گروه بین المللی شادمان

زندگی بارها تو را تا لبه‌هایی برده که از آن‌جا، ادامه‌ی راه دیده نمی‌شد؛ جاهایی که افق بسته بود، راه باریک بود و عقل می‌گفت شاید این‌بار آخر خط باشد. اما هر بار چیزی در تو، بی‌سروصدا، یک قدم دیگر ساخته است. نه معجزه‌ای در کار بوده، نه همیشه نیرویی خارق‌العاده؛ فقط آن بخش خاموش و ناشناخته‌ای از وجودت که بلد است زیر فشار، شکل تازه‌ای برای رفتن پیدا کند. تاریخ انسان را هم قوی‌ترین‌ها ننوشته‌اند؛ آن را کسانی جلو برده‌اند که وقتی جهان شکل قبلیِ زندگی‌شان را شکست، توانستند شکل دیگری برای ادامه پیدا کنند. طنز ماجرا اینجاست که حافظه، زخم را خوب نگه می‌دارد اما عبور را زود پاک می‌کند. یادت می‌ماند چه اندازه ترسیدی، اما فراموش می‌کنی از همان چیزی که روزی غول بود، امروز فقط خاطره‌ای مانده است. اگر تمام راه‌هایی را که زمانی بن‌بست می‌دیدی و بعد از آن‌ها گذشته‌ای، یک‌جا مقابلت می‌گذاشتند، شاید دیگر با هر تاریکی تازه‌ای حکم پایان صادر نمی‌کردی. تو پیش از آن‌که نام این توانایی را بدانی، بارها از آن استفاده کرده‌ای؛ در روزهایی که خیال می‌کردی دیگر چیزی برای خرج‌کردن نداری، باز صبح شده و تو هنوز اینجایی. آدمیزاد عجیب است: هزار بار از «آخر دنیا» عبور می‌کند، اما مقابل هزار و یکمین شب، دوباره باورش می‌شود که شاید این یکی دیگر صبح نداشته باشد. #فرامرزکوثری #FaramarzKowsari @FaramarzKowsari