‌جمهور با آن مخالف باشد، می‌تواند آن را وتو کند و به کنگره بازگرداند. ​وتوی جیبی (Pocket Veto): اگر کمتر از ۱۰ روز کاری به پایان دوره‌‌ی کاری کنگره باقی مانده باشد و رئیس‌جمهور لایحه را امضا نکند، لایحه خودبه‌خود باطل می‌شود. ​دور زدن وتو: کنگره می‌تواند با کسب رأی دو‌سوم نمایندگان در هر دو مجلس، وتوی رئیس‌جمهور را باطل کرده و لایحه را بدون نیاز به امضای او به قانون تبدیل کند. ​۲. قدرت نظامی و اعلام جنگ (War Powers) ​اعلام جنگ (اختیار کنگره): طبق قانون اساسی، حق اعلام جنگ رسمی فقط در اختیار کنگره است، نه رئیس‌جمهور. ​فرمانده کل قوا (Commander-in-Chief): رئیس‌جمهور فرمانده عالی‌رتبه تمام نیروهای مسلح آمریکا است و هدایت و اجرای عملیات‌های نظامی را بر عهده دارد. ​قانون اختیارات جنگی ۱۹۷۳ (War Powers Resolution): رئیس‌جمهور می‌تواند در صورت بروز حملات یا شرایط اضطراری، فوراً دستور اقدام نظامی بدهد؛ اما موظف است ظرف ۴۸ ساعت به کنگره گزارش دهد و اگر کنگره ظرف ۶۰ روز مجوزی برای ادامه آن صادر نکند، باید نیروها را بازگرداند. ​۳. سایر اختیارات و حقوق اساسی کلیدی ​فرمان‌های اجرایی (Executive Orders): رئیس‌جمهور می‌تواند بدون نیاز به تصویب کنگره، دستورهای لازم‌الاجرا برای اداره بخش‌های مختلف دولت صادر کند (البته نباید مغایر با قوانین موجود یا قانون اساسی باشد). ​انتصابات ارشد: تعیین قضات دادگاه عالی، قضات فدرال، وزیران کابینه، سفرا و رؤسای سازمان‌های فدرال بر عهده رئیس‌جمهور است (با شرط تأیید سنا). ​هدایت سیاست خارجی و معاهدات: رئیس‌جمهور نماینده اصلی کشور در روابط بین‌الملل است. او می‌تواند با کشورهای دیگر معاهده امضا کند، اما نهایی شدن معاهدات نیازمند تأیید دو‌سوم سنا است. ​حق عفو (Pardon Power): رئیس‌جمهور اختیار کامل دارد محکومیت جرایم فدرال را عفو یا تخفیف دهد. این تصمیم نیازمند تأیید هیچ نهادی نیست و قابل لغو توسط کنگره یا دادگاه‌ها نمی‌باشد. ​پیام وضعیت کشور (State of the Union): موظف است سالانه گزارشی از وضعیت کشور به کنگره ارائه دهد و اولویت‌های قانون‌گذاری خود را پیشنهاد کند. https://t.me/negarestankhizesche023/5235    @khizesche

📌📌‌شکستی برای ترامپ، مخالفان دموکرات با اکثریتی که در کنگره به دست آورده‌اند، تا کجا می‌توانند بر روی سیاست‌های اولترا راست و ماجراجویی های نظامی اش اثر بگذارند.... 📝در انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۲۶ ایالات متحده، دموکرات‌ها موفق شده‌اند اکثریت را در کنگره (مجلس نمایندگان و سنا) از جمهوری‌خواهان پس بگیرند. این تغییر، توازن قدرت را در دو سال پایانی دوره دوم ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ دستخوش دگرگونی اساسی می‌کند و به ساختار «دولت منقسم» (Divided Government) منجر می‌شود. ​۱. نتایج کلیدی انتخابات ۲۰۲۶ ​کنگره (مجلس نمایندگان و سنا): دموکرات‌ها اکثریت هر دو مجلس را به دست آوردند. این موضوع قدرت قانون‌گذاری مطلق جمهوری‌خواهان را که پس از انتخابات ۲۰۲۴ در اختیار داشتند، از بین برد. ​عوامل اصلی تغییر رای‌ها: تورم، افزایش هزینه‌های زندگی ناشی از تعرفه‌های سنگین وارداتی، تنش‌ها و هزینه‌های اقتصادی مرتبط با درگیری‌های منطقه‌ای (از جمله ایران) و نحوه اجرای سخت‌گیرانه سیاست‌های مهاجرتی، مهم‌ترین دلایل چرخش آرا به سمت دموکرات‌ها حتی در ایالت‌ها و حوزه‌های سنتی جمهوری‌خواه بوده‌اند. ​۲. تغییرات در سیاست داخلی ایالات متحده ​بن‌بست قانون‌گذاری و استفاده از حق وتو: ترامپ برای تصویب لایحه‌ها، بودجه سالانه و اصلاحات مالیاتی نیازمند موافقت دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان خواهد بود. او در واکنش اعلام کرده است که در صورت لزوم از «حق وتو» برای مسدود کردن مصوبات دموکرات‌ها استفاده می‌کند. ​افزایش نظارت کنگره (Oversight): با کنترل دموکرات‌ها بر کمیسیون‌های مجلس نمایندگان و سنا، احضار مقامات کابینه، تحقیقات درباره تصمیمات اقتصادی، تعرفه‌ای و اقدامات نهادهای اجرایی (مانند اداره مهاجرت - ICE) شدت خواهد یافت. ​سیاست‌های تجاری و تعرفه‌ها: دموکرات‌ها سعی خواهند کرد تعرفه‌های سنگین اعمال‌شده بر واردات (از جمله چین و متحدانی مانند کانادا) را محدود کنند یا با فشار بر کاخ سفید، هزینه‌های زندگی خانوارها را کاهش دهند. ​تأیید انتصابات در سنا: پیروزی دموکرات‌ها در سنا، روند تأیید قاضی‌های پیشنهادی ترامپ برای دادگاه‌های فدرال و دادگاه عالی، و همچنین انتصاب مقامات ارشد دولتی را دشوارتر می‌سازد. ​۳. تغییرات در سیاست خارجی ایالات متحده ​محدودسازی اقدامات نظامی و بودجه‌های جنگی: کنگره تحت کنترل دموکرات‌ها اهرم مالی را در دست دارد؛ بنابراین احتمال تصویب بودجه‌های بیشتر برای ماجراجویی‌های نظامی جدید یا ادامه درگیری‌های پرهزینه بین‌المللی کاهش یافته و فشار برای پایان داده به جنگ‌ها یا دستیابی به راهکارهای دیپلماتیک افزایش می‌یابد. ​رویکرد نسبت به خاورمیانه و ایران: فشار کنگره جهت مهار هزینه‌های اقتصادی جبهه‌های جدید جنگ بالا خواهد رفت. این موضوع می‌تواند دولت را به سمت دیپلماسی مستقیم یا غیرمستقیم، کاهش تنش‌ها در تنگه هرمز و تمرکز بر ثبات بازارهای انرژی متمایل کند. ​روابط با متحدان سنتی (ناتو، کانادا و اروپا): دموکرات‌ها تلاش خواهند کرد رویکرد تک‌روانه یا فشار بر متحدان برای افزایش هزینه‌های دفاعی را تعدیل کرده و اطمینان خاطر بیشتری به متحدان غربی بدهند. ​سیاست تجاری و رقابت با چین: با وجود رقابت فراحزبی با چین، کنگره جدل‌های تعرفه‌ای شدید را که زنجیره تأمین داخلی را مختل می‌کرد نخواهد پذیرفت و احتمال حرکت به سمت توافق‌های مدیریت‌شده بیشتر می‌شود. در سیستم سیاسی ایالات متحده، قدرت بین دو شاخه اصلی تقسیم شده است و هیچ طرفی قدرت مطلق را در دست ندارد؛ این ساختار به عنوان «دولت منقسم» (Divided Government) شناخته می‌شود. ​ترکیب و ساختار واقعی قدرت به شرح زیر است: ​۱. قوه اجرایی (ریاست‌جمهوری) ​در اختیار:دونالد ترامپ (جمهوری‌خواه) ​اختیارات: فرماندهی کل نیروهای مسلح، اداره دستگاه‌های دیپلماتیک و امنیت ملی، صدور فرمانداران اجرایی و حق وتوی مصوبات کنگره. ​۲. قوه مقننه (کنگره) ​در اختیار:حزب دموکرات (پس از پیروزی در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶، کنترل مجلس نمایندگان و سنا را به دست گرفته‌اند). ​اختیارات: تصویب بودجه‌های دولتی و نظامی، قانون‌گذاری، استیضاح و نظارت مستقیم بر کابینه، و تأیید انتصابات قضایی و دولتی در سنا. ​نتیجه این تقسیم قدرت چیست؟ ​کاهش قدرت یک‌جانبه کاخ سفید: ترامپ برای پیشبرد اهداف داخلی، تغییر قوانین یا تخصیص بودجه برای برنامه‌های اقتصادی و نظامی خود مستلزم تایید و موافقت دموکرات‌ها در کنگره خواهد بود. ​اهرم فشارهای قانونی: دموکرات‌ها با داشتن اکثریت در کنگره می‌توانند از طریق نظارت مالی، تحقیقات کمیسیون‌ها و مسدودسازی لایحه‌های پیشنهادی، تصمیمات دولتی را محدود یا تعدیل کنند. ​موازنه قوا: در این ساختار، تصمیم‌گیری‌های کلان و کلیدی نیازمند چانه‌زنی و توافق میان هر دو حزب خواهد بود.  👇https://t.me/negarestankhizesche023/5235

⭕️ تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته صدوچهل‌وپنجم در ۶۶ زندان کشور در هفته ۱۴۵ کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، موج حمایت و همبستگی شخصیت‌ها و نهادهای برجسته بین‌المللی، بار دیگر صدای اعتراض به اعدام در ایران را به گوش جهانیان رسانده است. اعلام همبستگی و پیوستن دو گزارش‌گر سازمان ملل، خانم آندرئا بولانوس وارگا گزارش‌گر ویژه سازمان ملل در رابطه با وضعیت مدافعان حقوق بشر و آنا لورنا دلگادییو عضو کارگروه ناپدیدشدگان قهری یا غیرارادی سازمان ملل، به این کارزار و همچنین محکومیت اعدام‌های فزاینده از سوی الکسیس آناگنوستاکیس، رئیس کمیته حقوق بشر کانون وکلای جنایی اروپا، و دفتر حقوق بشر وزارت خارجه کانادا، نشان‌دهنده گسترش انزجار جهانی از مجازات اعدام در ایران است. دوران مجازات‌های قرون‌وسطایی به پایان رسیده و جامعه جهانی هم‌صدا با مردم ایران خواهان حق حیات، آزادی و کرامت انسان است. پیش از این نیز گزارش‌گران دیگر سازمان ملل، خانم جینا رومرو و آقای لئوپولدو مالدونادو و شخصیت‌های دیگری از کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام حمایت کرده بودند. با این حال، ماشین سرکوب و اعدام همچنان در ایران قربانی می‌گیرد؛ تنها در شش روز نخست آبان، دست‌کم ۲۵ زندانی اعدام شده‌اند که ۲۲ نفر از آنان در روزهای ۵ و ۶ آبان به دار آویخته شدند. هم‌زمان، صدور احکام اعدام علیه زندانیان سیاسی ادامه دارد؛ شهاب زهدی، از بازداشت‌شدگان قیام سراسری دی ۱۴۰۴، پس از نقض حکم قبلی در دیوان عالی کشور، بار دیگر توسط قاضی اعدام، صلواتی، به اعدام محکوم شده است. عمران امانی، جوان ۲۱ ساله اهل گنبدکاووس، نیز در دوم آبان ۱۴۰۵ با اتهام محاربه به اعدام محکوم شد. همچنین گزارش صدور حکم اعدام برای زندانیان سیاسی امین پردال، آرمان معرفتی، شایان شکیبایی، متین فرنیان و بسیاری از محکومانی که حتی اسم‌شان نیز منتشر نشده، بر نگرانی‌ها افزوده است. ما صدای همه آنان هستیم، چون بدون دفاع از حق حیات، دفاع از سایر حقوق انسان‌ها معنا ندارد. باید «نه به اعدام» در صدر هر مطالبه، شعار و حرکت اعتراضی قرار گیرد و چشم امید ما به مردم شجاع ایران است. ما زندانیان شرکت‌کننده در کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» اعلام می‌کنیم که نه تهدید و نه احکام اعدام، صدای اعتراض به این مجازات غیرانسانی را خاموش نخواهد کرد. ما خواهان لغو فوری احکام اعدام و توقف کامل ماشین کشتار در ایران هستیم. اعضای کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» روز سه‌شنبه ۱۲ آبان ۱۴۰۵ در هفته صدوچهل‌وپنجم در ۶۶ زندان زیر در اعتصاب غذا می‌باشند: زندان قزل‌حصار (واحدهای ۲ و ۳ و ۴)، زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم‌آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسدآباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بندهای زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل‌آباد شیراز (بندهای زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت، زندان زاهدان (بندهای زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد (بندهای زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد، زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائم‌شهر، زندان رشت (بندهای مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل‌آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران، زندان ایلام، زندان کرمان، زندان بروجن، زندان نیشابور، زندان گچساران، زندان نور، زندان ایرانشهر، زندان بندرعباس، زندان ضیابر صومعه‌سرا، زندان دره‌شهر ایلام و زندان مشگین‌شهر. هفته صدوچهل‌وپنجم سه‌شنبه ۱۲ آبان ۱۴۰۵ #کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام #کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام #نه_به_اعدام @no_to_execution_tuesdays https://t.me/No_To_Execution_Tuesdays https://x.com/n_t_e_t

جناح جنگ‌طلب (میدان و پدافند): با با زیگرانی در میان فرماندهان ارشد سپاه پاسداران (مانند نیروهای استقرار یافته در استان هرمزگان و خلیج فارس). با اعتقاد به دکترین «پاسخ مقتدرانه» و «میدان جدید جنگ بدون محدودیت جغرافیایی» (مانند تهدید پایگاه‌های آمریکا در اروپا توسط رسانه‌های این جریان). آن‌ها هرگونه عقب‌نشینی را موجب جسورتر شدن واشنگتن می‌دانند.جناح میانه‌رو / دیپلماتیک (مذاکره‌کنندگان) متشکل در ساختار دیپلماسی و مسئولان مذاکرات غیرمستقیم (از جمله محمدباقر قالیباف در نقش مذاکره‌کننده ارشد). تاکتیک این جریان «دیپلماسی متکی بر بازدارندگی» است؛ قالیباف با تاکید بر اینکه «انگشت‌ها روی ماشه است اما پاسخ عقلانی داده شده»، تلاش می‌کند با تهدید به هزینه بالای جنگ برای آمریکا، واشنگتن را به پذیرش توافق و دیپلماسی مجبور کند. 🇮🇱 نقش اسرائیل: کاتالیزور تنش اسرائیل در معادله تنش میان تهران و واشنگتن نقش محرک کلیدی (Catalyst) را ایفا می‌کند: رویکرد دولت بنیامین نتانیاهو: اسرائیل از ابتدا درگیر عملیات‌های مشترک یا هم‌زمان علیه اهداف ایرانی بوده است. استراتژی تل‌آویو کشاندن پای مستقیم آمریکا به مواجهه نظامی با ایران برای تضعیف توان موشکی و هسته‌ای تهران است. واکنش به تصمیمات ترامپ: اعلام ناگهانی قطع ۴ میلیارد دلار کمک سالانه نظامی آمریکا به اسرائیل تا پایان ۲۰۲۶ توسط ترامپ، فشارهای داخلی بر دولت نتانیاهو را تشدید کرده و اپوزیسیون اسرائیل (مانند یائیر گولان و گادی آیزنکوت) آن را ضربه‌ای جدی به امنیت اسرائیل در میان جنگ توصیف کرده‌اند. نتانیاهو تلاش می‌کند آمریکا را درگیر نبرد نگه دارد، در حالی که واشنگتن تحت فشارهای سیاسی و اقتصادی داخلی، درصدد مدیریت و مهار دامنه جنگ است. تغییر تاکتیک در دریا: استفاده آمریکا از یگان «اسکورپیون استرایک» و پهپادهای انتحاری لوکاس (کم‌هزینه و انبوه) در مقابل ادعای پدافندی سپاه، نشان‌دهنده شکل‌گیری یک جنگ فرسایشی پهپادی-پدافندی در مناطق ساحلی و جزایر استراتژیک ایران است. حملات هوافضای سنتکام به جزیره قشم و هدف قرار گرفتن پهپادهای آمریکایی در بندر خمیر نشان می‌دهد که نقطه ثقل مواجهه نظامی به شریان حیاتی تنگه هرمز منتقل شده است. در مقابل ایران الگوی «بازدارندگی سخت + دیپلماسی فعال» را پیش می‌برد. اظهارات قالیباف نشان می‌دهد که تهران قصد دارد با نشان دادن آمادگی کامل برای جنگ سراسری، طرف آمریکایی را در پای میز مذاکره غیرمستقیم تحت فشار بگذارد.محاسبات داخلی واشنگتن: ترامپ در میان دو فشار متناقض قرار دارد: از یک سو تمایل نیروهای نظامی و عقاب‌های واشنگتن برای ضربه زدن به ایران، و از سوی دیگر شعار کاهش هزینه‌های فرامرزی (مانند قطع کمک به اسرائیل) برای اقناع بدنه انتخابی خود.سناریوهای پیش‌رو سناریوی کنترل‌شده (ادامه ضربات موضعی + دیپلماسی): تداوم درگیری‌های محدود پهپادی و موشکی همراه با حفظ کانال‌های مذاکره غیرمستقیم برای دستیابی به یک توافق شکننده. سناریوی تصاعد ناخواسته (Escalation): بروز یک خطای محاسباتی در جریان حملات به قشم یا بندر خمیر که منجر به تلفات انسانی بالا شده و جنگ را به خارج از خلیج فارس بکشاند. https://t.me/negarestankhizesche023/5233 تنظیم و نگارش از خیزش @khizesche

🚀💣✈️آنها که بر طبل جنگ می کوبند؟! سه‌شنبه ۱۲ آبان ۱۴۰۵ (۳ نوامبر ۲۰۲۶) اوج‌گیری تنش‌های نظامی و سیاسی میان ایران و آمریکا، 📌📌تنش مستقیم نظامی در خلیج فارس و جزیره قشم: اقدام آمریکا: ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) در نخستین دقایق سه‌شنبه ۱۲ آبان، اهدافی را در جزیره قشم بمباران کرده است. واکنش پدافندی ایران: سپاه پاسداران (سپاه امام سجاد استان هرمزگان) مدعی شده که دو پهپاد انتحاری آمریکایی از نوع «لوکاس» (وابسته به یگان اسکورپیون استرایک) را در آسمان بندر خمیر رهگیری و منهدم کرده است (هرچند این ادعا هنوز توسط منابع مستقل یا مقامات آمریکایی تایید نشده است). مواضع سیاسی و تهدیدات متقابل: هشدار قالیباف (رئیس مجلس و مذاکره‌کننده ارشد): وی با اشاره به آماده‌باش نظامی و «انگشت روی ماشه بودن» ایران، اعلام کرده که ایران پاسخی مقتدرانه داده و توپ اکنون در زمین آمریکا برای جلوگیری از جنگ است. وی همچنین هشدار داده که در صورت «خطای استراتژیک» واشنگتن، آمریکا با میدانی جدید از جنگ مواجه خواهد شد. تهدید رسانه‌ای و گسترش جغرافیایی نبرد: روزنامه همشهری با انتشار تصویری از پایگاه‌های نظامی آمریکا در اروپا، راهبرد «تقابل بدون محدودیت جغرافیایی» را مطرح کرده و پایگاه‌های آمریکایی در قاره اروپا را به عنوان اهداف احتمالی موشک‌های ایران در صورت بروز جنگ سراسری معرفی کرده است. تغییر در سیاست کمک‌های نظامی آمریکا به اسرائیل: اظهارات ترامپ: دونالد ترامپ در مصاحبه با فاکس نیوز مدعی شده که با نتانیاهو به توافق رسیده تا کمک‌های سالانه ۴ میلیارد دلاری آمریکا به اسرائیل تا پایان سال ۲۰۲۶ متوقف شود، با این استدلال که اسرائیل کشوری موفق شده و دیگر نیازی به این بودجه ندارد. این ادعا در حالی مطرح شده که یادداشت تفاهم رسمی کمک‌های نظامی آمریکا به اسرائیل (۳.۸ میلیارد دلار سالانه) تا پایان سال ۲۰۲۸ معتبر است. 💡فضای حاکم بر این گزارش‌ها نشان‌دهنده ورود طرفین به فاز عملیاتی و افزایش ریسک محاسباتی است: حمله سنتکام به جزیره قشم و ادعای سپاه در سرنگونی پهپادهای آمریکایی نشان می‌دهد تنش از مرحله «تهدید لفظی» عبور کرده و وارد درگیری‌های موضعی مستقیم در منطقه استراتژیک تنگه هرمز شده است. دیپلماسی در سایه تهدید نظامی: اظهارات قالیباف نشان می‌دهد که با وجود ادامه مذاکرات غیرمستقیم، هر دو طرف از ابزار فشار نظامی برای دست بالا داشتن در پای میز مذاکره استفاده می‌کنند. گسترش دکترین بازدارندگی ایران: مطرح شدن امکان هدف قرار دادن پایگاه‌های آمریکا در اروپا توسط رسانه‌های وابسته به حکومت، تلاش برای بازتعریف سطح بازدارندگی و افزایش هزینه هرگونه حمله گسترده برای واشنگتن و متحدان غربی آن است. در زنجیره پیچیده تنش‌های نظامی میان ایران و آمریکا، جریان‌ها و جناح‌های سیاسی در هر دو طرف و همچنین دولت اسرائیل نقش‌های متفاوتی ایفا می‌کنند: 💣🤝 نیروهای جنگ‌طلب و میانه‌رو در آمریکا جناح جنگ‌طلب (تندروها): بازیگران اصلی این گرایش ،نمایندگان و سناتورهای محافظه‌کار شاهینی، بخش‌هایی از نهاد نظامی (مانند فرماندهی سنتکام که حملات به قشم را اجرا کرد) و مشاوران امنیت ملی تندرو و طرفداران فناتیک اسرائیل هستند . این جریان خواهان اعمال حداکثر فشار نظامی، اجرای محاصره دریایی (نظیر آنچه در تنگه هرمز رخ داد) و نابودی کامل زیرساخت‌های نظامی و هسته‌ای ایران هستند. آن‌ها دیپلماسی را ابزار تعویق جنگ می‌دانند. جناح میانه‌رو / مصلحت‌گرا: دیپلمات‌ها، برخی جریان‌های دموکرات و بخش‌هایی از جناح «اول آمریکا» (America First). حتی در درون ارتش و ساختار اداری آمریکا ، ترامپ با نزدیک شدن به انتخابات میان‌دوره‌ای، رفتاری دوگانه میان این دو جناح نشان می‌دهد؛ از سویی دستور ضربات تلافی‌جویانه را صادر می‌کند و از سوی دیگر اعلام می‌کند که به‌دنبال کنترل هزینه‌های خارجی است (مانند قطع کمک‌های ۴ میلیارد دلاری به اسرائیل تا پایان ۲۰۲۶). این جناح به دنبال جلوگیری از ورود آمریکا به یک «جنگ ابدی» جدید در خاورمیانه است. 💣🤝 نیروهای جنگ‌طلب و میانه‌رو در ایران

جان کری، وزیر امور خارجه پیشین آمریکا: در چهار سال مذاکره با ایران، نه ایرانی‌ها موضوع تنگه هرمز را مطرح کردند و نه ما. این تنگه هرگز به‌عنوان اهرم فشار مورد استفاده قرار نگرفته بود. شتاب‌زدگی ترامپ برای ورود به جنگ باعث شد تنگه هرمز به اهرمی قدرتمند برای افزایش قدرت چانه‌زنی ایران در منطقه و جهان تبدیل شود. ترامپ اکنون خود را در موقعیتی بسیار نامساعد قرار داده که مذاکره از آن بسیار دشوار خواهد بود. دولت آمریکا باید با احترام و به دور از هیاهو برای دستیابی به توافق تلاش کند. با تجربه‌ای که از مذاکرات با ایران دارم، باور نمی‌کنم بتوان با بمباران، این کشور را وادار به تسلیم کرد. با بمباران نمی‌توان دانش ساخت بمب هسته‌ای یا چرخه سوخت هسته‌ای را نابود کرد؛ این دانش در ذهن دانشمندان ایرانی وجود دارد و آن‌ها بر این فناوری تسلط یافته‌اند. ترامپ و دولت او ناچار خواهند بود با این واقعیت روبه‌رو شوند. . سه شنبه۱۲ آبان ۱۴۰۵ https://t.me/taleaeh

🚩✨ ۳ نوامبر ۱۹۱۸؛ آغاز انقلاب آلمان و جنبش شوراهای کارگری و سربازان ⚙️ امروز در تاریخ جنبش کارگری، ۳ نوامبر ۱۹۱۸: انقلاب آلمان (۱۹۱۸–۱۹۱۹) با خیزش ملوانان در شهر بندری کیل (Kiel) وارد مرحله‌ای تعیین‌کننده شد. در پی شورش ملوانان در Wilhelmshaven، چند روز پیش‌تر، حدود ۴۰ هزار ملوان و کارگر در کیل به حرکت درآمدند و کنترل بندر را به دست گرفتند. آنان از فرمان‌بری از فرماندهان نظامی سر باز زدند و با تشکیل شوراهای سربازان و کارگران، جرقه‌ی انقلابی را زدند که در کمتر از دو هفته سراسر آلمان را فراگرفت، امپراتوری آلمان را سرنگون کرد و ویلهلم دوم و دیگر فرمانروایان ایالت‌های آلمانی را به کناره‌گیری واداشت. با فروپاشی سلطنت، جمهوری اعلام شد و سوسیال‌دموکرات‌های میانه‌رو به رهبری آن رسیدند. آنان وعده‌ی اصلاحاتی محدود، از جمله حق رأی زنان و روز کاری هشت‌ساعته را دادند. اما نیروهای سوسیالیست انقلابی خواهان چیزی فراتر از تغییر شکل حکومت بودند: استقرار جمهوری‌ای بر پایه شوراهای کارگران و سربازان و انتقال قدرت سیاسی به این نهادهای برخاسته از جنبش توده‌ای. شورش به‌سرعت از کیل به شهرهای دیگر گسترش یافت. در هامبورگ، برمن، لوبک و دیگر مراکز صنعتی، کارگران و سربازان اعتصاب کردند و شوراهای خود را تشکیل دادند. در ۷ نوامبر، انقلاب به مونیخ رسید؛ سلطنت باواریا سقوط کرد و کورت آیزنر، از رهبران سوسیال‌دموکرات‌های مستقل (USPD)، جمهوری آزاد باواریا را اعلام کرد. در برلین نیز در روزهای ۸ و ۹ نوامبر، اعتصاب عمومی و تظاهرات گسترده، سلطنت را به زانو درآورد. فیلیپ شایدمان از حزب سوسیال‌دموکرات آلمان (SPD) جمهوری را اعلام کرد، اما چند ساعت بعد کارل لیبکنشت از اتحادیه اسپارتاکیست‌ها، تأسیس جمهوری سوسیالیستی را خواستار شد. این دو اعلام، دو افق متفاوتی را که در دل انقلاب شکل گرفته بود، آشکار می‌کرد: جمهوری پارلمانی تحت رهبری سوسیال‌دموکرات‌ها یا جمهوری مبتنی بر قدرت شوراهای کارگران و سربازان. در روزهای پایانی دسامبر ۱۹۱۸، این شکاف به رویارویی مسلحانه در برلین انجامید. اختلاف بر سر دستمزد و کاهش شمار نیروهای لشکر دریایی خلق، به درگیری خونین کریسمس در اطراف کاخ سلطنتی و اصطبل سلطنتی سابق کشید. در این نبردها ۶۷ نفر کشته شدند. دولت سوسیال‌دموکرات فردریش ابرت، به‌جای تکیه بر شوراهای انقلابی، به همکاری با فرماندهی ارتش و نیروهای شبه‌نظامی راست‌گرای فریکورپس (Freikörps) روی آورد. در ژانویه ۱۹۱۹، برکناری امیل آیشهورن، رئیس پلیس برلین و از اعضای USPD، اعتراضات گسترده و سپس قیام مسلحانه‌ای را برانگیخت که با نام قیام ژانویه یا قیام اسپارتاکیست‌ها شناخته می‌شود. گوستاو نوسکه، وزیر سوسیال‌دموکرات، سرکوب آن را به نیروهای دولتی و فریکورپس سپرد. سرکوب قیام به صدها کشته انجامید و در پی آن، رزا لوکزامبورگ و کارل لیبکنشت در ۱۵ ژانویه ۱۹۱۹ به دست نیروهای راست‌گرای فریکورپس به قتل رسیدند. هم‌زمان، انقلاب در باواریا نیز مسیر رادیکال‌تری پیمود. پس از ترور کورت آیزنر در فوریه ۱۹۱۹، کشمکش‌های سیاسی و اجتماعی شدت گرفت و سرانجام در آوریل همان سال، جمهوری شورایی باواریا اعلام شد. این تجربه نیز با مداخله نظامی نیروهای دولتی و فریکورپس درهم شکسته شد. سرکوب انقلاب در برلین، مونیخ و دیگر مناطق آلمان، به معنای پایان موج انقلابی‌ای بود که از کیل آغاز شده بود؛ موجی که نه‌فقط امپراتوری آلمان را سرنگون کرد، بلکه مسأله‌ی قدرت سیاسی طبقه کارگر و سرنوشت شوراهای انقلابی را در مرکز تاریخ آلمان قرار داد. فریکورپس، متشکل از نظامیان سابق و نیروهای داوطلب راست‌گرا، بعدها به عنوان پیش‌قراولان نازیسم، یکی از بسترهای رشد و سازمان‌یابی نیروهای ناسیونالیست افراطی تبدیل شد و شماری از اعضای آن به حزب نازی پیوستند. 🔵 شرح تصویر: سربازان کمونیست در جریان نبردهای نوامبر تا کریسمس ۱۹۱۸ در کاخ برلین، مسلح به مسلسل و با پوشش زمستانی. بازنشر خیزش @khizesche 🌐 ‌https://t.me/kkfsf

🚩✨ ۳ نوامبر ۱۹۱۸؛ آغاز انقلاب آلمان و جنبش شوراهای کارگری و سربازان ⚙ امروز در تاریخ جنبش کارگری، ۳ نوامبر ۱۹۱۸: انقلاب آلمان (۱۹۱۸–۱۹۱۹) با خیزش ملوانان در شهر بندری کیل (Kiel) وارد مرحله‌ای تعیین‌کننده شد. در پی شورش ملوانان در Wilhelmshaven، چند روز پیش‌تر، حدود ۴۰ هزار ملوان و کارگر در کیل به حرکت درآمدند و کنترل بندر را به دست گرفتند. آنان از فرمان‌بری از فرماندهان نظامی سر باز زدند و با تشکیل شوراهای سربازان و کارگران، جرقه‌ی انقلابی را زدند که در کمتر از دو هفته سراسر آلمان را فراگرفت، امپراتوری آلمان را سرنگون کرد و ویلهلم دوم و دیگر فرمانروایان ایالت‌های آلمانی را به کناره‌گیری واداشت. با فروپاشی سلطنت، جمهوری اعلام شد و سوسیال‌دموکرات‌های میانه‌رو به رهبری آن رسیدند. آنان وعده‌ی اصلاحاتی محدود، از جمله حق رأی زنان و روز کاری هشت‌ساعته را دادند. اما نیروهای سوسیالیست انقلابی خواهان چیزی فراتر از تغییر شکل حکومت بودند: استقرار جمهوری‌ای بر پایه شوراهای کارگران و سربازان و انتقال قدرت سیاسی به این نهادهای برخاسته از جنبش توده‌ای. شورش به‌سرعت از کیل به شهرهای دیگر گسترش یافت. در هامبورگ، برمن، لوبک و دیگر مراکز صنعتی، کارگران و سربازان اعتصاب کردند و شوراهای خود را تشکیل دادند. در ۷ نوامبر، انقلاب به مونیخ رسید؛ سلطنت باواریا سقوط کرد و کورت آیزنر، از رهبران سوسیال‌دموکرات‌های مستقل (USPD)، جمهوری آزاد باواریا را اعلام کرد. در برلین نیز در روزهای ۸ و ۹ نوامبر، اعتصاب عمومی و تظاهرات گسترده، سلطنت را به زانو درآورد. فیلیپ شایدمان از حزب سوسیال‌دموکرات آلمان (SPD) جمهوری را اعلام کرد، اما چند ساعت بعد کارل لیبکنشت از اتحادیه اسپارتاکیست‌ها، تأسیس جمهوری سوسیالیستی را خواستار شد. این دو اعلام، دو افق متفاوتی را که در دل انقلاب شکل گرفته بود، آشکار می‌کرد: جمهوری پارلمانی تحت رهبری سوسیال‌دموکرات‌ها یا جمهوری مبتنی بر قدرت شوراهای کارگران و سربازان. در روزهای پایانی دسامبر ۱۹۱۸، این شکاف به رویارویی مسلحانه در برلین انجامید. اختلاف بر سر دستمزد و کاهش شمار نیروهای لشکر دریایی خلق، به درگیری خونین کریسمس در اطراف کاخ سلطنتی و اصطبل سلطنتی سابق کشید. در این نبردها ۶۷ نفر کشته شدند. دولت سوسیال‌دموکرات فردریش ابرت، به‌جای تکیه بر شوراهای انقلابی، به همکاری با فرماندهی ارتش و نیروهای شبه‌نظامی راست‌گرای فریکورپس (Freikörps) روی آورد. در ژانویه ۱۹۱۹، برکناری امیل آیشهورن، رئیس پلیس برلین و از اعضای USPD، اعتراضات گسترده و سپس قیام مسلحانه‌ای را برانگیخت که با نام قیام ژانویه یا قیام اسپارتاکیست‌ها شناخته می‌شود. گوستاو نوسکه، وزیر سوسیال‌دموکرات، سرکوب آن را به نیروهای دولتی و فریکورپس سپرد. سرکوب قیام به صدها کشته انجامید و در پی آن، رزا لوکزامبورگ و کارل لیبکنشت در ۱۵ ژانویه ۱۹۱۹ به دست نیروهای راست‌گرای فریکورپس به قتل رسیدند. هم‌زمان، انقلاب در باواریا نیز مسیر رادیکال‌تری پیمود. پس از ترور کورت آیزنر در فوریه ۱۹۱۹، کشمکش‌های سیاسی و اجتماعی شدت گرفت و سرانجام در آوریل همان سال، جمهوری شورایی باواریا اعلام شد. این تجربه نیز با مداخله نظامی نیروهای دولتی و فریکورپس درهم شکسته شد. سرکوب انقلاب در برلین، مونیخ و دیگر مناطق آلمان، به معنای پایان موج انقلابی‌ای بود که از کیل آغاز شده بود؛ موجی که نه‌فقط امپراتوری آلمان را سرنگون کرد، بلکه مسأله‌ی قدرت سیاسی طبقه کارگر و سرنوشت شوراهای انقلابی را در مرکز تاریخ آلمان قرار داد. فریکورپس، متشکل از نظامیان سابق و نیروهای داوطلب راست‌گرا، بعدها به عنوان پیش‌قراولان نازیسم، یکی از بسترهای رشد و سازمان‌یابی نیروهای ناسیونالیست افراطی تبدیل شد و شماری از اعضای آن به حزب نازی پیوستند. 🔵 شرح تصویر: سربازان کمونیست در جریان نبردهای نوامبر تا کریسمس ۱۹۱۸ در کاخ برلین، مسلح به مسلسل و با پوشش زمستانی. به ما به‌پیوندید: 🌐 ‌https://t.me/kkfsf

🔶 هتل سابق هیلتون، منتسب به شبکه مالی مجتبی خامنه‌ای واگذار شد   هتل لوکس سابق هیلتون در نزدیکی فرانکفورت، که نامش در گزارش‌های مربوط به دارایی‌های منتسب به مجتبی خامنه‌ای مطرح شده بود، پس از تعطیلی و ورشکستگی به یک شرکت سرمایه‌گذاری بریتانیایی واگذار شد.   تحریم‌های اتحادیه اروپا و آمریکا علیه علی انصاری، بازرگان ایرانی و مالک پیشین هتل، که در گزارش‌ها از او به‌عنوان مهره پوششی مجتبی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، نام برده شده است، فعالیت این مجموعه و انتقال مالکیت آن را با مانع روبه‌رو کرده بود.   به گزارش شبکه خبری ntv آلمان، شرکت مالک هتل به شرکت سرمایه‌گذاری بریتانیایی "کامر گروپ" واگذار شده است. یواخیم کونه، مسئول رسیدگی به پرونده ورشکستگی هتل، این انتقال را تأیید کرده، اما مبلغ معامله را اعلام نکرده است.   علی انصاری، مالک پیشین هتل، ارتباط خود با مجتبی خامنه‌ایرا رد می‌کند. با این حال، تحریم‌های اتحادیه اروپا و آمریکا علیه او، همکاری شرکت‌های اروپایی و آمریکایی با این بازرگان را ممنوع کرده است.   در پی اعمال تحریم‌ها، گروه هیلتون که از سال ۲۰۲۴ مدیریت هتل را بر عهده داشت، قرارداد خود با مالک را فسخ کرد.   @dw_farsi

🔶 سپاه مدعی "انهدام دو پهپاد آمریکایی" در آسمان بندر خمیر شد   روابط عمومی سپاه استان هرمزگان روز سه‌شنبه ۱۲ آبان (۳ نوامبر) با انتشار بیانیه‌ای مدعی شد پدافند هوایی نیروهای "سپاه امام سجاد" دو پهپاد انتحاری آمریکایی از نوع "لوکاس" را در آسمان بندر خمیر "رهگیری و منهدم" کردند.   بندر خمیر شهری ساحلی در استان هرمزگان است و در ۶۵ کیلومتری غرب بندرعباس واقع شده است. قرارگرفتن این شهر در نزدیکی مسیرهای راهبردی دریایی به آن اهمیت نظامی و امنیتی می‌دهد.   سپاه استان هرمزگان در بیانیه خود همچنین مدعی شده است که آمریکا با استقرار یگان "اسکورپیون استرایک" در منطقه، از این پهپادهای کم‌هزینه برای حمله به اهداف مختلف استفاده می‌کند و در ماه‌های گذشته "چند فروند" از آنها هنگام ورود به حریم هوایی ایران "رهگیری شده‌اند".   این ادعاها تا کنون از سوی منابع مستقل یا مقام‌های آمریکایی تائید نشده‌اند.   @dw_farsi

🔶 کره شمالی کلاهک خوشه‌ای موشک‌های بالستیک را آزمایش کرد   خبرگزاری دولتی کره شمالیKCNA  از آزمایش کلاهک‌های جنگی مجهز به مهمات خوشه‌ای برای موشک‌های بالستیک، با هدف ارزیابی قابلیت عملیاتی و قدرت تخریب این کلاهک‌ها، خبر داد. طبق این گزارش این آزمایش در روز شنبه ۳۱ اکتبر انجام شده است.   "اداره موشکی" کره شمالی مدعی شده است که کلاهک آزمایش‌شده قادر است منطقه‌ای به وسعت ۱۲ تا ۱۳ هکتار را به‌طور کامل تخریب کند.به گفته رئیس این اداره، نیروهای مسلح کره شمالی باید تا پایان سال جاری میلادی امکان انتخاب و استفاده از انواع تسلیحات را متناسب با مأموریت و اهداف عملیاتی در اختیار داشته باشند.   این ادعاهای کره شمالی در حال حاضر به‌طور مستقل قابل تأیید نیست. همچنین مشخص نیست که آیا سامانه تسلیحاتی آزمایش‌شده در حال حاضر آماده بهر‌ه‌برداری عملیاتی است یا خیر و برد آن چه اندازه است. با این حال تصاویر منتشرشده، پرتاب یک موشک از سکوی متحرک و اصابت چندین پرتابه به منطقه‌ای در یک جزیره را نشان می‌دهند.    کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی که در ماه آوریل بر آزمایش کلاهک‌های مجهز به مهمات خوشه‌ای روی یک موشک بالستیک نظارت کرده بود، در این آزمایش حضور نداشت.   مهمات خوشه‌ای هنگام انفجار در هوا شمار زیادی بمب کوچک را در سطح گسترده‌ای پراکنده می‌کنند. بخشی از این مهمات ممکن است منفجر نشوند و به مین‌هایی باقی‌مانده در میدان نبرد تبدیل شوند؛ تهدیدی که می‌تواند سال‌ها پس از حمله نیز جان غیرنظامیان را به خطر بیندازد. به همین دلیل، کنوانسیون مهمات خوشه‌ای استفاده، تولید و انتقال این تسلیحات را برای کشورهای عضو ممنوع کرده است.   کره شمالی عضو این کنوانسیون نیست و آن را امضا نکرده است، با این حال این امر به معنای آزادی مطلق این کشور در استفاده از این مهمات به شمار نمی‌رود.   @dw_farsi

یک‌صد و چهل و پنجمین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در ۶۶ زندان کانون حقوق بشر ایران، سه‌شنبه ۱۲ آبان‌ماه ۱۴۰۵ – در یکصد و چهل‌وپنجمین هفته کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، زندانیان در ۶۶ زندان سراسر کشور، روز سه‌شنبه ۱۲ آبان‌ماه ۱۴۰۵، با دست‌زدن به اعتصاب غذا بار دیگر مخالفت خود را با صدور و اجرای احکام اعدام و سلب حق حیات اعلام کردند. این حرکت اعتراضی مستمر در شرایطی ادامه دارد که زندانیان شرکت‌کننده طی هفته‌های گذشته با فشارهای امنیتی، تهدید، محدودیت در تماس و ارتباط با خارج از زندان و اقدامات تنبیهی مواجه بوده‌اند.

ادامه خبر

@beyondthewalls1 🌐https://iranhrs.org/

دستور اژه‌ای برای تسریع پرونده‌های امنیتی؛ تشدید سرکوب در هراس از اعتراضات کانون حقوق بشر ایران، دوشنبه ۱۱ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ــ غلامحسین محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضاییه، خواستار تسریع در تعیین‌تکلیف پرونده کسانی شد که آنان را متهم به همکاری با دشمن و اقدام علیه نظام معرفی کرد. این اظهارات، منتشرشده در روز ۹ آبان، در امتداد تهدیدهای پیشین او علیه معترضان و تأکید مقام‌های حاکم بر اجرای سریع و بازدارنده احکام قرار دارد. کنار هم قرارگرفتن این مواضع و مقررات قانون تشدید مجازات جاسوسی، نشان‌دهنده رویکردی است که نارضایتی داخلی را به دشمن خارجی پیوند می‌زند و مقابله قضایی با اعتراضات را در اولویت قرار می‌دهد.

ادامه خبر

@beyondthewalls1 🌐https://iranhrs.org/

عضو کارگروه ناپدیدسازی‌های قهری یا غیرارادی به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» پیوست ▪️آنا لورنا دلگادیو پرز، معاون کارگروه ناپدیدسازی‌های قهری یا غیرارادی سازمان ملل، به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» پیوست و خواستار توقف فوری اعدام‌ها و ناپدیدسازی‌های اجباری شد. ▪️او با اعلام حمایت از تمامی افرادی که به مجازات اعدام محکوم شده‌اند، بر ضرورت اعلام تعلیق اجرای احکام اعدام به‌عنوان گامی در مسیر لغو کامل این مجازات تأکید کرد. ▪️پیشتر جینا رومرو، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور آزادی تجمع مسالمت‌آمیز و آزادی تشکل، و همچنین لئوپولدو مالدونادو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور آزادی بیان، نیز از این کارزار حمایت کرده بودند. #کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام @zan_j

🔴 بخشنامه‌ی وزارت آموزش و پرورش: حضور دانش‌آموزان در «تجمعات شبانه» هر چهارشنبه معاونت پرورشی و فرهنگی وزارت آموزش و پرورش در نامه‌ای به شماره‌ی ۵۰۰/۴۱۳ و تاریخ ۶ آبان ۱۴۰۵ به امضای صادق حسین‌زاده ملکی، «شیوه‌نامه‌ی اجرایی برنامه‌های ۱۳ آبان» را به ادارات کل آموزش و پرورش استان‌ها ابلاغ کرده است. در این نامه از ادارات و مدارس خواسته شده: ▪️ حضور «پرشور» دانش‌آموزان و فرهنگیان را در راهپیمایی ۱۳ آبان فراهم کنند؛ ▪️ برای حضور «منسجم و فعالانه»ی دانش‌آموزان «در تجمعات شبانه» در روز چهارشنبه ۱۳ آبان و چهارشنبه‌ی هر هفته هماهنگی‌های درون‌دستگاهی و برون‌دستگاهی ایجاد کنند؛ ▪️ زمینه‌ی حضور دانش‌آموزان در نماز جمعه‌ی ۸ آبان را «با لباس فرم مدرسه» فراهم کنند. این نامه با استناد به سند تحول بنیادین و «پروژه ۷۸ نقشه راه» تا سطح واحدهای آموزشی ابلاغ شده است. 🔹 پرسش‌هایی که بی‌پاسخ مانده: — حضور هفتگی دانش‌آموزان، که بیشترشان زیر ۱۸ سال‌اند، در تجمعات شبانه با رضایت کدام اولیا و با چه تمهیدی برای امنیت و رفت‌وآمد آنان انجام می‌شود؟ نامه هیچ اشاره‌ای به این موضوع ندارد. — مسئولیت هر حادثه‌ای که برای دانش‌آموزان در این تجمعات پیش بیاید با کیست: مدیر مدرسه، معلم یا اداره؟ — آیا معلمانی که نخواهند در این برنامه‌ها شرکت کنند یا دانش‌آموزان را همراهی کنند، با فشار یا تبعات اداری روبه‌رو خواهند شد؟ 🔹 مدرسه جای آموزش است و باید برای همه‌ی دانش‌آموزان، با هر باور و از هر خانواده‌ای، فضایی امن و بی‌طرف باشد. کشاندن دانش‌آموزان به تجمعات سیاسی، آن هم شبانه و به‌طور هفتگی، از وظایف مدرسه بیرون است. وزارتخانه‌ای که بودجه‌ی کلاس، معلم و فضای آموزشی را تأمین نمی‌کند، نباید زمان و انرژی مدرسه را صرف بسیج سیاسی کند. هم‌زمان، تجمعات صنفی معلمان برای مطالبات معیشتی و حقوقی همچنان با برخورد امنیتی، احضار و پرونده‌سازی روبه‌رو می‌شود. #شورای_هماهنگی_تشکل‌های_صنفی_فرهنگیان_ایران 🔹🔹🔹 اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید: 🆔 @kashowranews ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید: 📡 تلگرام؛ 🌐 سایت 📸 اینستاگرام؛ 🐦 توییتر X 📲 واتس‌اپ؛ 🎥 یوتیوب