نشانه

وقتی رویایی برای فروش نیست می‌توان ماجرا را از این‌جا آغاز کرد که چه کسی آن کشتی را در تنگه‌ی هرمز هدف قرار داد؟ آیا فرماندهان ارشد، اعضای شورای عالی امنیت ملی و رئیس شورا از این اقدام خبر داشتند یا نه؟ حتی می‌توان از این پرسش آغاز کرد که سخنان و شعارهای غیرمسئولانه درباره‌ی ترور ترامپ در ترکیه، از زبان برخی مقامات سابق و اسبق، در کنار کارزار «انتقام»، چه تأثیری بر شکل‌گیری یا تشدید تهاجم آمریکا داشته است؟ این‌ها پرسش‌های مهمی‌اند که باید در یک بررسی مستقل، شفاف و پاسخ‌گو به آن‌ها پرداخته شود و هزینه‌ها و فایده‌های چنین رفتارها و تصمیم‌هایی سنجیده شود. اما آن‌چه مستقیماً به ما ایرانیان مربوط است، این است که از یک سو هیچ‌یک از این دو اتفاق به هیچ کشوری حق نمی‌دهد به آب و خاک ایران تجاوز کند، زیرساخت‌های کشور را ویران سازد و شهروندان ایرانی را بکشد و از سوی دیگر، گستردگی این حملات و پیامدهای آن هیچ تناسبی با خسارت جزئی واردشده به یک کشتی یا چند شعار و توییت ندارد. نوع، گستردگی و تنوع اهداف نشان می‌دهد که آمریکا از پیش برای چنین عملیاتی برنامه‌ریزی کرده است؛ حمله به مراکز و پادگان‌های نیروی دریایی و زمینی ارتش و سپاه، فرودگاه‌ها، زیرساخت‌های مهم اقتصادی و صنعتی، پل‌ها و راه‌های ارتباطی. الگوی حمله، دست‌کم در مرحله‌ی کنونی، بیش از آن‌که نشانه‌ی تغییر حکومت و جایگزینی باشد، نشانه‌ی تلاش برای فرسودن توان و مختل کردن زیرساخت‌های حیاتی ایران است. البته که نمی‌توان احتمال تلاش برای تصرف نقاط راهبردی یا تحمیل نوعی سلطه بر منابع و مسیرهای انرژی ایران را نادیده گرفت. جی‌دی ونس گفته است که آمریکا نمی‌خواهد ۱۵۰ هزار نیروی نظامی به ایران اعزام کند. ترامپ نیز پیش‌تر گفته بود که ممکن است دیگران به جای آمریکا عمل کنند. این سخنان می‌توانند بخشی از واقعیت را بیان کنند یا پوششی برای اهدافی دیگر باشند. آمریکا ممکن است، در پی ویرانی گسترده، محاصره‌ی اقتصادی، تصرف محدود نقاط راهبردی یا استفاده از نیروهای مسلحی مثل گروه‌های کردی یا سازمان مجاهدین خلق برای پیشبرد اهداف خود باشد. اهداف آمریکا از دو حالت بیرون نیست، ویران کردن ایران و فرسودن بنیان‌های زندگی در این سرزمین که نیازی به اعزام گسترده‌ی نیروی زمینی نیست. یا تصرف بخشی از خاک ایران و سلطه بر منابع نفتی و مسیرهای راهبردی که نیازمند پیاده کردن سرباز است. در هر دو صورت، حتی با حفظ نگاه انتقادی‌مان به ساختارهای رسمی و تصمیم‌های آن، این تجاوز محکوم است. پیامد ویرانی زیرساخت‌ها بیش از همه زندگی مردم عادی و ضعیف‌ترین اقشار جامعه را تحت تأثیر قرار خواهد داد. از ویرانی ایران هیچ ایرانی وطن‌دوستی نصیبی نخواهد برد. گمان نمی‌کنم که آمریکا، اگر در پی تصرف بخشی از خاک ایران باشد، بتواند به‌آسانی به هدف خود برسد؛ اما چه موفق شود و چه شکست بخورد، نتیجه‌ی چنین طرحی ویرانی بیش‌تر سرزمین ما و کشته‌شدن شمار بیش‌تری از هموطنان ما خواهد بود. در این دوره از تهاجم‌ها هیچ رؤیایی برای فروش روی میز نیست؛ نه آزادی، نه دموکراسی و نه رفاه. اگر هم شبکه‌های جنگ‌طلب فارسی زبان و اینفلوئنسر روزنامه‌نگاران|تحلیلگران پروژه‌ای، کماکان به فروش رویا مشغولند، به گواهی گزارش‌های تحقیقی مجله تایم و رسانه‌های دیگر در پروژه‌ای دیگر کار می‌کنند که ارتباطی به این حملات ندارد. آن‌چه آشکارا دیده می‌شود زور عریان، ویرانی و سلطه‌جویی است. باید با صدای بلند این تجاوز را محکوم کرد، خواهان توقف فوری حملات شد، از تمامیت سرزمینی ایران دفاع کرد و هم‌زمان از تصمیم‌گیران داخلی درباره‌ی محاسبه‌ی هزینه و فایده‌ی رفتارهای غیر مسئولانه‌ی برخی در کسوت‌های مختلف، پاسخ خواست.