☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

اسکات ریتر- افسر بازنشستهٔ ارتش آمریکا: • ایران پادشاهِ این منطقه است! • این توانایی را دارد که هر‌زمان بخواهد ظرفیت‌های تولیدِ انرژی در منطقه را متوقف کند. • می‌تواند آسیب‌های وحشتناک به پایگاه‌های نظامی آمریکا وارد کند. • از‌جمله احتمال اینکه صدها نفر از نیروهای نظامیِ آمریکا کشته شوند. • تواناییِ وارد‌ کردن آسیب‌های بسیار شدید و تقریباً مرگبار به اسرائیل را دارد؛ که توانِ بقای اسرائیل را به‌ عنوان یک دولتِ مدرن از بین خواهد برد. • ایرانی‌ها بیش از بیست‌سال است که خود را برای یک درگیریِ وجودی علیه اسرائیل، ایالاتِ متحده و غرب آماده کرده‌اند... هیچی دیگه. همین.

۸) فعلاً تمام.

۷) بنابراین، امریکا مذاکره رو برایِ امتیاز دادن یا «معامله» نمی‌خواد. برای زیاده‌خواهی می‌خواد. وقتی می‌دونه از طریقِ جنگ به نتیجه‌اش نمی‌رسه؛ این مسیر رو امتحان می‌کنه، اول از هسته‌ای شروع می‌کنه و حالا به کنار گذاشتنِ موشکی و غیره می‌رسه. ✔️ بهترین توصیف از زیاده‌خواهیِ امریکا رو رهبرِ انقلاب بیان کردن:

«امریکا می‌خواهد پشتِ مرزهای‌ خودتان، خودتان را محبوس کنید. دستتان را خالی کنید. صنایع دفاعی‌تان را تعطیل کنید. اگر می‌خواهید مشکل‌تان با امریکا حل بشود؛ باید مرتّب باج بدهید. کدام ایرانی باغیرتی حاضر می‌شـود چنین باجـی بدهد؟ امریکا به‌ کمتر از‌ این قانع نیست. چرا نمی‌فهمند؟ ۱۴۰۱/۹/۵.

البته در برابرِ خواسته‌های امریکا ایران گفته من از مذاکره و مسیرِ دیپلماسی فرار نمی‌کنم؛ اما اینجوری هم نیست که هر چیزی بگی بپذیرم و بگم چشم! جنگ هم بخوای نه تنها آماده‌ام؛ بلکه این‌دفعه دیگه به شخم‌‌زدنِ حیفا و تل‌آویو بسنده نمی‌کنم که بعدش تقاضای اتش‌بس بدی؛ بلکه این‌بار یک «جنگ منطقه‌ای» خواهد بود و دهنتون سرویسه! دلیل فشارِ متحدین منطقه‌ایِ امریکا به ترامپ برای عقب‌نشینی از شروطِ ابلهانه‌اش هم همینه، از ترس جوووونشونه :)

۶) «چرا هسته‌ای رو نمی‌دید بره؟» سوال رو جور دیگه می‌پرسم: چرا هسته‌ای رو بدیم بره؟ در برجام ما متعهد شده بودیم تا غنی‌سازی اورانیوم رو تا حدِ قابل‌توجهی پایین بیاریم و تا مرز تعطیلی‌اش پیش رفتیم! گزارشات آژانس انجام تعهدات از سمتِ ایران رو بارها تایید کرده بود؛ یعنی عملاً هسته‌ای رو دادیم رفت. نتیجه؟ خروجِ امریکا از برجام، تحریمِ بیشتر، زیاده‌خواهیِ بیشتر، حمله وسط مذاکرات، دیکتهٔ خلع سلاح! بعلاوه انرژی هسته‌ای که فقط برای ساخت سلاح نیست؛ ترامپ بعنوان رئیس‌جمهور «اولین مجرم اتمی جهان» اذعان کرده بود: انرژیِ هسته‌ای راهی ارزان و ایمن و قابل اطمینان برای پیشرفته. اما خودش از ایرانِ بدون سلاحِ هسته‌ای می‌خواد تمام هسته‌ای + موشکی‌ + پرتاب ماهواره + منطقه‌ای رو تعطیل کنه. سوالِ درست: به تو چه؟

۵) «چرا دست از متحدان منطقه‌ای نمی‌کشید؟» هروقت امریکا دست از حمایت همه‌جانبه از سگِ هارش در منطقه برداشت، اون‌وقت می‌تونیم دربارهٔ این حرف بزنیم. امریکا هیچ ارتباطی با منطقهٔ ما نداره اما هوسِ تامین منافع‌ش اون رو به این منطقه کشونده و دور تا دورِ کشور ما، پایگاه نظامی ساخته. به کشورهای منطقه حمله کرده، منابع اون‌ها رو غارت کرده، بسیاری‌شون رو تکه‌پاره کرده و قدرتِ مرکزی‌شون رو نابود کرده تا راحت‌تر بتونه تسلطِ خودش رو تثبیت کنه. به بهانهٔ حقوق بشر و آزادی! یکی از مهم‌ترین اهداف امریکا، حفظِ منافع و گستردگیِ مرزهای غیرقانونی اسراییل، و تبدیلش به «اسرائیل بزرگه». کدوم ضابطه و منطقی می‌گه در چنین دنیایی، باید دست از متحدین‌مون بکشیم؟ درحالی‌که می‌دونیم تنها یکی از منفعت‌های چنین حمایت‌هایی، ایجاد سد و سنگر در برابرِ کشورهای مداخله‌گره؟ ندیدیم بعد از سقوطِ سوریه توسط امریکا و نوچه‌های منطقه‌ایش چی شد؟

۴) «مثالی دارید ثابت کنه امریکا با این شروط دنبالِ نابودیِ ایرانه؟» بله. ده‌ها مثال. از جمله لیبی. سناریو‌سازیِ امریکا و اعمال نفوذ در شورایِ امنیت و اعمالِ تحریم‌های شدید علیه لیبی، در نهایت قذافی رو مجبور به پذیرشِ خواسته‌هایِ امریکا می‌کنه. اما امریکا قانع نمی‌شه؛ بلکه با دیدنِ ضعف از سمت لیبی، توقعاتِ بیشتری مطرح می‌کنه، تا جایی‌که در سال ۲۰۰۳ لیبی به طورِ کامل با این شروط موافقت می‌کنه: ✔️تعطیلی مراکز‌هسته‌ای. ✔️تسلیمِ تجهیزاتِ نظامی و شیمیایی. ✔️کوتاه‌کردنِ بُردِ موشک‌ها. ✔️تحویل موشک‌های دوربرد به آمریکا. ✔️ اجازهٔ دسترسی امریکا به هر فرد و سندی برایِ اعتمادسازی(!) بیشتر. ✔️پذیرش نظارتِ کامل و بیشترِ بازرسان ‌آژانس. سناریوی امریکا در لیبی قدم‌‌به‌‌‌قدم پیش رفت. لیبی به تمامِ خواسته‌هایِ غرب تن داد؛ اما آمریکا به هیچکدوم از تعهدات و وعده‌هاش از‌ جمله لغوِ تحریم‌ها، کمک به لیبی برایِ ارتباط‌‌ِ تجاری با دنیا، و حذف از فهرستِ حامیانِ ‌تروریسم عمل نکرد و سرانجام در ۲۰۱۱ با همراهی و حملهٔ نیروهای ناتو به لیبیِ خلعِ ‌سلاح‌شده؛ اون رو به کشوری جنگ‌زده و تکه‌پاره بدل کرد!

۳) «خب، الان که امریکا می‌گه بیاین مذاکره، شمام می‌گید باشه، دیگه مشکل چیه؟» ایران همیشه ثابت کرده که جنگ‌طلب نیست و از دیپلماسی هم فراری نیست؛ چون منطقِ گفتگو داره. اما زور و تهدید؟ نه. مذاکره یعنی یه چیزی که دادی، به چیزی بگیری. کِی امریکا در قبالِ انجام تعهداتِ ما، امتیازی داده؟ امریکا صراحتاً اعلام کرده نه تنها هسته‌ای؛ بلکه موشکی و متحدین منطقه‌ای‌ت رو هم باید بدی بره. ببخشید؟ کدوم فرد و حاکمیتِ عاقلی درحالی‌که سایهٔ تهدیدات نظامی بالاسرشه و در یک‌سال ۲بار فتنهٔ خارجی رو از سر گذرونده؛ حاضر به خلعِ سلاح و تسلیم فاکتورهای اقتدارِ نظامی و دفاعی خودشه؟ اونم درحالی‌که مقاماتِ امریکایی به صراحت از نقشهٔ «تجزیهٔ ایران» حرف می‌زنن؟ موشک‌هامونو بدیم بره که وقتی دیدی دست‌خالی شدیم، راحت‌تر بزنی؟

۲) تجربه ثابت کرده که امریکا تا حالا به هیچکدوم از تعهدات، قول‌ها، توافق‌ها و هرچی که اسمش رو می‌ذارید پایبند نیست، برجام رو گفتم؟ نمونهٔ ونزوئلا رو هم داشته باشید. درست فردای روزی که مادورو اعلامِ آمادگی برای مذاکره کرد؛ امریکا بهش حمله کرد. و دقیقاً انتهایِ مذاکرات با ایران بود که «به ایران حمله کرد» درحالی‌که تحلیلگران می‌گفتن ایران و امریکا دارن به توافق تاریخی می‌رسن! و «فریب دیپلماتیک» تعبیرِ واشنگتن‌پست نسبت به مذاکره بود.

۱) ایران بارها گفته نه تمایلی به جنگ داره، و نه آغازگرِ جنگی بوده تا بحال. برخلافِ امریکا که جنگی نبوده که توش دخیل نبوده باشه. بعلاوه این «چرا مذاکره نکنیم؟» دربارهٔ ایران صدق نمی‌کنه، ایران بیش از ۲ دهه‌ست که در مذاکره بوده، اما مذاکراتِ بی‌فرجام. نمونه‌اش؟ برجام. که با انجام صفر تا صدِ تعهدات برجامی بازم نه تنها تحریم لغو نشد؛ بلکه بیشتر شد و در نهایت امریکا از برجام خارج شد، بدون اینکه تره‌ای برایِ تعهداتِ بین‌المللی‌ش خورد کنه.

می‌گه «چرا مذاکره نکنیم؟ شما چرا انقدر جنگ دوست دارید؟»

بگذریم.

- «در جمهوری اسلامی، هر‌جا که قرار گرفته‌اید، همان‌جا را مرکزِ دنیا بدانید و آگاه باشید همهٔ کارها به شما متوجه است… غرض این است که ابزار هنری را هم اضافه کنید؛ در پی محتوای عالی هم باشید و به کم و متوسط هم قانع نشوید… همت و ایمان و اراده‌ پشت سر این‌ها باشد؛ یعنی خسته نشدن!»

من یه پیشنهادِ دوستانه دارم به عزیزانِ هم‌فکرم! بچه‌ها نکنید. اذیت نکنید. جبههٔ مقابل به معنیِ واقعی به هر مزخرف و دروغی متوسل می‌شه تا این جبهه رو زمین بزنه؛ دورِ هر شایعه‌ و باطلی تجمع می‌کنه تا این «باطل» تو جامعه بچرخه و ذهن‌ها رو مسموم کنه. پس چرا ما این‌جا هرکسی رو که داره یه کاری انجام می‌ده و هدفش برداشتنِ یه باری از دوشِ ما و این جبهه‌ست؛ می‌زنیم؟ نیت‌خوانیم؟ سیدنا یا هر‌کسی که دغدغه‌اش فعالیت برایِ این جبهه‌ست؛ برای من محترمه. با هر گسترهٔ مخاطبی! یکی مثل سیدنا با همون دایرهٔ مخاطب گسترده‌ش هرکاری ازش برمیاد انجام می‌ده، چه موفق باشه چه نباشه! اما انجام می‌ده. چه کفِ لبنان زیر بمباران و کف دمشق، چه با کارهای رسانه‌ای کفِ خیابون‌های ایران. یکی هم مثلِ شمای ادمین تو همون دایرهٔ مخاطب کانالش داره مطالبِ تبیینی می‌ذاره تا به همون ۲‌نفر کمک کنه. زیرپا گرفتن برایِ کسایی که دلشون برای این انقلاب و این ارزش‌ها می‌تپه، اصلاً منصفانه نیست! به حاشیه بردنِ این زحمات بی‌معرفتیه. به قولِ استاد بسیار عزیزی، الان وقتِ افتادن به جونِ همدیگه نیست، وقت تیکه‌پاره کردنِ همدیگه نیست. من به شخصه ممنون و مدیونِ هرکسی‌ام که با هر‌امکاناتی که در دست داره، داره یه قدمی -کوچیک یا بزرگ- تو این مسیر برمی‌داره و منتظرِ تایید و تاکید و امکانات و تعریفِ بقیه نمی‌مونه. به قولِ رهبری: «…در جمهوری‌اسلامی، هر‌جا قرار گرفته‌اید، همانجا را مرکزِ دنیا بدانید و آگاه باشید که همهٔ کارها به شما متوجه است…»

اگه توام بینِ هیاهوی قشنگِ جشن و شیرینی و شربت پخش‌کردن‌هایِ حال‌خوب‌کنِ نیمه‌شعبان و بینِ این جمعیتِ مشتاق؛ یه خلوت پیدا کردی و رفتی دور از جمع نشستی و بُغض خالی کردی، سرت رو بالا گرفتی و رو به آسمون و گفتی: «ببخش برات کم بودم. ببخش که تنهات گذاشتم، ببخش که بار بودم و یار نبودم، ببخش که سربار بودم و سرباز نبودم، ببخش که منتظر بودی و منتظر نبودم، ببخش که تو این شب‌هایِ نفسگیرِ آخرالزمان؛ تو نور بودی و باز بیراهه رفتم، ببخش که نمی‌دونم کجایی، ببخش اَمان بودی و اَمین نبودم، ببخش دیدمت و نشناختمت، ببخش صدام کردی و نشنیدمت، ببخش غصه‌دارم بودی و غم‌خوارت نبودم، عزیزِ نادیدهٔ من، ببخش زیبایِ من…» هیچی، خواستم بگم یه وقت فکر نکنی تنهایی! عیدِ نور و زندگی و حیات مبارک؛ به تویی که «بُغضِ عشق» داری، و دلتنگی…

دارم در بین جمعیت مسیر میدان ولیعصر قدم می‌زنم و برایم سوال شده که آیا یک ضدانقلاب یا یک ضددین، اگر تصمیم بگیرد برای شناخت جامعه‌ی مذهبی‌ و انقلابی، شعارهایشان، اتمسفرشان و... در راهپیمایی ۲۲ بهمن، روز قدس یا تجمعات مذهبی حضور پیدا کند، جانش در خطر است؟ خیر! حالا اگر یک انسان مذهبی یا انقلابی با چادر یا ریش و انگشتر و... تصمیم بگیرد در فراخوان‌های ضدانقلاب حضور پیدا کند چه؟ حتما به احتمال زیاد جانش در خطر است. صورت‌بندی ساده‌ای دارد. جامعه‌ی مذهبیِ انقلابی، طرف مقابل را به رسمیت می‌شناسد و ضمن هم‌زیستی مسالمت‌آمیز، با آن مواجه می‌شود اما جامعه‌ی ضدمذهب یا ضد نظام دینی، نه تنها دیگری را به رسمیت نمی‌شناسد و از مواجهه‌ی با آن فرار می‌کند، که اتفاقا از هر فرصتی برای حذف طرف مقابلش استفاده می‌کند. قسمت تلخ ماجرا این‌جاست که گروه اول، گروه دوم را ضدبشر، ضدجامعه و ضداخلاق می‌نامد.

آقا اجازه؟ صد قافلهٔ دل به جمکران آورده‌ایم… «قرن­‌هاست زمین انتظارِ مردانی اینچنین را می‌کِشَد، تا بیایند و کربلایِ‌ ایران را عاشقانه بسازند و زمینه­‌سازِ ظهور باشند، آن مردان آمدند و رفتند، فقط من‌ و تو ماندیم و از جریان چیزی نفهمیدیم… رایحهٔ ظهورِ موعود، دلِ شیفتگانِ حق را بی‌‏تاب کرده و آنان‌را به صحنهٔ حضور کشانده. اما، مهدی‌جان! این قرن قرنی‌ست که حق در کرهٔ زمین به حاکمیت ‏خواهـد رسید؛ آینده در انتظارِ توست.» شهید‌آوینی.

• شبِ مبارک نیمه‌‌‌شعبان ۱۴۰۴. • زیرِ بارانِ جمکرانِ مقدس.🤍

خدایا به‌حقِ این بارون؛ اَللّهُمَّ عَجِّل لِولیکَ الفَرَج...

جز تو ندارم حاجتی، ای امّیدِ آخــر من.🤍

«ما این پرچم رو می‌دیم دستِ صاحبش…» این آخرین جملهٔ شهید بابری‌ست، معلمی در یک روستا. تروریست‌های مسلح تیر به دست و پهلوش زدند، راهِ بیمارستان را بستند، اطرافِ بیمارستان را محاصره کردند و داروخانهٔ شبانه‌روزی مرودشت را اتش زدند، اجازهٔ انتقالش را به بیمارستان نمی‌دهند. بجز چند سرُم هیچ‌چیزی در این حسینیه نیست… اما او، تا آخرین لحظه لبخند از لبش محو نمی‌شود؛ حتی برای دوستان نگرانش رجز می‌خواند. این باورِ مردانِ این خاک است، از گذشته تا امروز. این باور هویتِ ماست؛ امیدی‌ست که هرگز نمی‌میرد. نوری‌ست که هرگز خاموش نمی‌شود. ما زنده‌ایم به همانیم. به همان وعدهٔ صادق موعود. آوینی آن‌روزها همه‌چیز را با لحنِ آسمانی‌اش روایت کرده بود: «وقتی زخمی بر تنش نشست، گفت: یامهدی، یامهدی! اینجاست که باید ما را شناخت، و رمزِ پیروزی ما را دریافت.» ما پرچم را به دستِ صاحب اصلی‌اش خواهیم داد؛ و او با لشکری از شهیدان خواهد آمد.

«ما این پرچم رو می‌دیم دستِ صاحبش…» این آخرین جملهٔ شهید بابری‌ست، معلمی در یک روستا. تروریست‌ها «تیر» به دست و پهلوش زدند، راهِ بیمارستان را بستند، اطرافِ بیمارستان را محاصره کردند و داروخانهٔ شبانه‌روزی مرودشت را اتش زدند، اجازهٔ انتقالش را به بیمارستان نمی‌دهند. بجز چند سرُم هیچ‌چیزی در این حسینیه نیست… اما او، تا آخرین لحظه لبخند از لبش محو نمی‌شود؛ حتی برای دوستان نگرانش رجز می‌خواند. این باورِ مردانِ این خاک است، از گذشته تا امروز. این باور هویتِ ماست؛ امیدی‌ست که هرگز نمی‌میرد. نوری‌ست که هرگز خاموش نمی‌شود. ما زنده‌ایم به همانیم. به همان وعدهٔ صادق موعود. شهید آوینی همه‌چیز را با لحنِ خوش و آسمانی‌اش این‌طور راویت می‌کند: وقتی زخم بر تنش نشست، گفت: «یامهدی، یامهدی!» و اینجاست که باید ما را شناخت، و رمزِ پیروزی ما را دریافت. ما پرچم را به دستِ صاحب اصلی‌ش خواهیم داد؛ او با لشکری از شهیدان خواهد آمد.