گروه بین المللی شادمان

دیسیپلین، شکنجه‌کردنِ امروزت نیست؛ نگهبانی‌دادن کنار فردایی‌ست که هنوز نرسیده تا از حقِ خودش دفاع کند. نسخهٔ آیندهٔ تو نمی‌تواند از پشت سال‌ها صدایت بزند و بگوید: «این تصمیم را نگیر؛ هزینه‌اش را من خواهم پرداخت.» نمی‌تواند دستت را از روی انتخابی کوتاه‌مدت کنار بزند، خوابت را منظم کند، تو را از کاری که آرام‌آرام فرسوده‌ات می‌کند بیرون بکشد، یا وادارت کند چیزی را به پایان برسانی که بی‌حوصلگیِ امروز می‌خواهد نیمه‌کاره رهایش کند. دیسیپلین یعنی تو، وکیلِ انسانی باشی که هنوز به دنیا نیامده است؛ انسانی که سلامتی، آرامش، اعتبار و آزادی‌اش به تصمیم‌هایی وابسته‌اند که امروز، در سکوت می‌گیری. گاهی باید به میلِ لحظه «نه» بگویی، نه چون با خودت دشمنی، بلکه چون نمی‌خواهی فردایت ویرانه‌های امروزی را جمع کند که می‌توانستی نسازی. آدمِ منضبط خودش را کمتر دوست ندارد؛ برعکس، آن‌قدر عمیق دوستش دارد که فقط حالِ اکنونش را نمی‌بیند. دیسیپلین، تازیانه نیست؛ چتری‌ست که امروز باز می‌کنی، برای بارانی که فردایت هنوز از آمدنش خبر ندارد. همین. #فرامرزکوثری