☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

اگر «اصـول» رو بشناسیم؛ با یه غوره سردی‌مون نمی‌کنه و با یه مویز گرمی‌مون. اگه نشناسیم؛ غرورِ سیاست‌زدگی و میل به چپ و راست، چپ و راستمون می‌کنه و بجای عبور از «منیّت»، از «اصول» عبور می‌کنیم. و احتمالاً قراره از این به بعد، زیاد از این عبورها ببینیم. ابتلائات در راه است، ان‌شاءالله مبتلا نشیم.

-

خب دیگه! بنظرم بجای تخطئه و انْ‌قلت در پیام و درایتِ رهبر شجاع، صریح، باهوش و خلف صالح #شهید خامنه‌ای؛ اولا به این صراحت و قاطعیت -در همهٔ ابعاد مدیریت صحنهٔ‌نبرد در‌عین صاحب‌عزا بودن- ببالید. دوماً از این‌که از نعمت «ولایت‌فقیه» بهره‌مندید؛ و نه «دیکتاتوری» خدارو شاکر باشید. رهبرِ شما امروز در عین داشتنِ نظر دیگه‌، هم به همه از مردم و مسئول یک دور درسِ «مسئولیت‌‌پذیری» داد، و هم با این جملهٔ «از این لحظه، ما؛ یعنی شما ملت سرافراز و این خادمِ ناچیز، منتظر تحقّق شروط گفته‌شده خواهیم بود. امّا بدیهی است مذاکرات حضوری که در آینده برقرار خواهد شد، به معنی پذیرش نظر دشمن نخواهد بود» ترکیبی از مردم‌سالاری، تواضع، دشمن‌شناسی و قاطعیت رو به نمایش گذاشت! نفر اول مملکت شما امروز در عینِ قاطعیت، خودش رو خادمِ مردم معرفی می‌کنه. چون رهبر ملت دارد! اما شاه، رعیت.

خب بسم‌الله! به امتحان «ولایت‌پذیری» خوش آمدید. ولی‌فقیه همان کسی‌ست که هم حکمِ «وحدت» می‌دهد، هم به صراحت و قاطعیت مواضع‌ش را روشن می‌کند. هم از دلسوزی و حسن‌نظرِ مسئولان می‌گوید، هم نظرش را طبق «اصول» یادآوری می‌کند. هم روی خباثتِ همیشگی دشمن تاکید می‌کند، هم بی‌تعارف و با‌قطعیتِ مثال‌زدنی، «مسئولیت‌پذیری» را به مسئولانی که برای وظایف‌شان «متعهد» شده‌اند؛ یادآوری می‌کند. او «رهبر» است. دیکتاتور نیست که نظرِ متفاوتش را حتی اگر به‌صلاح و مصلحت نزدیک‌تر باشد؛ به جمع تحمیل کند.‌ اما نه می‌‌ترسد و نه تحمیل می‌پذیرد. از روز اول گفته بودیم «ولایت‌‌فقیه» برای ما محور وحدت است، وحدت باید حولِ یک «اصول» شکل بگیرد، نه حولِ محور غرایضِ شخصی و سیاسی! نه حول محور هوای نفس. روشن بود! ما قاطعانه اعلام کرده و می‌کنیم که زیر بار زیاده‌خواهی‌ها و خباثتِ دشمن نمی‌رویم. دلیل؟ تجربه! ما روی تحقق تعهداتِ دشمن بدعهدِ تروریست نظارت می‌کنیم. اگر با پیام قاطعانهٔ امروز رهبر انقلاب، نظرتان نسبت به ولایت‌فقیه عوض شد و نفْسِ خودتان را به «ولیّ» ترجیح می‌دهید، اگر امام جامعه را خرجِ خودتان می‌کنید، یا اگر بجای صیانت از «اصول» باز و هنوز به دعوا مشغولید؛ لقمه را نپیچانید، به بلوایِ ولایت خوش آمدید.

اینم عرض کنم که اونی‌که در زمان حیات دنیوی رهبر شهید، تلویحاً ندای «مذل‌المؤمنین» سر می‌داد و از توهین‌های غیرمنصفانه علیه فرماندهانِ شهید هم دریغ نمی‌کرد؛ نمی‌تونه درباره «درایت» رهبر جوان و قاطع صحبت کنه. چون درایتِ خودش در تمام سطوح هنوز محل بحثه!

- پیام امام‌ سیدِمجتبی حسینیِ خامنه‌ایِ جوان، ولیِّ‌امر، ولی‌دمِ رهبر #شهید، قاطع، صریح، بی‌لکنت، شفاف رو تفسیر نکنید. کلمه به کلمهٔ این پیام واضحه و نیازی به تفسیر نداره. لذا «ملت وفادارِ ایران» به حضور در این تجمعات ادامه بدید، حضور در خیابان امرِ اقاست. روی انجام تعهدات تفاهم‌نامه‌ای که رهبر قاطع و جوان «علی‌الاصول» نسبت بهش نظر دیگری داشتن اما با «تعهدی» که ریاست محترم جمهور از طرف خودش و سایر اعضای شعام نسبت به پاسداشت حقوق ایران و محور مقاومت داد، «اجازهٔ» اون رو صادر کردن؛ نظارت کنید. همهٔ ما منتظر تحقق شروط مندرج در تفاهم‌نامه خواهیم بود و از «اصولی» که رهبری طبق اون نظر دیگه‌ای داشتن؛ حفاظت می‌کنیم.

امر، امرِ شماست.🤍

اگر «تجربه و تاریخ» رو بعنوان یه آموزگار نمی‌شناسید، عوضش «زمان» قضاوت‌گر خوبیه.

فکتِ اول: گنده‌تر از شماها هزار و چهارصد‌سال می‌خواستن با انواع شکنجه و جنایت اسم و یادِ امام‌حسین(ع) رو از بین ببرن و نتونستن؛ شما رو کی بازی می‌ده وسط حرفِ بزرگ‌ترا؟! فکت دوم: شیعه هم محرمِ امسال رو دید؛ هم کل خیابون‌ و کوچه‌های ایران رو هیئت و حسینیه کرد. فکتِ سوم: از وقتی امام‌خمینی به ما فهموند «این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگهداشته» و به ما یاد داد که «این مکتب هیاهو می‌خواهد» ملتِ امام‌حسین(ع) شدن شد هویتِ جدانشدنیِ ما، اما آدم بی‌هویت این چیزا رو نمی‌فهمه!

- یه مجموعهٔ نکاتی رو دربارهٔ متن تفاهم‌ ‌نوشتم؛ دیدم بررسیِ بند به بندش خیلی طولانی می‌شه و احتمالاً نمی‌خونید! دیگه نذاشتم. - اما یه چیزی هم بگم؛ اولا خداقوت به هرکی که در هر کسوتی با نیتِ واقعیِ خدمت، برای اعتلای جمهوری اسلامی ایران قدم برمی‌داره. ثانیاً یقیناً پیروزِ این جنگِ ناتمامی که دشمن در اون بنایِ «تسلیم بی‌قید و شرط ایران» رو داشت، جمهوری اسلامیِ ایرانه. ثالثاً بله متنِ تفاهم در نگاهِ اولیه شامل تعهداتِ امریکاست؛ اماً جدا از اینکه این تفاهمنامهٔ موقت بصورت ‌یک‌بازهٔ شبیه به راستی‌آزماییِ ۶۰ روزه‌ست و آیا منجر به توافق نهایی بشه یا نه و اساساً با سابقهٔ امریکا چه تضمینی در «عمل» برای این تعهدات «روی کاغذ» وجود داره؛ این متنِ مکتوبه ‌که مبنای اجرا قرار خواهد گرفت که کلّی و مبهمه. لذا با توجه به تجربیاتِ مکررِ تلخ و هزینه‌های سنگین که برای «عبرت‌ از تجربه» دادیم؛ از انتقاد ولو تند و سخت‌گیرانه استقبال کنید و دلسوزانه تلقی‌شون کنید. به منتقد برچسب نزنید. روی اجرای تعهدات از سمت امریکا سخت‌گیری کنید نه روی انتقادات دلسوزانه‌ای که از «تجربه» نشأت می‌گیره. فرمولِ مذاکراتی امریکا طبق تجربه مشخصه؛ ساده‌سازیِ برخورد با این فرمول و رویا‌فروشی‌های دوباره و ... فقط منجر می‌شه به یه #تجربهٔ دیگه.

- یه مجموعهٔ نکاتی رو دربارهٔ متن تفاهم‌ ‌نوشتم؛ دیدم بررسیِ بند به بندش خیلی طولانی می‌شه و احتمالاً نمی‌خونید! دیگه نذاشتم. - اما یه چیزی هم بگم؛ اولا خداقوت به هرکی که در هر کسوتی با نیتِ واقعیِ خدمت، برای اعتلای جمهوری اسلامی ایران قدم برمی‌داره. ثانیاً یقیناً پیروزِ این جنگِ ناتمامی که دشمن در اون بنایِ «تسلیم بی‌قید و شرط ایران» رو داشت، جمهوری اسلامیِ ایرانه. ثالثاً بله متنِ تفاهم در نگاهِ اولیه شامل تعهداتِ امریکاست؛ اماً جدا از اینکه این تفاهمنامهٔ موقت بصورت ‌یک‌بازهٔ شبیه به راستی‌آزماییِ ۶۰ روزه‌ست و آیا منجر به توافق نهایی بشه یا نه و اساساً با سابقهٔ امریکا چه تضمینی در «عمل» برای این تعهدات «روی کاغذ» وجود داره؛ این متنِ مکتوبه ‌که مبنای اجرا قرار خواهد گرفت که کلّی و مبهمه. لذا با توجه به تجربیاتِ مکررِ تلخ و هزینه‌های سنگین که برای «عبرت‌ از تجربه» دادیم؛ از انتقاد ولو تند و سخت‌گیرانه استقبال کنید و دلسوزانه تلقی‌شون کنید. به منتقدها برچسب نزنید. روی اجرای تعهدات از سمت امریکا سخت‌گیری کنید نه روی انتقادات دلسوزانه‌ای که از «تجربه» نشأت می‌گیره. فرمولِ مذاکراتی امریکا طبق تجربه مشخصه؛ ساده‌سازیِ برخورد با این فرمول و رویا‌فروشی‌های دوباره و ... فقط منجر می‌شه به یه #تجربهٔ دیگه.

سربسته بگم؟ آوینا برزگر ۲ ساله یه روز که مامانش داشت برای اهالیِ خونه افطار درست می‌کرد؛ تو حیاط خونه‌شون توی شهر کوچیکِ لامرد داشت بازی می‌کرد،‌ امریکا ۴ تا موشک که هرکدوم ۱۸۰ هزارتا ترکش داره، رو سر مردم لامرد می‌ریزه. یعنی ۷۲۰ هزار تا ترکش. نمی‌دونم چندتا از این ۷۲۰ هزارتا ترکش به آوینا کوچولویِ ۲ ساله می‌خوره و برای همیشه صدای خنده‌هاش خاموش می‌شه. آوینا و بچه‌های میناب حالا دیگه تو آسمون‌هان. آوینا یه سال دیگه ۳ ساله می‌شد، بزرگ و بزرگتر می‌شد. مدرسه می‌رفت،‌دانشگاه می‌رفت، عروس می‌شد؛ اگه «شمر و یزیدِ زمان» نبود.

من همیشه به صراحت و اقتدار بی‌نظیر #شهید سید‌علی خامنه‌ای در بیانِ مواضع صریح و روشن دشمن‌شناسانه‌اش به «دوستان» مفتخر، محتاج و دلباخته بودم و هستم. منِ نابلد! اما حتی سکوتم رو، حرف زدنم رو، عقیده و باورم رو، وطن‌داری‌ام رو مدیونِ این پدر پیر امّت‌ام. وطن امروز اقتدار و بودنش رو مدیونِ این امام شهیده. اما هیچ‌وقت دلم تا این اندازه برای مظلومیتش نمی‌سوخت؛ که این‌روزها می‌بینم حرفها و مواضعِ روشن، باثُبات و شفافش (در همهٔ زمینه‌ها) به‌راحتی گزینش می‌شه، گزینشی تکرار می‌شه، با تکفیر و کنایه تکرار می‌شه و یه عده با بی‌معرفتی در‌جواب تکرار دل‌سوزانه‌ش می‌گن این صحبت‌ها برای امروز استفاده نداره...! مگه چند قرن از رفتن غریبونه‌اش، از این «قتلِ بزرگ» می‌گذره؟

بچه‌های هیئت الزهرایِ دانشگاه شریف، با این لباس خو گرفته‌ان؛ خیلی آشنان. همون لباس نوکریِ امام‌حسین(ع) که باهاش عهد بستن قدم به قدم خدمتگزاریِ عزادارای سیدالشهدا رو بکنن تا وقتی که برای همیشه سر به بالینِ سفر ابدی می‌ذارن و بعد منتظرن نخ به نخِ این لباس به نوکری‌شون شهادت بده! *اما امسال این لباس یه فرقی با گذشته داره.* ایام بعد از کودتای پهلوی-موساد در دی‌ماهِ ۴۰۴ یه عده داعش‌جویِ هتاکِ چاقو به دستِ فحاش که پرچم مقدس و زیبای ایران رو کف دانشگاه‌ها آتیش می‌زدن و به سر و صورت دانشجوها سنگ می‌زدن؛ به این لباس هم رحم نکردن. لباسِ نوکری سیدالشهدا رو پاره کردن، آویزونش کردن سرِ چوب و بالا گرفتنش. اما حالا؟ پرچم مقدس جمهوری‌اسلامی همیشه بالاست! این لباسِ نوکری هم هنوز تنِ این بچه‌هاست و مسجدِ دانشگاه شریف که از حملهٔ عموهای این اراذل در امان نبود؛ میزبان محرم اقاست. *و ایرانِ حسین(ع) تا ابد پابرجاست.*

خاک بر سر این دنیایِ بی‌تو…

مقتدا آقا‌جون رهبــر؛ خاک بر سر این دنیایِ بی‌تو…

امام‌حسین(ع) فرمودند: «مردم بندهٔ دنيايند و به‌ظاهر دَم از دين مى‏‌زنند، و تا زمانیكه زندگی‌شان تأمین شود از آن دفاع می‌كنند؛ امّا چون در بوتهٔ آزمايش قرار گيرند، دين‌دارانْ اندک‌اند…» چه روند آشنایی! خدا مارو دین‌دارِ ادایـی و دکوری نخواه! نخواه که موقع امتحان و ابتلاء قایم بشیم و گوشه‌نشین؛ حتی نخواه که تو فتنهٔ حق و باطل تماشاگر و بی‌طرف باشیم، چه برسه به سیاهی‌لشکرِ باطل! و نخواه که وقتی سخت امتحان‌مون کردی؛ از قافلهٔ تسلیم به رضایِ تو جا بمونیم.

تو این دنیا فوتبال سیاسی نیست؟! معلومه که هست. کلِ زندگی سیاسیه! همین چیزایی که می‌گی سیاسی نیست، تو دنیایی که داری توش زندگی می‌کنی؛ نشون می‌ده کدوم سمتِ تاریخ ایستادی! درست یا غلط؟! صف‌بندیِ وجدان آدم‌ها حتی تو بازیِ فوتبال هم واضحه. یه طرف بی‌وطن‌هایی که با پرچمِ اسرائیل روی خونِ بچه‌های غزه و میناب و لامرد می‌رقصن! یه طرف وطن‌دارهایِ اصیلی که نه‌تنها پشت به وطن نمی‌کنن؛ بلکه از مظلوم‌ترین‌ ملت دنیا که سال‌هاست تحت ظلمِ نسل‌کشی و کودک‌کشیِ اسرائیل‌ قرار دارن؛ حمایت می‌کنن. شریف باش؛ دنیا داره نگات می‌کنه!

ولی سلطنت‌طلب چقدر بدبخته. ما یه وطنی داریم که سر برد و باخت تیم ‌ملی‌‌اش خوشحال یا ناراحت بشیم؛ سر توافق یا عدمِ‌توافقش حرص بخوریم و حق داریم نسبت به سرنوشتش نگران باشیم؛ اصلاً یه وطنی داریم که بتونیم ازش دفاع کنیم و وقتی دوتا عموهای جنایتکارِ اتمیِ اینارو ناکام می‌ذاریم سرمون بلند باشه. اما سلطنت‌طلب؟! تهِ کنشش اینه عربده بزنه و به همه فحشِ جنسی بده‌ و برای اجنبی قر بده؛ یا تو دنیایی‌ که همه آدم‌حسابی‌ها از اسرائیل متنفرن؛ پرچم فیکش رو زیر پرچم فیک‌ترِ اسرائیل برقصونه! اما بخت باهاش یار نیست؛ چون جلو چشمش پرچم خوشگل و اورجینالِ جمهوری اسلامی ایران وسطِ امریکا نشون داده می‌شه! برانداز همیشه بازنده؛ حالا دوباره ناامیدانه دنبال تمدید تاریخ آخرین نبردش می‌گرده! برو بگو تقویم ۱۵۶۹ شمسی رو چاپ نکنن؛ احتمالاً اگه تا اون‌موقع موفق به تغییر میلهٔ پرچم مقدس جمهوری اسلامی شده باشی؛ اون دیگه می‌تونه آخرین نبرد‌ باشه! مثل دستمال توالت مصرف‌شده شدین تهش؛ گفته بودیم. :))