نشانه

ان من‌های دبگر آدم‌ها، یک تصویر ندارند. کارهای دفتری را انجام می‌دهد. دقیق و منظم. تلفن‌های پیاپی، کلافه‌اش نمی‌کند. لحتش تغییر نمی‌کند. پیگیری‌کننده‌ی قهاری‌ست. منظم. اگر کسی او را فقط در همین هشت ساعت کاری ببیند، جز این‌ها درکی از او نخواهد داشت. حتی اگر ده‌سال در محیط کار کنارش باشد. مثلا خلاقیتی در او نمی‌بیند. بیان‌ش درخشان نیست. توانایی اثرگذاری‌اش بر دیگری را دست‌کم می‌گیرد. گذشت تا اینکه یک روز، کسی گفت فال هم می‌گیرد. و همه‌چبز دگرگون شد: شوخی شوخی، برایمان فال گرفت. ده، پانزده دقیقه‌ای به هر فنجان نگاه کرد. و بعد... انگار که «آدم دیگر»ی شده‌بود: خلاق! به دیدن یک طرح مبهم، چنان تداعی معانی از خود نشان می‌داد که حیرت‌آور بود. راوی! قدرت بیانی که هرگز از او ندیده‌بودیم. به چنان اعتماد به نفسی که انگار مدرسی پرشور یا سخنرانی کارکشته، رشته.ی کلام را در دست گرفته باشد. اثرگذار. با درک احساسات بالا. و شورانگیز.. اگر همین تغییر موقعیت نبود، ما هرگز آن چهره‌ی دیگر او را نمی‌دیدیم. درک ما از آدم‌ها، خیلی محدود است. محدود به موقعیت ٍ مواجهه‌مان، محدود به دوران زندگی، محدود به احساس امنیت، محدود به هزار و یک چیز.. آدم‌ها، وسیع‌تر از درک محدود ما هستند. آدم‌ها، یک تصویر ندارند. #جامعه @raahiane/راهیانه/مهدی سلیمانیه